Maria Nafpliotou

Maria Nafpliotou (ook gespeld als Naypliotou) woont en werkt in Athene. Toen ze een kind was, vertelt ze, vond haar moeder haar houding slecht en bracht ze haar naar een balletschool. Daar zag ze oudere meisjes die zich voorbereidden op het professionele ballet, en ze besloot meteen danseres te worden. Ze studeerde af aan de beroepsdansschool van Rallou Manou en in een interview uit 2024 herinnerde ze zich dat ze op haar vijftiende voor het eerst als danseres op het podium stond.

Ze bouwde een carrière op als beroepsdanseres, maar rond haar 25e gaf ze die volledig op: later zei ze dat ze nooit meer een balletzaal binnenging. Haar reden was praktisch. Dans verlaat je vroeg, legde ze uit, terwijl het theater een acteur tot op hoge leeftijd kan vergezellen. Ze studeerde aan de toneelschool van het Modern Theater van Athene. In 1999 debuteerde ze in het Nationaal Theater als Catherine Holly in Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι (Plotseling vorige zomer) van Tennessee Williams; ze dankt regisseur Korais Damatis en acteur Nikos Kourkoulos dat ze een rol gaven aan „een onbekend meisje”. In juli van dat jaar speelde ze Antigone in Φοίνισσες (De Fenicische vrouwen) van Euripides voor het Staatstheater van Noord-Griekenland, in een regie van Nikos Chourmouziadis.

Rond dezelfde tijd maakte de Mega-televisieserie Η αίθουσα του θρόνου (De troonzaal) haar bekend bij een groot publiek. Op 24 maart 2008 ontstak ze in het oude Olympia de vlam voor de Olympische Spelen van Peking.

Een groot deel van haar toneelwerk hoort bij het klassieke en antieke drama. In het Nationaal Theater speelde ze Doña Elvira in Molières Δον Ζουάν (Don Juan, 2000), de godin Athena in Aischylos’ Ορέστεια (Oresteia, 2001), Vera in Janusz Głowacki’s Η τέταρτη αδελφή (De vierde zuster, 2003), Aphrodite in Euripides’ Ιππόλυτος (Hippolytos, 2004) en Regan in Shakespeares Βασιλιάς Ληρ (Koning Lear, 2005). Met het Staatstheater van Noord-Griekenland speelde ze in 2006 de titelrol in Euripides’ Ιφιγένεια η εν Ταύροις (Iphigeneia in Tauris) in het antieke theater van Philippi, en in 2009 speelde ze mee in Τρωάδες (De Trojaanse vrouwen).

Later droeg ze grote producties in Athene: Tolstojs Άννα Καρένινα (Anna Karenina) in het Nationaal Theater in 2016, geregisseerd door Petros Zoulias; Terrence McNally’s Master Class, waarin ze vanaf het eind van de jaren 2010 meerdere seizoenen Maria Callas speelde; Eduardo De Filippo’s Φιλουμένα Μαρτουράνο (Filumena Marturano) in 2023; en in 2024 Ακρωτήρι (letterlijk „Kaap”), een stuk over dementie waarin ze een vrouw speelt die haar geheugen verliest, geregisseerd door Odysseas Papaspiliopoulos. In film speelde ze Popi in Yannis Economides’ Η ψυχή στο στόμα (Soul Kicking, 2006) en ze was ook te zien in Η χορωδία του Χαρίτωνα (Charitons koor) en Πεθαίνοντας στην Αθήνα (Sterven in Athene). Haar weg van dans naar woord geeft haar spel een sterke fysieke aanwezigheid.

Nafpliotou werkt nog steeds vooral op de Atheense podia; in 2024 zei ze dat het toneel al bijna dertig jaar haar thuis is. Ze keerde ook terug naar de televisie, bijvoorbeeld als weduwe in de ERT1-serie Παραλία (Strand). Het ontsteken van de vlam dat ze in 2008 verrichtte, hoort bij een ceremonie die Griekenland vóór elke Olympische Spelen in Olympia houdt. Lees als Griekse oefening haar eigen zin hieronder bij „Een zin om te onthouden” en zoek de twee beroepswoorden: χορεύτρια (danseres) en ηθοποιός (actrice). Beschrijf daarna hardop een korte reeks bewegingen, zoals een danseres die markeert: Σηκώνω το χέρι (Ik hef mijn hand). Γυρίζω δεξιά (Ik draai naar rechts). Περπατάω μπροστά (Ik loop naar voren). Voeg ten slotte een gesproken zin van een actrice toe: Μιλάω στο κοινό (Ik spreek tot het publiek).

• Haar eerste balletlessen kwamen er omdat haar moeder vond dat ze een betere houding nodig had.
• Ze noemt Doña Elvira in Don Juan (2000) haar eerste mislukking op het toneel, en zegt dat die haar leerde dat een acteur techniek nodig heeft, niet alleen gevoel.
• Ze speelde twee godinnen in het Nationaal Theater: Athena in de Oresteia en Aphrodite in Hippolytos.
• Haar films leverden haar een prijs voor beste vrouwelijke bijrol op het Filmfestival van Thessaloniki op voor Η ψυχή στο στόμα en een prijs voor beste actrice op een festival in Egypte voor Η χορωδία του Χαρίτωνα (de bronnen noemen Caïro of Alexandrië).