Η ζωή
Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης το 1948 και πέρασε εκεί τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Όταν ήταν ακόμη παιδί, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα: ο εκδότης της αναφέρει ότι ήταν δέκα χρονών, άλλα βιογραφικά ότι ήταν εννέα, ενώ η ίδια, σε συνέντευξη του 2015, θυμήθηκε ότι έφυγε καθώς έμπαινε στην έκτη δημοτικού. Η πρώτη της εικόνα από την Αθήνα, όπως είπε, ήταν η άφιξη στο λιμάνι του Πειραιά τα χαράματα. Αργότερα σπούδασε νομικά και ψυχολογία.
Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Στην ίδια συνέντευξη του 2015 χαρακτήρισε τη Ρόδο πατρίδα της επιλογής της, αφού δεν μπορούσε να γυρίσει στα Χανιά. Σε συνέντευξη του 2020 στην Athens Voice εξήγησε ότι η γραφή δεν υπήρξε ποτέ επάγγελμά της: ήταν για χρόνια συμβολαιογράφος και έπειτα ψυχολόγος, και με αυτές τις δουλειές συντηρούσε τον εαυτό της και τον γιο της. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Ο Αρχάγγελος του καφενείου, κυκλοφόρησε το 1978. Από τότε έχει εκδώσει δεκάδες βιβλία σε διάφορους αθηναϊκούς εκδοτικούς οίκους. Οι εκδόσεις Ψυχογιός, ο κύριος εκδότης της σήμερα, καταγράφουν είκοσι ένα έργα της και αναφέρουν ότι βιβλία της έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Κορέα, τη Ρωσία, την Αρμενία και την Ολλανδία.
Το έργο
Η Βαμβουνάκη γράφει κυρίως για τον έρωτα και για όσα προκαλεί στους ανθρώπους: την επιθυμία, τη ζήλια, την αναμονή, τη μοναξιά και τον φόβο της πληγής. Το πιο γνωστό μυθιστόρημά της, Το χρονικό μιας μοιχείας, κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1981 από τις εκδόσεις Δόμος και ανατυπώνεται ακόμη από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ο εκδότης το παρουσιάζει με μια σειρά ερωτήσεων: αγαπάμε τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν;
Άλλα μυθιστορήματα των πρώτων δεκαετιών της είναι η Ντούλια (1984), Η μοναξιά είναι από χώμα (1987) και Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο (1990). Σε συνέντευξη του 2016 ανέφερε την Ντούλια ως το βιβλίο που της είναι πιο κοντά και που την πόνεσε περισσότερο να το γράψει. Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας περιλαμβάνει την Ντούλια στα βιβλία του διαδικτυακού λογοτεχνικού οδηγού του για τα Χανιά.
Οι σπουδές της στην ψυχολογία διαμόρφωσαν επίσης μια σειρά δοκιμίων και βιβλίων για τις σχέσεις και το ασυνείδητο. Μεταγενέστερα μυθιστορήματα, όπως Η δικηγόρος (2015) και Γυναίκες της αναμονής (2020), επιστρέφουν στα ίδια ερωτήματα. Η ίδια περιγράφει τον τρόπο της ως παρορμητικό: δεν σχεδιάζει ένα βιβλίο από πριν, αλλά αφήνει την ιστορία και τους ήρωες να την οδηγήσουν.
Η κληρονομιά στη σημερινή Ελλάδα
Τα βιβλία της Βαμβουνάκη βρίσκονται στα ελληνικά βιβλιοπωλεία για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, και πολλά από τα πρώτα της μυθιστορήματα έχουν επανεκδοθεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το όνομά της εμφανίζεται επίσης στον λογοτεχνικό οδηγό του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας για τα Χανιά, δίπλα σε συγγραφείς όπως η Μάρω Δούκα και ο Νίκος Καζαντζάκης. Για μια άσκηση στα ελληνικά, ανοίξτε τη σελίδα των εκδόσεων Ψυχογιός για Το χρονικό μιας μοιχείας και διαβάστε τις ερωτήσεις της περιγραφής. Βρείτε τα ρήματα «αγαπάμε» και «περιμένουμε». Έπειτα γράψτε δύο δικές σας προτάσεις για κάτι στη ζωή σας: «Μου αρέσει… γιατί…» και «Με φοβίζει… γιατί…». Προσέξτε ότι στο «μου αρέσει» και στο «με φοβίζει» το πρόσωπο που νιώθει εμφανίζεται ως αντωνυμία, «μου» ή «με», και όχι ως υποκείμενο.
Το ξέρατε;
- Όπως είπε στη LiFO το 2009, όταν ήταν παιδί ήθελε να γίνει μπαλαρίνα.
- Λέει ότι δεν έχει καμία ρουτίνα στο γράψιμο, γιατί μια ρουτίνα θα την αναστάτωνε.
- Χαρακτηρίζει τον εαυτό της «σπιτόγατο» από παιδί.
- Για εκείνη, η ψυχολογία, και ιδιαίτερα η ψυχανάλυση, είναι από μόνη της σπουδαία ποιητική οδός.
Βασικά έργα
| Τίτλος | Σημασία | Έτος |
|---|---|---|
| Το χρονικό μιας μοιχείας | Το χρονικό μιας μοιχείας | 1981 |
| Ντούλια | Ντούλια | 1984 |
| Η μοναξιά είναι από χώμα | Η μοναξιά είναι από χώμα | 1987 |
| Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο | Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο | 1990 |
| Η δικηγόρος | Η δικηγόρος | 2015 |
| Γυναίκες της αναμονής | Γυναίκες της αναμονής | 2020 |
Μια φράση που μένει
Συνεχώς κάτι γράφω από παιδί, είτε εκδίδεται είτε όχι. Γράφοντας καταλαβαίνω τι μου γίνεται καλύτερα.
Synechós káti gráfo apó paidí, íte ekdídetai íte óchi. Gráfontas katalavéno ti mou gínetai kalýtera.





























































