Angeliki Stellatu

Angeliki Stellatu 1963’te Atina’da doğdu. Klasik bale eğitimi aldı ve Devlet Dans Okulu’nu dereceyle bitirdi; burada öğretmeni Mary Tsouti dansçılardan her hareketi yalnızca yapmalarını değil, içinde ne hissettiklerini fark etmelerini isterdi. 2015’teki bir söyleşide Herodes Atticus Odeonu’nda izlediği Pina Bausch topluluğunun gösterisini “bir tür vahiy gibi” diye de andı. Ardından Onassis Vakfı bursu onu New York’a götürdü; orada Merce Cunningham stüdyolarında okudu, temas doğaçlaması ve release tekniği seminerlerine katıldı.

Atina’ya dönünce Dimitris Papaioannou ile Edafos Dance Theatre’ı kurdu; grubun kendi tarihçesi 1986’yı, başka kaynaklar 1987’yi verir. Topluluğun baş dansçısıydı ve Medea ile Drakula gibi yapımlarda koreograf yardımcısıydı; 2001’de For Ever’dan sonra ayrıldı. Sine Qua Non, Analia ve Zouzou Nikoloudi’nin Choriká topluluğu gibi başka bağımsız gruplarla da dans etti. Tiyatroda yönetmenler için koreograf ve hareket danışmanı olarak çalıştı; aralarında Ulusal Tiyatro, Neos Kosmos Tiyatrosu, Atina Konser Salonu Megaron ve Atina Festivali vardır. Daha sonra kendi işlerini, kendi topluluğu Ypsilon ile de yönetti.

Stellatu’nun çalışması sahnede dans etme, koreografi ve oyuncuların sahne hareketini biçimlendirme arasında dolaşır. Edafos’un Ανθρώπινη δίψα (İnsan Susuzluğu, 1999) adlı yapıtında Σκαλοπάτια (Basamaklar) solosu ona Yunan ulusal dans ödüllerinde en iyi kadın performansı ödülünü kazandırdı. 2004’te Atina Olimpiyat Oyunları’nın açılış ve kapanış törenleri için Papaioannou’nun yaratıcı ekibinde koreograftı. Simon Stephens’ın Vangelis Theodoropoulos yönetimindeki oyunu Motortown için yaptığı hareket çalışması, 2008’de Koula Pratsika koreografi ödülünü aldı.

Yönetmen ve koreograf olarak 2006’da Avrupa Kültür Başkenti Patras için a little before ( ) a little after’ı, 2009’da Ypsilon ile Neos Kosmos Tiyatrosu’nda cann.ib.als’ı yarattı. Atina ve Kalamata’da sunulan sonraki düeti little lives or the body I inhabit, iki bedenin tam bir eşzamanlılıkla hareket etme çabasını konu edindi. Mart 2015’te Yunan Ulusal Operası balesi için ilk işini ona ısmarladı: Manos Hacidakis’in iki eseri, Το χαμόγελο της Τζοκόντας (Mona Lisa’nın Gülüşü) ve nadiren sahnelenen Μαρσύας (Marsyas), Olympia Tiyatrosu’nda. LiFO’ya sabit bir koreografik kodu olmadığını ve anlatıdan çok soyut ifadeyi sevdiğini söyledi: hareket de müzik gibi bir olay örgüsünü açıklamadan duygu uyandırabilir.

Stellatu, 1980’ler ve 1990’larda Yunan çağdaş dansını bağımsız gruplar içinde kuran kuşaktandır. 2015’te bu yükselişin dansın bütününü değil belirli koreografları ilgilendirdiğini, çünkü onu sürdürecek yapıların eksik olduğunu belirtti. Bugün adı Yunan tiyatro ve festival programlarında, çoğu zaman “hareket” ya da “koreografi” satırında görünür. LiFO’daki 2015 tarihli Yunanca söyleşisini okuyun ve prova için kullandığı fiilleri bulun: χορεύω, δοκιμάζω, προχωρώ. Sonra ayağa kalkın, yavaşça yana eğilin, doğrulun, durun ve diziyi aktarın: Η δασκάλα είπε ότι γέρνουμε αργά, σηκωνόμαστε και σταματάμε (Öğretmen yavaşça eğildiğimizi, doğrulduğumuzu ve durduğumuzu söyledi). Yalnızca rahat bir aralıkta hareket edin.

• Klasik bale eğitimi aldı ve puant ayakkabılarını terlik kadar rahat giydiğini söyler.
• Her provayı kaydeder ve videoyu izledikten sonra düzeltmelerini yapar.
• İnsan Susuzluğu’ndaki 1999 tarihli solosunun adı Σκαλοπάτια (Basamaklar) idi.
• Hacidakis Marsyas’ı Rallu Manu’nun Yunan Koreodraması için yazdı.