Beti Arvaniti

Beti Arvaniti lindi në gusht të vitit 1939 dhe u rrit në Eksarhia, në qendër të Athinës. Si vajzë ishte notare garash dhe kampione e Greqisë për të rejat. Në sezonin 1958–59 pa një shfaqje të Karolos Kunit në skenën nëntokësore të Teatrit të Artit (Theatro Technis); më vonë tregoi se ajo përvojë e ndihmoi të kthehej nga aktrimi. Studioi në tri shkolla dramatike: fillimisht te Kuni, pastaj për një vit te Vahliotisi dhe në fund te Kacelisi, ku u diplomua. I biri, shkrimtari Aleksis Stamatis, lindi gjatë vitit të saj të parë në shkollën e Kunit.

Publiku grek e njohu përmes kinemasë tregtare të viteve '60 dhe fillimit të viteve '70, përfshirë filma të prodhuar nga Finos Film. Më 1967 luajti Ritën në Κάτι κουρασμένα παλικάρια (Disa djem të lodhur), me regji të Dinos Dhimopulosit, përkrah Lambros Konstandarasit. Më 1987 u largua nga kinemaja. Bashkë me Vasilis Pulandzasin, inxhinier ndërtimi, përkthyes dhe producent teatri, themeloi trupën Praksi dhe e vendosi në një ish-magazinë cigaresh në Rrugën Kefalinias 16, në Kipseli, një hapësirë që regjisorë të tjerë e kishin përdorur më parë si teatër. Regjisorin Minos Volanakis e ka përshkruar si ndikim vendimtar në rrugën e saj. Më 2000 Muzeu i Teatrit i dha çmimin për aktoren më të mirë në rol kryesor.

Teatri i Rrugës Kefalinias u hap më 1987 me veprën e Fasbinderit Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ (Lotët e hidhura të Petra fon Kantit), me regji të Rula Paterakit. Arvaniti ka thënë se nuk do të kishte mundur kurrë ta niste teatrin vetëm dhe se atëherë ishte një rrezik i madh për të. Dy skenat e tij u bënë shtëpi e teatrit të repertorit: Ibseni, Pirandelo, Strindbergu, Çehovi, Pinteri, Olbi, Dyrenmati dhe Zheneja. Statis Livathinos vuri në skenë në sallën kryesore gjashtë sezone radhazi. Sipas gazetës To Vima, interpretimi i saj në veprën e Tomas Bernhardit Πριν την αποχώρηση (Para daljes në pension) i solli çmimin Marika Kotopuli.

Puna e saj e mëvonshme parapëlqen gra të pjekura e kërkuese dhe botë të brendshme të vështira. Më 2014 Dhimitris Mavrikios vuri në skenë në teatrin e saj Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι (Papritur verën e kaluar) të Tenesi Uilliamsit. Më 2015 interpretoi Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών (Cerlina dhe shtëpia e gjahtarëve), një kapitull nga romani i Herman Brohut Të pafajshmit, në përshtatje të Stratis Pashalisit dhe me regji të Janis Kalavrianosit. Për tridhjetëvjetorin e teatrit, më 2016, i propozoi Paterakit një bashkëpunim të ri; ajo shkroi dhe vuri në skenë Τρωάδες σήμερα (Trojanet sot) sipas Euripidit. Në sezonin 2018–19 luajti Amandën në Γυάλινος κόσμος (Kopshti zoologjik prej qelqi) të Uilliamsit, prodhimi i saj i parë me Dhimitris Karandzasin. Më 2019, në Teatrin Kombëtar, luajti Agapinë në Μελίσσια (Melisia), vepër e të birit me regji të Jorgos Palumbisit: puna e tyre e parë e përbashkët.

Prej gati katër dekadash, një teatër i vogël në Kipseli mban klasikë evropianë dhe amerikanë në repertorin athinas, dhe shumë regjisorë më të rinj kanë punuar atje me të. Intervistat e saj në gazetat greke janë material i mirë për C1, sepse i shpjegon qartë zgjedhjet e saj. Lexoni intervistën e saj të vitit 2016 me Mirto Loverdun te To Vima dhe veçoni foljet që prezantojnë mendimet e saj. Pastaj hapni fotografinë e arkivit të Teatrit Kombëtar nga Melisia (2019) me Agapinë dhe Kiriakosin dhe përshkruani në greqisht çfarë bëjnë dy personazhet, siç do ta bënte një kritik: Η Αγάπη στρέφει το βλέμμα της αλλού, ενώ ο Κυριάκος… (Agapia e kthen shikimin gjetiu, ndërsa Kiriakosi…). Në fund, përcillni një nga mendimet e saj në ligjëratë të zhdrejtë, duke përmendur burimin.

• Para aktrimit, ishte kampione e Greqisë në not për të rejat.
• Ndoqi tri shkolla të ndryshme dramatike para se të diplomohej.
• Teatri i saj në Kipseli ndodhet në një ish-magazinë cigaresh.
• I biri, Aleksis Stamatis, shkroi Melisian, ku ajo luajti Agapinë në Teatrin Kombëtar më 2019.