Dimitra Siaterli

Dimitra Siaterli werd in 1952 geboren in Argos, op de Peloponnesos. Van 1971 tot 1977 studeerde ze aan de Academie voor Schone Kunsten in Bologna, waar ze in 1975 afstudeerde in schilderkunst en in 1977 een studie decoratie voltooide. Tussen 1975 en 1977 steunde een beurs van EOMMEX, de Griekse organisatie voor kleine ondernemingen en ambacht, haar werk aan nieuwe grafische technieken, en ze legde zich toe op de kopergravure. In dezelfde jaren werkte ze in het atelier van de graficus Pino Pandolfini, die later haar echtgenoot werd.

In 1977 keerde ze terug naar Griekenland en richtte ze met Pandolfini het Atheense Centrum voor Grafiek op. Vanaf 1983 maakte ze interventies in de ruimte: constructies, sculpturen en performances in combinatie met geluid en poëzie. In 1989 was ze medeoprichter van de groep Centrum voor Grafiek, en vanaf 1991 begon ze kunstenaarsuitgaven en boekillustraties te maken. Van 2010 tot 2016 doceerde ze grafiek en gedrukte kunst aan de Universiteit van West-Macedonië. Ze is lid van de Vereniging van Griekse Graveurs, en de prefectuur Argolis kende haar in 2004 en opnieuw in 2008 haar Cultuurprijs toe. Haar werk bevindt zich in collecties zoals de Nationale Galerie en de Pinacotheek van de Gemeente Athene.

Siaterli werkt met grafiek, installatie en vlakke sculptuur; ze snijdt en graveert haar platen in hout, zink, koper, ijzer en linoleum. In een interview met CultureNow in 2026 beschreef ze twee fasen: eerst een lange, experimentele relatie met de plaat; daarna, met de afdrukken, een nieuwe relatie met kleur, papier en drukken. Daarom toont ze de plaat en haar afdruk als gelijkwaardig, en veel platen verschijnen als zelfstandige werken. Πιθανές Νήσοι (Mogelijke eilanden), een kleurenets uit 1991, is een van haar prenten.

Het spinnenweb loopt sinds 1983 door haar werk. Ze benaderde het als de mythe van Arachne die Athena uitdaagt, als val, stadsplattegrond en netwerk van solidariteit, en kiest per idee touw, naaigaren, leer, stof of draad. Haar solotentoonstelling van 1995 in Galerie 7 in Athene ontleende haar titel aan een zin die zij aan Plato toeschrijft: Ιστός ψυχοδιάβατος πλεκτάνην εαυτώ δαιδαλεύεται. Twee kleine kopergravures uit dat jaar, Φιάλη κλειστή (Gesloten fles) en Φιάλη ανοιχτή (Open fles), behoren tot de Collectie Sotiris Felios. Haar retrospectief Συνεκτικά Δίκτυα (Verbindende netwerken) in 2026 in de Pinacotheek van de Gemeente Athene, samengesteld door Vasia Magoula, omvatte een web van fijne koperdraden en Σκιές (Schaduwen), een rij geperforeerde houten figuren van kinderen en tieners.

Siaterli’s loopbaan verbindt de Griekse grafiek met het leven van een werkplaats. Het Atheense Centrum voor Grafiek, dat ze in 1977 mee oprichtte, gaat verder als vennootschap zonder winstoogmerk met een eigen tentoonstellingsruimte, ETCH INK. Open als eerste opdracht de pagina van de Collectie Felios over Φιάλη κλειστή (Gesloten fles), een kopergravure uit 1995 van slechts 19 × 6 cm. Noem drie dingen in het Grieks: η μήτρα (de drukplaat), το τύπωμα (de afdruk), το χαρτί (het papier). Maak dan twee eigen zinnen met πρώτα en μετά: Πρώτα δουλεύει τη μήτρα. Μετά έρχεται το τύπωμα. (Eerst bewerkt ze de plaat. Daarna komt de afdruk.) Deze oefenzinnen volgen haar algemene beschrijving van grafiek en zijn geen gedocumenteerd verslag van hoe juist deze prent is gemaakt.

• In het Grieks betekent μήτρα zowel drukplaat als baarmoeder, wat haar beeld van de plaat als moeder een dubbele betekenis geeft.
• Ze stelt een drukplaat vaak naast haar afdruk tentoon als werk van gelijke waarde.
• Haar twee Φιάλη-gravures in de Collectie Felios meten elk slechts 19 × 6 cm.
• Haar tentoonstelling van 2026 in de Pinacotheek van de Gemeente Athene besloeg werk van de jaren 1980 tot nu.