Rula Pateraki

Rula Pateraki lindi në Selanik. Ajo ka treguar se teatri në fillim nuk ishte zgjedhja e saj: rreth moshës dhjetë vjeç, mësuesit vunë re talentin e saj dhe prindërit e drejtuan drejt skenës. Në atë moshë doli për herë të parë në skenë, si Isaku në Η Θυσία του Αβραάμ (Flijimi i Abrahamit). U diplomua në letërsi angleze në Universitetin Aristotel të Selanikut, u formua në shkollën e dramës të Kirjazis Haracarisit dhe luajti me trupën profesionale Ελεύθερο Θέατρο (Teatri i Lirë).

Në Selanik ishte anëtare themeluese e Punishtes Teatrore dhe më pas krijoi Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης (Revista e Artit Dramatik) të sajën, që funksionoi nga 1978 deri më 1985 njëkohësisht si shkollë drame dhe trupë profesionale. Atje regjisoi dhe luajti në vepra të Tom Stopardit, Samuel Beketit dhe Henrik Ibsenit, ndër të tjerë. Pasi u shpërngul në Athinë, më 1990 themeloi Teatrin Dramatik Rula Pateraki.

Si aktore ka luajtur role kryesore si Rebeka Uest në Rosmersholm të Ibsenit, Margerit Gotje në Zonja me kamelie dhe Moli Blum nga Uliksi i Xhejms Xhojsit. Ka luajtur edhe në filma, ndër to Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (Udhëtimi i vetëm i jetës së tij) i Lakis Papastathisit. Më 2016 regjisoi në Teatrin Kombëtar të Greqisë një version skenik të Breaking the Waves dhe luajti vetë në të.

Pateraki njihet për teatër kërkues, me tekstin në qendër, dhe për prova që mund të zgjasin shumë muaj. Aktori Janis Palamiotis, që mësoi dhe punoi me të në Selanik, e lidh qasjen e saj me lojën e stilizuar skandinave, me Grotovskin dhe Piter Brukun, si dhe me kineastë si Bergmani, Drajeri dhe Tarkovski. Ajo thotë se sistemin e saj të ushtrimeve të aktrimit e zhvilloi përmes August Strindbergut, veprën e të cilit Προς Δαμασκόν (Drejt Damaskut) e vuri në skenë në Onassis Stegi më 2016, si prodhimin e parë grek të dramës.

Puna e saj me tekstet e lashta është veçanërisht e dobishme për ata që mësojnë. Për Teatrin Kombëtar, në Epidaurin e lashtë më 2008, bashkoi Οιδίπους Τύραννος (Edipi mbret) dhe Οιδίπους επί Κολωνώ (Edipi në Kolonë) në një shfaqje të vetme. Në vend që të përdorte një përkthim ekzistues, përgatiti me Janis Lignadisin një version të ri në greqishten e re, duke shkurtuar vetëm përsëritjet dhe duke ruajtur këngët e korit dhe monologët e Edipit. Më 2014 përshtati historinë e Luftës së Peloponezit të Tukididit si Το μανιφέστο του πολέμου (Manifesti i luftës), pjesa I, për Teatrin e Vogël të Epidaurit të lashtë, me fjalimin mortor të Perikliut në fund.

Ajo ka mbështetur edhe dramaturgët grekë bashkëkohorë. Më 2018 regjisoi në Peiraios 260 një “shfaqje të kuqe” trieorëshe, të ndërtuar nga njëmbëdhjetë drama të Lula Anagnostakit, dhe më 2019 përfundoi një trilogji mbi Πεθαίνω σα χώρα (Vdes si një vend) të Dimitris Dimitriadisit me një shfaqje brenda një tuneli të papërfunduar metroje në Pire.

Shfaqjet e Paterakit tregojnë se si teatri grek i mban gjallë tekstet e lashta dhe moderne duke i thënë në greqishten e sotme. Arkivi dixhital i Teatrit Kombëtar ruan programin dhe fotografi të Edipit të saj të vitit 2008, ndërsa Festivali i Athinës dhe Epidaurit ka faqe për projektet e saj mbi Tukididin dhe Anagnostakin. Provoni një provë të vogël në shtëpi: zgjidhni një fjali nga teksti grek i kësaj faqeje, për shembull Οι ηθοποιοί διαβάζουν το κείμενο (Aktorët lexojnë tekstin). Lexojeni një herë normalisht, pastaj ndiqni dy udhëzime të një partneri: πιο αργά (më ngadalë) dhe πιο δυνατά (më fort). Ndërroni rolet. Këto udhëzime janë ushtrimi ynë, jo fjalë nga shfaqjet e saj.

• Roli i saj i parë, rreth moshës dhjetë vjeç, ishte djali Isak te Flijimi i Abrahamit.
• Para se të studionte aktrim, u diplomua në letërsi angleze.
• Projekti i saj për Anagnostakin më 2018 luhej paralelisht me një “shfaqje të bardhë” më vete në një sallë tjetër të të njëjtit vend.
• Një nga shfaqjet e saj më 2019 u zhvillua në një tunel të papërfunduar metroje, për vetëm 60 spektatorë.