Eleni Tsaligopoulou

Eleni Tsaligopoulou werd op 11 april 1963 geboren in Naousa, een stad in Imathia in Centraal-Macedonië, en groeide daar op. Ze begon in 1985 professioneel te zingen. Twee jaar later kwam haar loopbaan op een landelijk podium. In 1987 nodigde de componist Manos Hadjidakis haar uit om in de Atheense muziekzaal Seirios op te treden als vertolkster van liederen van Stamatis Spanoudakis. Diezelfde zomer ging ze met Giorgos Dalaras op een lange tournee door Griekenland, Europa en Amerika. Haar eerste album, Σώπα κι άκουσε (Zwijg en luister), verscheen datzelfde jaar bij Lyra, opgebouwd rond liederen van Giorgos Zikas en met Dalaras als gast.

Het album Κορίτσι και γυναίκα (Meisje en vrouw), eind 1989 bij Lyra verschenen met muziek van Giorgos Andreou, maakte haar stem breed bekend. In de jaren negentig werd ze een van de vertrouwde namen van het nieuwe έντεχνο-lied, met albums als Αρζεντίνα (Arzentina) in 1996 en Στην εποχή του ονείρου (In de tijd van de droom) in 1998. In een interview uit 2018 zei ze dat ze begon met liederen uit Smyrna, laiko en rebetiko, al neigt het meeste wat ze heeft opgenomen naar pop. Latere albums zijn onder meer Των φίλων τα σπίτια (De huizen van vrienden), een album met 16 liedjes uit 2018, en Ο δικός μου Απόστολος Καλδάρας (Mijn eigen Apostolos Kaldaras), in 2023 uitgebracht door Minos-EMI.

Tsaligopoulou is vooral een vertolkster: ze kiest liederen, vormt ze met haar stem en geeft ze op het podium nieuw leven. Κορίτσι και γυναίκα verbond een lichte, akoestische klank van gitaren, santoer, klarinet en strijkers met de melodieën van Giorgos Andreou en blijft haar bekendste vroege plaat. In 2005 bracht ze Αγαπημένο μου ημερολόγιο… (Mijn lief dagboek…) uit, een liveopname van haar voorstellingen «Της Ελενίτσας» (Bij Elenitsa), naar de liefdevolle bijnaam die veel luisteraars voor haar gebruiken. De 26 nummers mengen traditionele liederen zoals Νεραντζούλα en Πέρδικα (De patrijs) met oudere populaire liederen, dicht bij het repertoire waarmee ze begon.

Op Των φίλων τα σπίτια (2018) schreef ze samen met Spyros Chatzikonstantinou ook muziek voor verschillende liedjes, terwijl dichters en liedjesschrijvers zoals Kostas Leivadas de teksten leverden. Ze vertelde een interviewer dat ze zichzelf geen componiste vindt, maar dat ze na meer dan dertig jaar zingen haar eigen muzikale code heeft. Haar album uit 2023 keert terug naar de laiko-componist Apostolos Kaldaras, met nieuwe versies van beroemde liederen zoals Η Φαντασία (De verbeelding) en minder bekende. In haar albumtekst beschreef ze vrienden rond een tafel bij de open haard en daarna een studiosessie die Giorgos Andreou „zonder metronoom” opnam, allemaal samen.

Tsaligopoulou hoort bij de generatie die het έντεχνο-lied door de jaren negentig droeg, en ze houdt in haar concerten nog altijd oudere laiko- en traditionele liederen levend. Ze noemde Marika Ninou haar favoriete zangeres en een van haar heldinnen. Probeer een kleine luisteropdracht: speel Νεραντζούλα van Αγαπημένο μου ημερολόγιο… en daarna een andere opname van hetzelfde traditionele lied. Traditionele liederen bestaan vaak in meerdere regionale versies, dus er is niet één juiste. Schrijf één zin in het Grieks over wat je opvalt, bijvoorbeeld Η φωνή είναι ζωντανή (De stem is levendig), en noem dan één verschil: η διαφορά είναι στον ρυθμό (het verschil zit in het ritme). Dit zijn onze eigen oefenzinnen, geen songteksten.

• Veel luisteraars noemen haar Ελενίτσα (kleine Eleni); Dimitra Galani zei haar ooit dat ze ook op haar tachtigste nog Elenitsa zou zijn.
• Slechts twee jaar na haar professionele debuut nodigde Manos Hadjidakis haar in 1987 uit om in Seirios te zingen.
• Ze heeft verteld dat ze tijdens een concert meestal haar hoge hakken uittrekt, en het publiek verwacht dat inmiddels.
• Haar Kaldaras-album werd in de studio allemaal samen opgenomen, zonder metronoom.