Αγγελική Στελλάτου

Η Αγγελική Στελλάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Εκπαιδεύτηκε στο κλασικό μπαλέτο και αποφοίτησε με άριστα από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, όπου η δασκάλα Μαίρη Τσούτη ζητούσε από τους χορευτές να προσέχουν τι αισθάνονται μέσα σε κάθε κίνηση, όχι απλώς να την εκτελούν. Σε συνέντευξη του 2015 θυμήθηκε επίσης μια παράσταση της Πίνα Μπάους στο Ηρώδειο ως «κάτι σαν αποκάλυψη». Μια υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση την έφερε έπειτα στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε στα στούντιο του Μερς Κάνινγκαμ και παρακολούθησε σεμινάρια αυτοσχεδιασμού επαφής και τεχνικής απελευθέρωσης.

Πίσω στην Αθήνα ίδρυσε με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου την Ομάδα Εδάφους· η ιστορία της ίδιας της ομάδας δίνει το 1986, ενώ άλλες πηγές το 1987. Ήταν η πρώτη χορεύτρια της ομάδας και βοηθός χορογράφου σε παραστάσεις όπως η Μήδεια και ο Δράκουλας, ώσπου αποχώρησε μετά το For Ever το 2001. Χόρεψε επίσης με άλλες ανεξάρτητες ομάδες, ανάμεσά τους τα Sine Qua Non, την Analia και τα Χορικά της Ζουζούς Νικολούδη. Δούλεψε επίσης ως χορογράφος και σύμβουλος κίνησης για σκηνοθέτες, μεταξύ άλλων στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Φεστιβάλ Αθηνών. Αργότερα σκηνοθέτησε δικά της έργα, και με τη δική της ομάδα, την Ύψιλον.

Η δουλειά της Στελλάτου κινείται ανάμεσα στην ερμηνεία, τη χορογραφία και τη διαμόρφωση της κίνησης των ηθοποιών στη σκηνή. Στην Ανθρώπινη δίψα (1999) της Ομάδας Εδάφους, το σόλο της Σκαλοπάτια τής χάρισε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στα ελληνικά βραβεία χορού. Το 2004 ήταν χορογράφος στη δημιουργική ομάδα του Παπαϊωάννου για τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Η κινησιολογία της για το Motortown, έργο του Σάιμον Στίβενς σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, τιμήθηκε με το βραβείο χορογραφίας «Κούλα Πράτσικα» το 2008.

Ως σκηνοθέτιδα και χορογράφος δημιούργησε το a little before ( ) a little after για την Πάτρα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, το 2006, και το cann.ib.als με την Ύψιλον στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το 2009. Ένα μεταγενέστερο ντουέτο, το little lives or the body I inhabit, που παρουσιάστηκε σε Αθήνα και Καλαμάτα, έκανε θέμα του την προσπάθεια δύο σωμάτων να κινηθούν σε απόλυτο συγχρονισμό. Τον Μάρτιο του 2015 η Εθνική Λυρική Σκηνή τής ανέθεσε την πρώτη της δουλειά για το Μπαλέτο της: δύο έργα του Μάνου Χατζιδάκι, Το χαμόγελο της Τζοκόντας και τον σπάνια παιγμένο Μαρσύα, στο θέατρο Ολύμπια. Είπε στη LiFO ότι δεν έχει συγκεκριμένο χορογραφικό κώδικα και ότι προτιμά την αφηρημένη έκφραση από την αφηγηματική: η κίνηση, όπως η μουσική, μπορεί να προκαλεί συναισθήματα χωρίς να εξηγεί μια ιστορία.

Η Στελλάτου ανήκει στη γενιά που έχτισε τον σύγχρονο ελληνικό χορό μέσα από ανεξάρτητες ομάδες στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Το 2015 σημείωσε ότι αυτή η άνθηση αφορούσε συγκεκριμένους χορογράφους και όχι τον χορό συνολικά, επειδή έλειπαν οι δομές για να συνεχιστεί. Σήμερα το όνομά της εμφανίζεται σε προγράμματα ελληνικών θεάτρων και φεστιβάλ, συχνά στη γραμμή «κίνηση» ή «χορογραφία». Διαβάστε την ελληνική συνέντευξή της στη LiFO του 2015 και βρείτε τα ρήματα που χρησιμοποιεί για την πρόβα: χορεύω, δοκιμάζω, προχωρώ. Έπειτα σηκωθείτε, γείρετε αργά στο πλάι, ισιώστε, σταματήστε και μεταφέρετε τη σειρά: «Η δασκάλα είπε ότι γέρνουμε αργά, σηκωνόμαστε και σταματάμε». Κινηθείτε μόνο όσο σας είναι άνετο.

• Εκπαιδεύτηκε στο κλασικό μπαλέτο και λέει ότι φορούσε τις πουέντ άνετα, σαν παντόφλες.
• Βιντεοσκοπεί κάθε πρόβα και κάνει τις διορθώσεις αφού δει το βίντεο.
• Το σόλο της στην «Ανθρώπινη δίψα» του 1999 είχε τίτλο «Σκαλοπάτια».
• Ο Χατζιδάκις έγραψε τον «Μαρσύα» για το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου.