Επιλέξτε γλώσσα

grecfacilegrecfacile
Πλούταρχος
Odysses · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons

B2Αρχαιότητα · Βιογράφος και δοκιμιογράφος

Πλούταρχος

c. 46 – c. 120 · Χαιρώνεια (Βοιωτία)· Δελφοί

Ο Πλούταρχος (περ. 46–περ. 120 μ.Χ.), ιερέας του Απόλλωνα στους Δελφούς από τη μικρή βοιωτική πόλη της Χαιρώνειας, έγραψε τους Βίους Παράλληλους, βιογραφίες διάσημων Ελλήνων και Ρωμαίων σε ζευγάρια, τον Αλέξανδρο δίπλα στον Καίσαρα, τον Θησέα δίπλα στον Ρωμύλο. Με αυτούς, και με τα δοκίμια των Ηθικών, χάρισε στην Ευρώπη το απόθεμά της σε αρχαία ανέκδοτα: τον Αλέξανδρο που δαμάζει τον Βουκεφάλα, τον Διογένη που του ζητά να μην του κρύβει τον ήλιο, τον Καίσαρα στον Ρουβίκωνα. Τα ρωμαϊκά έργα του Σαίξπηρ είναι ξαναειπωμένος Πλούταρχος.

Η ζωή

Ο Πλούταρχος γεννήθηκε γύρω στο 46 μ.Χ. στη Χαιρώνεια, μια μικρή πόλη της Βοιωτίας γνωστή κυρίως για τη μάχη όπου ο Φίλιππος της Μακεδονίας συνέτριψε τις ελληνικές πόλεις το 338 π.Χ. Η οικογένειά του ήταν παλιά και εύπορη, και σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική στην Αθήνα κοντά στον πλατωνικό Αμμώνιο. Ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια και στη Μικρά Ασία και αρκετές φορές στη Ρώμη, όπου έδωσε διαλέξεις και απέκτησε ισχυρούς φίλους· ένας από αυτούς, ο Λεύκιος Μέστριος Φλώρος, του εξασφάλισε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα, έτσι ώστε το επίσημο όνομά του ήταν Λεύκιος Μέστριος Πλούταρχος. Μεταγενέστερη παράδοση υποστήριξε ότι ο Τραϊανός και ο Αδριανός τον τίμησαν με υψηλά αξιώματα, πράγμα ίσως υπερβολικό, όμως σίγουρα κινούνταν με άνεση στον ρωμαϊκό κόσμο.

Επέλεξε ωστόσο να ζει στη Χαιρώνεια. Έλεγε ότι έμενε εκεί για να μη γίνει η πόλη ακόμη μικρότερη, και την υπηρέτησε ως άρχοντας και μάλιστα ως επόπτης οικοδομικών έργων. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του ήταν επίσης ένας από τους δύο μόνιμους ιερείς του Απόλλωνα στους Δελφούς, λίγες ώρες μακριά, και προσπάθησε να αναζωογονήσει το ιερό. Παντρεύτηκε την Τιμοξένα, και το παρηγορητικό γράμμα που της έγραψε όταν πέθανε η μικρή τους κόρη, που λεγόταν κι αυτή Τιμοξένα, σώζεται ανάμεσα στα Ηθικά. Από τους γιους του, δύο έφτασαν στην ενηλικίωση. Στο σπίτι του συγκέντρωνε έναν κύκλο φίλων και μαθητών, και πολλά από τα γραπτά του διαβάζονται σαν κουβέντες εκείνου του κύκλου. Πέθανε γύρω στο 120, σε ηλικία πάνω από εβδομήντα ετών.

Το έργο

Οι Βίοι Παράλληλοι είναι είκοσι τρία σωζόμενα ζεύγη βιογραφιών, όπου κάθε φορά ένας Έλληνας συνδυάζεται με έναν Ρωμαίο και που συνήθως κλείνουν με μια σύντομη σύγκριση: ο Θησέας και ο Ρωμύλος, οι ιδρυτές· ο Αλέξανδρος και ο Καίσαρας, οι κατακτητές· ο Δημοσθένης και ο Κικέρων, οι ρήτορες· ο Περικλής και ο Φάβιος Μάξιμος· ο Λυκούργος και ο Νουμάς. Τον Πλούταρχο τον ενδιαφέρει ο χαρακτήρας, όχι τα γεγονότα. Όπως λέει στην αρχή του Βίου του Αλεξάνδρου, γράφει βίους, όχι ιστορία, και μια μικρή φράση ή ένα αστείο συχνά αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο καλύτερα από μια μάχη με δέκα χιλιάδες νεκρούς. Γι' αυτό συλλέγει τη χαρακτηριστική στιγμή: τον μικρό Αλέξανδρο που ηρεμεί το άλογο Βουκεφάλα στρέφοντάς το μακριά από τη σκιά του· τον Καίσαρα που κλαίει μπροστά σε ένα άγαλμα του Αλεξάνδρου επειδή στην ίδια ηλικία δεν είχε κάνει ακόμη τίποτα· τον Αρχιμήδη που σκοτώνεται ενώ σχεδιάζει σχήματα στην άμμο.

Τα Ηθικά είναι περίπου εβδομήντα οκτώ δοκίμια και διάλογοι για κάθε θέμα: πώς ξεχωρίζει κανείς τον κόλακα από τον φίλο, πώς πρέπει να ακούμε διαλέξεις, συμβουλές σε νύφη και γαμπρό, η καθυστέρηση της θείας δικαιοσύνης, το πρόσωπο στο φεγγάρι, αν είναι εξυπνότερα τα ζώα της ξηράς ή της θάλασσας, τα μαντεία των Δελφών, οι θεοί της Αιγύπτου στο Περί Ίσιδος και Οσίριδος. Τα Συμποσιακά καταγράφουν συζητήσεις στο τραπέζι για ερωτήματα όπως γιατί οι ηλικιωμένοι διαβάζουν καλύτερα από μακριά. Η συλλογή του με λακωνικά αποφθέγματα διασώζει το «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς», την εντολή της μητέρας να γυρίσει ο γιος με την ασπίδα του ή πάνω σε αυτήν. Η γλώσσα του είναι ο λόγιος πεζός λόγος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με μακριές περιόδους, ζεστός και γεμάτος παρεκβάσεις, και επί αιώνες ήταν ο πιο πολυδιαβασμένος από όλους τους Έλληνες συγγραφείς: ο Μονταίνιος τον παρέθετε συνεχώς, και ο αγγλικός Πλούταρχος του Τόμας Νορθ το 1579 έγινε η πηγή για τα έργα του Σαίξπηρ Ιούλιος Καίσαρ, Αντώνιος και Κλεοπάτρα και Κοριολανός.

Η κληρονομιά στη σημερινή Ελλάδα

Στην Ελλάδα ο Πλούταρχος διαβάζεται στο σχολείο σε αποσπάσματα, συνήθως από τον Βίο του Αλεξάνδρου ή του Περικλή, και τα ανέκδοτά του κυκλοφορούν παντού: το «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς», το «ο κύβος ερρίφθη», που κατά τον Πλούταρχο είπε ο Καίσαρας στον Ρουβίκωνα, και ο ίδιος ο τίτλος «Βίοι Παράλληλοι», που οι Έλληνες χρησιμοποιούν για κάθε σύγκριση δύο πορειών ζωής. Η Χαιρώνεια, κοντά στη Λιβαδειά, έχει ακόμη το μαρμάρινο λιοντάρι του πεδίου της μάχης και ένα μικρό μουσείο, και στους Δελφούς μπορεί κανείς να επισκεφθεί το ιερό που υπηρέτησε και το μουσείο του. Υπάρχει οδός Πλουτάρχου στο Κολωνάκι της Αθήνας και στις περισσότερες ελληνικές πόλεις. Οι Βίοι κυκλοφορούν σε νεοελληνική μετάφραση σε φθηνές εκδόσεις, και ο μαθητής μπορεί να ξεκινήσει από τις πρώτες σελίδες του Αλεξάνδρου, όπου ο Πλούταρχος εξηγεί τη μέθοδό του και αφηγείται την ιστορία του Βουκεφάλα.

Το ξέρατε;

  • Το πλήρες ρωμαϊκό του όνομα ήταν Λεύκιος Μέστριος Πλούταρχος, από τον φίλο που του εξασφάλισε την υπηκοότητα.
  • Έλεγε ότι έμενε στη μικροσκοπική Χαιρώνεια «για να μη γίνει ακόμη μικρότερη».
  • Υπηρέτησε ως ιερέας του Απόλλωνα στους Δελφούς περίπου τριάντα χρόνια, σε μια εποχή που το μαντείο είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της παλιάς του φήμης.
  • Ο Σαίξπηρ πήρε ολόκληρους λόγους από τη μετάφραση των Βίων του Νορθ· η περιγραφή του Ενόβαρβου για το πλοίο της Κλεοπάτρας είναι σχεδόν λέξη προς λέξη Πλούταρχος.

Βασικά έργα

ΤίτλοςΣημασίαΈτος
Βίοι ΠαράλληλοιΒίοι Παράλληλοιc. AD 100–120
ΗθικάΗθικά (δοκίμια και διάλογοι)c. AD 80–120
Περί Ίσιδος και ΟσίριδοςΠερί Ίσιδος και Οσίριδοςc. AD 100–120
ΣυμποσιακάΣυμποσιακά (Κουβέντες στο τραπέζι)c. AD 100–120
Λακωνικά αποφθέγματαΛακωνικά αποφθέγματαc. AD 100
Παραμυθητικός προς την γυναίκαΠαραμυθητικός προς την γυναίκα (Παρηγοριά στη σύζυγό του)c. AD 90–110

Μια φράση που μένει

Οὔτε γὰρ ἱστορίας γράφομεν, ἀλλὰ βίους· … πρᾶγμα βραχὺ πολλάκις καὶ ῥῆμα καὶ παιδιά τις ἔμφασιν ἀρετῆς ἐποίησε μᾶλλον ἢ μάχαι μυριόνεκροι.

Στα σημερινά ελληνικάΓιατί δεν γράφουμε ιστορία, αλλά βίους· και συχνά μια μικρή πράξη, μια λέξη ή ένα αστείο φανερώνουν τον χαρακτήρα καλύτερα από μάχες με χιλιάδες νεκρούς.

Oute gar istorias grafomen, alla vious· … pragma vrachy pollakis kai rima kai paidia tis emfasin aretis epoiise mallon i machai myrionekroi.

Βίος Αλεξάνδρου (Life of Alexander) 1

Από το πρωτότυπο

Το κείμενο όπως το έγραψε ο/η Πλούταρχος, ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων.

«Βίοι Παράλληλοι, Ἀλέξανδρος»

Ο πρόλογος στους ζευγαρωτούς βίους του Αλεξάνδρου και του Καίσαρα, όπου ο Πλούταρχος λέει τι είναι όλο του το έργο: όχι ιστορία, αλλά πορτρέτα χαρακτήρα, που πιάνονται, όπως ο ζωγράφος πιάνει την ομοιότητα, στη μικρή αποκαλυπτική χειρονομία κι όχι στη μεγάλη μάχη.

Τὸν Ἀλεξάνδρου τοῦ βασιλέως βίον καὶ τὸν Καίσαρος, ὑφ’ οὗ κατελύθη Πομπήϊος, ἐν τούτῳ τῷ βιβλίῳ γράφοντες, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ὑποκειμένων πράξεων οὐδὲν ἄλλο προεροῦμεν ἢ παραιτησόμεθα τοὺς ἀναγινώσκοντας, ἐὰν μὴ πάντα μηδὲ καθ’ ἕκαστον ἐξειργασμένως τι τῶν περιβοήτων ἀπαγγέλλωμεν, ἀλλ’ ἐπιτέμνοντες τὰ πλεῖστα, μὴ συκοφαντεῖν. οὔτε γὰρ ἱστορίας γράφομεν, ἀλλὰ βίους, οὔτε ταῖς ἐπιφανεστάταις πράξεσι πάντως ἔνεστι δήλωσις ἀρετῆς ἢ κακίας, ἀλλὰ πρᾶγμα βραχὺ πολλάκις καὶ ῥῆμα καὶ παιδιά τις ἔμφασιν ἤθους ἐποίησε μᾶλλον ἢ μάχαι μυριόνεκροι καὶ παρατάξεις αἱ μέγισται καὶ πολιορκίαι πόλεων. ὥσπερ οὖν οἱ ζῳγράφοι τὰς ὁμοιότητας ἀπὸ τοῦ προσώπου καὶ τῶν περὶ τὴν ὄψιν εἰδῶν οἷς ἐμφαίνεται τὸ ἦθος ἀναλαμβάνουσιν, ἐλάχιστα τῶν λοιπῶν μερῶν φροντίζοντες, οὕτως ἡμῖν δοτέον εἰς τὰ τῆς ψυχῆς σημεῖα μᾶλλον ἐνδύεσθαι, καὶ διὰ τούτων εἰδοποιεῖν τὸν ἑκάστου βίον, ἐάσαντας ἑτέροις τὰ μεγέθη καὶ τοὺς ἀγῶνας.Γράφοντας σ' αυτό το βιβλίο τη ζωή του βασιλιά Αλεξάνδρου και του Καίσαρα, από τον οποίο νικήθηκε ο Πομπήιος, εξαιτίας του πλήθους των πράξεων που έχουμε μπροστά μας δεν θα πούμε τίποτε άλλο ως πρόλογο, παρά θα παρακαλέσουμε τους αναγνώστες, αν δεν τα αφηγηθούμε όλα, ούτε το καθένα από τα περίφημα γεγονότα με κάθε λεπτομέρεια, αλλά συντομεύουμε τα περισσότερα, να μη μας κατηγορήσουν. Γιατί δεν γράφουμε ιστορίες, αλλά βίους· και δεν είναι πάντα στις πιο λαμπρές πράξεις που φανερώνεται η αρετή ή η κακία, αλλά συχνά μια μικρή πράξη, μια λέξη ή ένα αστείο δείχνουν τον χαρακτήρα καλύτερα από μάχες με χιλιάδες νεκρούς, από τις μεγαλύτερες παρατάξεις στρατών και από πολιορκίες πόλεων. Όπως λοιπόν οι ζωγράφοι πιάνουν την ομοιότητα από το πρόσωπο και από τα χαρακτηριστικά της όψης όπου φαίνεται ο χαρακτήρας, και πολύ λίγο νοιάζονται για τα υπόλοιπα μέρη του σώματος, έτσι πρέπει να επιτραπεί και σ' εμάς να εμβαθύνουμε περισσότερο στα σημάδια της ψυχής και μέσα από αυτά να απεικονίσουμε τη ζωή του καθενός, αφήνοντας σε άλλους τα μεγάλα κατορθώματα και τους πολέμους.

Βίοι Παράλληλοι, Ἀλέξανδρος 1.1–3 (c. AD 100–120) · Κείμενο κοινού κτήματος, πηγή: el.wikisource.org

B2

Διαβάστε για τον/την Πλούταρχος (B2)

Λέξεις από το κείμενο

  • λειτουργός του ναού
  • η αφήγηση της ζωής ενός ανθρώπου
  • πολύ γνωστός, ξακουστός
  • ο τρόπος που είναι κανείς
  • σύγκρουση στρατών
  • σύντομο κείμενο σκέψεων
  • σύντομη αστεία ιστορία
  • κρίνω, νομίζω

Άλλοι στο επίπεδο B2

Νεότερη Ελλάδα · ΠοιήτριαΚική Δημουλά1931 – 2020Νεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΆγγελος Σικελιανός1884 – 1951Αρχαιότητα · Τραγικός ποιητήςΕυριπίδηςc. 480 BC – 406 BCΝεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΚωστής Παλαμάς1859 – 1943Νεότερη Ελλάδα · Διηγηματογράφος και ποιητήςΓεώργιος Βιζυηνός1849 – 1896Αρχαιότητα · Ιστορικός και στρατιώτηςΞενοφώνc. 430 BC – c. 354 BCΑρχαιότητα · ΦιλόσοφοςΗράκλειτοςc. 535 BC – c. 475 BCΑρχαιότητα · ΠολιτικόςΠερικλήςc. 495 BC – 429 BCΝεότερη Ελλάδα · ΠολιτικόςΕλευθέριος Βενιζέλος1864 – 1936Νεότερη Ελλάδα · Πρώτος Κυβερνήτης της ΕλλάδαςΙωάννης Καποδίστριας1776 – 1831Νεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΛορέντζος Μαβίλης1860 – 1912Νεότερη Ελλάδα · Μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφοςΑνδρέας Καρκαβίτσας1865 – 1922Νεότερη Ελλάδα · Σκηνοθέτης κινηματογράφου και θεάτρουΜιχάλης Κακογιάννης1922 – 2011Νεότερη Ελλάδα · ΣυνθέτηςΒαγγέλης Παπαθανασίου1943 – 2022Νεότερη Ελλάδα · ΜυθιστοριογράφοςΔιδώ Σωτηρίου1909 – 2004Νεότερη Ελλάδα · Θεατρικός συγγραφέας και στιχουργόςΙάκωβος Καμπανέλλης1922 – 2011

Και οι 100 προσωπικότητες →