Επιλέξτε γλώσσα

grecfacilegrecfacile
Ξενοφών
Carole Raddato · CC BY-SA 2.0 · Wikimedia Commons

B2Αρχαιότητα · Ιστορικός και στρατιώτης

Ξενοφών

c. 430 BC – c. 354 BC · Αθήνα· Σκιλλούς (Ήλιδα)· Κόρινθος

Ο Ξενοφών (περ. 430–περ. 354 π.Χ.), μαθητής του Σωκράτη και επαγγελματίας στρατιώτης, έμεινε στη μνήμη για μια πορεία και μια κραυγή. Το 401 π.Χ. ακολούθησε δέκα χιλιάδες Έλληνες μισθοφόρους σε έναν περσικό εμφύλιο πόλεμο, και όταν οι αρχηγοί τους δολοφονήθηκαν, βοήθησε να οδηγηθούν οι επιζώντες πίσω στην πατρίδα μέσα από τα βουνά του Κουρδιστάν και της Αρμενίας, ώσπου από μια κορυφή είδαν τον Εύξεινο Πόντο και φώναξαν «Θάλαττα, θάλαττα!». Η αφήγησή του, η Ανάβασις, η ιστορία του και οι αναμνήσεις του από τον Σωκράτη γεμίζουν δεκατέσσερα έργα.

Η ζωή

Ο Ξενοφών γεννήθηκε γύρω στο 430 π.Χ. στον αθηναϊκό δήμο της Ερχιάς, σε μια οικογένεια αρκετά πλούσια ώστε να τρέφει άλογα, πράγμα που τον έκανε ιππέα, και αρκετά συντηρητική ώστε να νιώθει άβολα στη ριζοσπαστική δημοκρατία των χρόνων του Πελοποννησιακού Πολέμου. Νέος ακόμη, ακολούθησε τον Σωκράτη. Το 401 π.Χ., αντίθετα με τη συμβουλή του Σωκράτη, δέχτηκε την πρόσκληση ενός φίλου να ενταχθεί στον στρατό που συγκέντρωνε ο Πέρσης πρίγκιπας Κύρος ο Νεότερος, επίσημα εναντίον ορεινών φυλών, στην πραγματικότητα εναντίον του αδελφού του, του βασιλιά Αρταξέρξη Β΄.

Ο Κύρος σκοτώθηκε στη μάχη των Κουνάξων κοντά στη Βαβυλώνα, και λίγο αργότερα οι Έλληνες στρατηγοί παρασύρθηκαν σε μια συνάντηση και δολοφονήθηκαν από τον σατράπη Τισσαφέρνη. Ο Ξενοφών, που δεν είχε καμία διοίκηση, μίλησε στη νυχτερινή συνέλευση, εξελέγη ένας από τους νέους στρατηγούς και τους επόμενους μήνες βοήθησε να οδηγηθούν περίπου δέκα χιλιάδες άντρες προς τον βορρά, μέσα από χιόνια, εχθρικές φυλές και πείνα, ως την ελληνική πόλη της Τραπεζούντας στον Εύξεινο Πόντο και έπειτα δυτικά ως το Βυζάντιο. Στη συνέχεια υπηρέτησε τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αγησίλαο, πολέμησε στο πλευρό της Σπάρτης εναντίον της Αθήνας στην Κορώνεια το 394 π.Χ. και εξορίστηκε επίσημα από την πόλη του.

Η Σπάρτη του έδωσε ένα κτήμα στον Σκιλλούντα κοντά στην Ολυμπία, όπου για είκοσι χρόνια καλλιεργούσε, κυνηγούσε, μεγάλωσε δύο γιους και έγραφε. Μετά την ήττα της Σπάρτης στα Λεύκτρα το 371 π.Χ. έχασε το κτήμα και εγκαταστάθηκε στην Κόρινθο· το αθηναϊκό ψήφισμα της εξορίας ανακλήθηκε, και ο γιος του ο Γρύλλος σκοτώθηκε πολεμώντας για την Αθήνα στο ιππικό στη Μαντίνεια το 362 π.Χ. Ο Ξενοφών πέθανε γύρω στο 354 π.Χ., στην Κόρινθο ή στην Αθήνα.

Το έργο

Η Κύρου Ανάβασις («η πορεία προς τα ενδότερα») είναι το βιβλίο που τον έκανε αθάνατο: επτά βιβλία που αφηγούνται, σε τρίτο πρόσωπο, πώς εκείνος και οι Μύριοι γύρισαν πίσω, με τη διάσημη στιγμή του τέταρτου βιβλίου όταν η εμπροσθοφυλακή φτάνει στην κορυφή του όρους Θήχη και η κραυγή «Θάλαττα, θάλαττα!» κυλά πίσω σε όλη τη φάλαγγα. Είναι ταυτόχρονα πολεμικά απομνημονεύματα, ταξιδιωτικό βιβλίο για τη Μεσοποταμία, το Κουρδιστάν και την Αρμενία, και μελέτη του πώς ένας δημοκρατικός στρατός αυτοκυβερνάται με συνελεύσεις και λόγους. Τα Ελληνικά συνεχίζουν την ελληνική ιστορία ακριβώς εκεί όπου σταμάτησε ο Θουκυδίδης, το 411 π.Χ., και τη φτάνουν ως το 362, με την πτώση της Αθήνας το 404, την εξουσία των Τριάκοντα Τυράννων και την άνοδο και την πτώση της Σπάρτης.

Τα σωκρατικά έργα είναι το άλλο μισό της κληρονομιάς του. Τα Απομνημονεύματα υπερασπίζονται τον δάσκαλό του από την κατηγορία ότι διέφθειρε τους νέους, καταγράφοντας τις συζητήσεις του· μαζί με την Απολογία και το Συμπόσιον αποτελούν το μόνο πορτρέτο του Σωκράτη που δεν γράφτηκε από τον Πλάτωνα. Ο Οικονομικός, διάλογος για τη διαχείριση ενός σπιτιού και ενός κτήματος, χάρισε στην Ευρώπη τη λέξη «οικονομία». Η Κύρου Παιδεία είναι μια μυθιστορηματική βιογραφία του Κύρου του Μεγάλου, που διαβαζόταν για αιώνες ως εγχειρίδιο ηγεσίας. Έγραψε επίσης σύντομες πραγματείες για την ιππική τέχνη, τον ίππαρχο, το κυνήγι, τα έσοδα της Αθήνας και το πολίτευμα της Σπάρτης, καθώς και ένα εγκώμιο του Αγησιλάου. Η γλώσσα του είναι καθαρή, τακτοποιημένη και απέριττη, και γι' αυτό οι δάσκαλοι από την αρχαιότητα ως σήμερα τον βάζουν στα χέρια των αρχαρίων.

Η κληρονομιά στη σημερινή Ελλάδα

Κάθε Έλληνας που τελείωσε το λύκειο έχει διαβάσει Ξενοφώντα στο πρωτότυπο: τα Ελληνικά, με την παράδοση της Αθήνας το 404 π.Χ. και το γκρέμισμα των Μακρών Τειχών «υπό αυλητρίδων», διδάσκονται στην Α΄ Λυκείου, και η Ανάβασις ήταν για έναν αιώνα πριν το βιβλίο των αρχαρίων. Το «Θάλαττα, θάλαττα» το λέει, μισοαστεία, όποιος φτάνει επιτέλους στη θάλασσα σε ένα καλοκαιρινό ταξίδι με το αυτοκίνητο. Η οδός Ξενοφώντος ξεκινά από την πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Ο Οικονομικός του είναι ο πρόγονος της λέξης οικονομία, και η Ανάβασις έχει εμπνεύσει έργα από τα δοκίμια του Ίταλο Καλβίνο ως την ταινία του 1979 «Οι πολεμιστές της νύχτας», που μεταφέρει την πορεία των Μυρίων στο μετρό της Νέας Υόρκης. Το αρχαίο κείμενο διατίθεται δωρεάν στη Βικιθήκη και στο Perseus.

Το ξέρατε;

  • Η Ανάβασις είναι γραμμένη σε τρίτο πρόσωπο· ο Ξενοφών μιλά για τον εαυτό του ως «Ξενοφών» σε όλο το έργο, και μεταγενέστεροι αναγνώστες υποψιάστηκαν ότι αρχικά την κυκλοφόρησε με άλλο όνομα.
  • Ο γιος του ο Γρύλλος σκοτώθηκε στην επέλαση του ιππικού στη Μαντίνεια το 362 π.Χ., και γράφτηκαν τόσα εγκώμια γι' αυτόν, ώστε ο Αριστοτέλης έγραψε μια πραγματεία γι' αυτά.
  • Ο Ξενοφών πολέμησε εναντίον της ίδιας του της πόλης στην Κορώνεια το 394 π.Χ. και εξορίστηκε γι' αυτό· η Αθήνα ανακάλεσε το ψήφισμα περίπου τριάντα χρόνια αργότερα.
  • Η καλτ ταινία του 1979 «Οι πολεμιστές της νύχτας» είναι μια νέα εκδοχή της Ανάβασης, με συμμορίες στη θέση των Περσών και το Κόνεϊ Άιλαντ στη θέση του Εύξεινου Πόντου.

Βασικά έργα

ΤίτλοςΣημασίαΈτος
Κύρου ΑνάβασιςΚύρου Ανάβασις (Η κάθοδος των Μυρίων)c. 370 BC
ΑπομνημονεύματαΑπομνημονεύματα (Αναμνήσεις για τον Σωκράτη)c. 370 BC
ΟικονομικόςΟικονομικός (Για τη διοίκηση του οίκου)c. 362 BC
Κύρου ΠαιδείαΚύρου Παιδεία (Η αγωγή του Κύρου)c. 365 BC
ΕλληνικάΕλληνικά (ελληνική ιστορία 411–362 π.Χ.)completed after 362 BC

Μια φράση που μένει

Καὶ τάχα δὴ ἀκούουσι βοώντων τῶν στρατιωτῶν «Θάλαττα, θάλαττα».

Στα σημερινά ελληνικάΚαι σε λίγο ακούνε τους στρατιώτες να φωνάζουν: «Θάλασσα, θάλασσα!»

Kai tacha di akouousi voonton ton stratioton «Thalatta, thalatta».

Κύρου Ανάβασις 4.7.24

Από το πρωτότυπο

Το κείμενο όπως το έγραψε ο/η Ξενοφών, ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων.

«Κύρου Ἀνάβασις»

Οι Μύριοι, Έλληνες μισθοφόροι που υποχωρούν μέσα από τα βουνά της Αρμενίας μετά την ήττα του Κύρου, ανεβαίνουν στο όρος Θήχης και βλέπουν επιτέλους τον Εύξεινο Πόντο. Ο Ξενοφών, επικεφαλής της οπισθοφυλακής, αφηγείται τη σκηνή σε τρίτο πρόσωπο.

καὶ ἀφικνοῦνται ἐπὶ τὸ ὄρος τῇ πέμπτῃ ἡμέρᾳ· ὄνομα δὲ τῷ ὄρει ἦν Θήχης. ἐπεὶ δὲ οἱ πρῶτοι ἐγένοντο ἐπὶ τοῦ ὄρους καὶ κατεῖδον τὴν θάλατταν, κραυγὴ πολλὴ ἐγένετο. ἀκούσας δὲ ὁ Ξενοφῶν καὶ οἱ ὀπισθοφύλακες ᾠήθησαν ἔμπροσθεν ἄλλους ἐπιτίθεσθαι πολεμίους· εἵποντο γὰρ ὄπισθεν ἐκ τῆς καιομένης χώρας, καὶ αὐτῶν οἱ ὀπισθοφύλακες ἀπέκτεινάν τέ τινας καὶ ἐζώγρησαν ἐνέδραν ποιησάμενοι, καὶ γέρρα ἔλαβον δασειῶν βοῶν ὠμοβόεια ἀμφὶ τὰ εἴκοσιν. ἐπειδὴ δὲ βοὴ πλείων τε ἐγίγνετο καὶ ἐγγύτερον καὶ οἱ ἀεὶ ἐπιόντες ἔθεον δρόμῳ ἐπὶ τοὺς ἀεὶ βοῶντας καὶ πολλῷ μείζων ἐγίγνετο ἡ βοὴ ὅσῳ δὴ πλείους ἐγίγνοντο, ἐδόκει δὴ μεῖζόν τι εἶναι τῷ Ξενοφῶντι, καὶ ἀναβὰς ἐφ’ ἵππον καὶ Λύκιον καὶ τοὺς ἱππέας ἀναλαβὼν παρεβοήθει· καὶ τάχα δὴ ἀκούουσι βοώντων τῶν στρατιωτῶν Θάλαττα θάλαττα καὶ παρεγγυώντων. ἔνθα δὴ ἔθεον πάντες καὶ οἱ ὀπισθοφύλακες, καὶ τὰ ὑποζύγια ἠλαύνετο καὶ οἱ ἵπποι. ἐπεὶ δὲ ἀφίκοντο πάντες ἐπὶ τὸ ἄκρον, ἐνταῦθα δὴ περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ στρατηγοὺς καὶ λοχαγοὺς δακρύοντες. καὶ ἐξαπίνης ὅτου δὴ παρεγγυήσαντος οἱ στρατιῶται φέρουσι λίθους καὶ ποιοῦσι κολωνὸν μέγαν.Και την πέμπτη μέρα φτάνουν στο βουνό· το βουνό λεγόταν Θήχης. Όταν οι πρώτοι ανέβηκαν στην κορυφή και αντίκρισαν τη θάλασσα, σηκώθηκε μεγάλη κραυγή. Ο Ξενοφών και η οπισθοφυλακή, όταν την άκουσαν, νόμισαν ότι άλλοι εχθροί επιτίθενται από μπροστά· γιατί από πίσω τους ακολουθούσαν εχθροί από τη χώρα που καιγόταν, και η οπισθοφυλακή, στήνοντας ενέδρα, είχε σκοτώσει μερικούς και είχε πιάσει άλλους αιχμαλώτους, και είχε πάρει καμιά εικοσαριά πλεχτές ασπίδες σκεπασμένες με ακατέργαστο τριχωτό βοδινό δέρμα. Καθώς όμως η βοή δυνάμωνε και πλησίαζε, και όσοι έφταναν συνέχεια έτρεχαν ολοταχώς προς εκείνους που φώναζαν, και η βοή γινόταν πολύ πιο δυνατή όσο πλήθαιναν οι άνθρωποι, ο Ξενοφών κατάλαβε πως κάτι σοβαρότερο συμβαίνει· ανέβηκε στο άλογο, πήρε τον Λύκιο και το ιππικό και έτρεξε να βοηθήσει. Και σε λίγο ακούνε τους στρατιώτες να φωνάζουν «Θάλασσα, θάλασσα!» και να το μεταδίδουν από στόμα σε στόμα. Τότε άρχισαν όλοι να τρέχουν, και η οπισθοφυλακή, και έσπρωχναν μπροστά τα υποζύγια και τα άλογα. Όταν έφτασαν όλοι στην κορυφή, εκεί αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον, και τους στρατηγούς και τους λοχαγούς, με δάκρυα στα μάτια. Και ξαφνικά, με παρακίνηση κάποιου, οι στρατιώτες φέρνουν πέτρες και φτιάχνουν έναν μεγάλο σωρό.

Κύρου Ἀνάβασις 4.7.21–25 (c. 370 BC) · Κείμενο κοινού κτήματος, πηγή: el.wikisource.org

B2

Διαβάστε για τον/την Ξενοφών (B2)

Λέξεις από το κείμενο

  • αυτός που διδάσκεται
  • στρατιωτική επιχείρηση
  • σύγκρουση στρατών
  • αρχηγός στρατού
  • στρατιώτης με πληρωμή
  • ο τόπος καταγωγής
  • αντίπαλος, εχθρός
  • ταιριαστός, αρμόδιος

Άλλοι στο επίπεδο B2

Νεότερη Ελλάδα · ΠοιήτριαΚική Δημουλά1931 – 2020Νεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΆγγελος Σικελιανός1884 – 1951Αρχαιότητα · Τραγικός ποιητήςΕυριπίδηςc. 480 BC – 406 BCΝεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΚωστής Παλαμάς1859 – 1943Νεότερη Ελλάδα · Διηγηματογράφος και ποιητήςΓεώργιος Βιζυηνός1849 – 1896Αρχαιότητα · Βιογράφος και δοκιμιογράφοςΠλούταρχοςc. 46 – c. 120Αρχαιότητα · ΦιλόσοφοςΗράκλειτοςc. 535 BC – c. 475 BCΑρχαιότητα · ΠολιτικόςΠερικλήςc. 495 BC – 429 BCΝεότερη Ελλάδα · ΠολιτικόςΕλευθέριος Βενιζέλος1864 – 1936Νεότερη Ελλάδα · Πρώτος Κυβερνήτης της ΕλλάδαςΙωάννης Καποδίστριας1776 – 1831Νεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΛορέντζος Μαβίλης1860 – 1912Νεότερη Ελλάδα · Μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφοςΑνδρέας Καρκαβίτσας1865 – 1922Νεότερη Ελλάδα · Σκηνοθέτης κινηματογράφου και θεάτρουΜιχάλης Κακογιάννης1922 – 2011Νεότερη Ελλάδα · ΣυνθέτηςΒαγγέλης Παπαθανασίου1943 – 2022Νεότερη Ελλάδα · ΜυθιστοριογράφοςΔιδώ Σωτηρίου1909 – 2004Νεότερη Ελλάδα · Θεατρικός συγγραφέας και στιχουργόςΙάκωβος Καμπανέλλης1922 – 2011

Και οι 100 προσωπικότητες →