Leven
Alkyoni Papadaki werd geboren in Nio Chorio (ook Niochori gespeld), een dorp vlak buiten Chania in het westen van Kreta; de biografieën van haar uitgevers noemen geen geboortejaar. Ze groeide op in wat zij een rood huis noemt, dat later de titel gaf aan haar eerste boek. Haar vader was een onderwijzer die in de oorlog in Albanië gewond was geraakt, en ook haar moeder en grootouders gaven les. In de gespannen jaren na de Burgeroorlog, toen ze ongeveer drie was, werden haar ouders en grootouders gevangengezet omdat de broer van haar moeder zich bij de linkse guerrillastrijders had aangesloten. Als tiener stond ze erop intern te gaan op de Franse school Saint Joseph in Chania, waar ze Nikos Kazantzakis las.
Na school vertrok ze naar Athene. Ze slaagde voor het toelatingsexamen van de Panteion-universiteit, maar ging er nooit heen en koos voor journalistiekcursussen. Een gedurfde brief aan uitgever Christos Lambrakis leverde haar een leerplaats op bij de krant Τα Νέα (Ta Nea) onder Nikos Kakaounakis. Toen criticus Tasos Vournas haar manuscript Το κόκκινο σπίτι (Het rode huis) besprak, nam de krant Αυγή (Avgi) haar aan als verslaggeefster.
Ze werkte daar tot de dictatuur van 1967 en verbleef daarna korte tijd in Parijs; vanwege een politiedossier werd haar later een paspoort geweigerd. Sinds haar midden veertig publiceert ze ongeveer elke twee jaar een roman, eerst bij Kalendis en sinds 2018 bij Dioptra.
Werk
Papadaki schreef Το κόκκινο σπίτι (Het rode huis) rond haar negentiende en betaalde de eerste druk zelf; het boek is openlijk autobiografisch en put uit het Kretenzische huis van haar jeugd. De lijst van haar uitgever dateert de Kalendis-uitgave op 1988, gevolgd door Η μπόρα (De stortbui, 1989). Haar bekendste roman, Το χρώμα του φεγγαριού (De kleur van de maan), verscheen begin jaren negentig; catalogi noemen 1991 of 1995. Hij volgt Fotis, een jongeman van een eiland, en Marouso, een meisje uit Athene, wier liefde echt maar noodlottig is zodra hij naar de stad verhuist. Het is vele malen herdrukt, het laatst bij Dioptra.
Latere romans zijn onder meer Οι κάργιες (De kauwen, 1997), Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια (De zwaluwen komen terug, 2015) en Το χαμόγελο του δράκου (De glimlach van de draak, 2018), een lyrische roman over de eindeloze strijd tussen moeder en dochter en over verraad in de liefde. In Το τετράδιο της Αλκυόνης (Het schrift van Alkyoni) en Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή (Bladerend door de stilte), beide uit 2004, komt haar proza het dichtst bij poëzie.
Haar stijl is persoonlijk en bekentenisachtig. Ze schrijft met de hand en zegt dat ze haar personages goed moet bestuderen voordat een verhaal kan beginnen. Het woord συγγραφέας (auteur) vindt ze te zwaar: ze noemt zichzelf λογοτέχνης (literair kunstenaar) en een vakvrouw van de literatuur.
Nalatenschap in het Griekenland van nu
Papadaki hoort bij de populaire kant van de Griekse fictie: haar romans verkopen gestaag en bij haar signeersessies staan rijen. In Τα Νέα noemde criticus Michela Chartoulari haar het ‘vriendinnetje’ van de lezer, en Manolis Pimplis merkte op dat lezers geduldig op haar handtekening wachten. Begin jaren 2020 bracht Dioptra twaalf van haar boeken opnieuw uit met nieuwe geschilderde omslagen, zodat titels uit de jaren negentig weer makkelijk te vinden zijn in Griekse boekhandels. In een interview uit 2018 zei ze dat woorden veel van hun gewicht hebben verloren en dat we onze taal levend moeten houden.
Probeer dit: neem de titel Το χρώμα του φεγγαριού en schrijf drie eigen waarnemingen met το χρώμα του… of το χρώμα της… (de kleur van…), zoals το χρώμα της σιωπής (de kleur van de stilte). Leg daarna in één Griekse zin uit waarom ze μαστόρισσα (vakvrouw) verkiest boven συγγραφέας (auteur).
Wist je dat?
- Haar eerste manuscript, Het rode huis, leverde haar een baan op: na de bespreking door criticus Tasos Vournas nam de krant Avgi haar aan.
- Haar plan om in Parijs te studeren mislukte: omdat ze voor Avgi had geschreven, had de politie een dossier over haar en weigerde haar een paspoort.
- Op de Franse school in Chania was ze de zeldzame interne leerling die somber werd, niet blij, als het tijd was om naar huis te gaan.
- Ze schrijft haar manuscripten met de hand.
Belangrijkste werken
| Griekse titel | Titel | Jaar |
|---|---|---|
| Το κόκκινο σπίτι | Het rode huis — autobiografisch eerste boek | 1988 |
| Η μπόρα | De stortbui — roman | 1989 |
| Το χρώμα του φεγγαριού | De kleur van de maan — roman | early 1990s |
| Οι κάργιες | De kauwen — roman | 1997 |
| Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια | De zwaluwen komen terug — roman | 2015 |
| Το χαμόγελο του δράκου | De glimlach van de draak — roman | 2018 |
Een zin om te onthouden
Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου μαστόρισσα της λογοτεχνίας και ποτέ συγγραφέα.
Pánta theoroúsa ton eaftó mou mastórissa tis logotechnías ke poté syngraféa.
Ik heb mezelf altijd beschouwd als een vakvrouw van de literatuur, en nooit als een auteur.
