A vida
Antigoni Valakou nasceu em Kavala, no norte da Grécia, em 1930. A família mudou-se para Atenas em 1946, quando ela tinha dezasseis anos. Nos últimos anos de escola frequentou também o estúdio teatral do encenador e tradutor Vasilis Rotas. Em 1946 estreou-se em palco na companhia do ator Aimilios Veakis, como Triantafyllia na peça de Notis Pergialis Νυφιάτικο τραγούδι (Canção de casamento). No início dos anos 1950 a crítica conhecia-a por papéis frescos e juvenis. No Teatro Nacional interpretou Perdita em Conto de Inverno de Shakespeare em 1952 e Ismene na Antígona de Sófocles em 1956. Em 1955 foi Ofélia em Hamlet no Teatro do Jardim Nacional, em Atenas.
A partir de 1956 interpretou Anne Frank na companhia de Kostas Mousouris, papel que lhe valeu o Prémio Marika Kotopouli, e em 1958 fundou a sua própria companhia. Entre 1953 e 1965 fez cerca de uma dúzia de filmes, entre eles Γκόλφω (Golfo, 1955) de Orestis Laskos. Trabalhou também durante décadas na rádio e na televisão, sobretudo em adaptações de peças, e ensinou cerca de vinte anos na escola de arte dramática do Teatro Nacional. Entre os seus últimos papéis estiveram Sarah em As Baleias de Agosto no Teatro Nacional em 2001 e Madame Flo em 2011. Morreu em Atenas em novembro de 2013, aos 83 anos.
A obra

O arquivo digital do Teatro Nacional regista Valakou em papéis de 1952 a 2007, e a lista parece um mapa do teatro mundial. A sua produção mais lembrada é a Ηλέκτρα (Electra) de Sófocles, representada na tradução para grego moderno de K. Ch. Myris e encenada por Spyros Evangelatos. Estreou no teatro antigo de Epidauro a 9 de julho de 1972 e voltou ao Odeon de Herodes Ático, em Atenas, em 1972, 1973 e 1974. Dimitris Terzakis escreveu a música e Giorgos Patsas desenhou cenários e figurinos. O elenco do arquivo associa cada personagem a um intérprete: Valakou como Electra, Chloi Liaskou como Crisótemis, Aleka Katseli como Clitemnestra, Petros Fyssoun como Orestes. Voltou a interpretar Electra para o Teatro Nacional em 1981.
A tragédia antiga continuou no centro. Foi Agave em As Bacantes e Cassandra em As Troianas em 1975, Ifigénia em Ifigénia em Táuris em 1976, Jocasta em Rei Édipo em 1987 e Medeia em 1993. Ao lado destes vieram Julieta em 1961, o papel principal de Maria Stuart em 1986 e Mãe Coragem de Brecht em 2007. Em A Casa de Bernarda Alba de Lorca passou de Adela, a filha mais nova, em 1962 para a mãe tirânica Bernarda em 1996. Numa entrevista a um jornal em 2001 falou de como a sua personagem, Sarah, enfrenta a velhice sem desistir.
O legado na Grécia de hoje
Na sua cidade natal um teatro tem o seu nome: em Kavala anunciam-se espetáculos no Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου (Teatro Antigoni Valakou). No seu funeral, o crítico Kostas Georgousopoulos disse que ela tinha abrangido todo o vasto espectro do teatro mundial, e o diretor artístico do Teatro Nacional, Sotiris Hatzakis, chamou-lhe um ponto de referência constante para os atores mais jovens. Para quem aprende, o rasto mais útil é o próprio arquivo. Abra a página de Ηλέκτρα (1972) no arquivo do Teatro Nacional e encontre a secção Διανομή (Elenco): o nome de cada personagem está ao lado do nome de um ator, ambos em grego. Pergunte e responda: Ποια παίζει τη Χρυσόθεμη; Τη Χρυσόθεμη την παίζει η Χλόη Λιάσκου (Quem interpreta Crisótemis? Crisótemis é interpretada por Chloi Liaskou). Depois inverta a pergunta: Ποιον ρόλο υποδύεται η Αντιγόνη Βαλάκου; (Que papel encarna Antigoni Valakou?)
Sabia que…?
- O seu nome é o de uma heroína trágica, mas na Antígona de Sófocles de 1956 interpretou a irmã, Ismene.
- Em A Casa de Bernarda Alba interpretou a filha mais nova em 1962 e a mãe 34 anos depois.
- A sua Electra de 1972 estreou em Epidauro e foi reposta em Atenas nos dois verões seguintes.
- Ensinou cerca de vinte anos na escola de arte dramática do Teatro Nacional.
Obras principais
| Título grego | Título | Ano |
|---|---|---|
| Γκόλφω | Golfo — filme de Orestis Laskos | 1955 |
| Ηλέκτρα | Electra — Sófocles, como Electra, Epidauro | 1972 |
| Τρωάδες | As Troianas — como Cassandra | 1975 |
| Μαρία Στούαρτ | Maria Stuart — papel principal | 1986 |
| Μήδεια | Medeia — papel principal | 1993 |
| Μάνα Κουράγιο | Mãe Coragem — Brecht, papel principal | 2007 |
Uma frase para reter
Πιστεύω ότι πρέπει να υπερασπίζεται κανείς τον εαυτό του και να παίρνει θετική στάση. Είμαι υπέρ της μη παραίτησης.
Pistévo óti prépei na yperaspízetai kaneís ton eaftó tou kai na pérnei thetikí stási. Eímai ypér tis mi paraítisis.
Acredito que cada um deve defender-se a si próprio e assumir uma atitude positiva. Sou a favor de não desistir.










































