Lukia Maxhoru

Lukia Maxhoru, emri i së cilës me shkronja latine shkruhet edhe Maggiorou, Mangiorou ose Magiorou, lindi në Athinë në vitin 1914. Nga 1934 deri në 1939 studioi pikturë dhe grafikë në Shkollën e Arteve të Bukura të Athinës, fillimisht me Konstandinos Parthenisin dhe pastaj me grafistin Janis Kefalinos. Në një intervistë të mëvonshme kujtoi se Parthenisi e nxiti t’i drejtohej grafikës. Në vitet 1939–1940 vazhdoi në punishten e gravurës në bakër të École des Beaux-Arts në Paris. Janis Moralisi pikturoi portretin e saj me vaj në vitin 1939.

Në Shkollë njohu grafistin A. Tasos (Anastasios Alevizos, 1914–1985), i cili u bë shoku i saj në jetë dhe në punë dhe më vonë bashkëshorti i saj. Gjatë pushtimit ishte anëtare themeluese e grupit të artistëve të EAM-it dhe, bashkë me artistë të tjerë, gdhendi gravura në dru që qarkulluan si propagandë kundër pushtuesit. Ishte gjithashtu anëtare themeluese e Dhomës së Arteve Figurative, të krijuar në vitin 1944, dhe e grupit artistik Στάθμη (Niveli).

Pas studimeve, një aksident në dorë e detyroi të mos e lodhte atë, ndaj vazhdoi të punonte kryesisht si piktore. Në vitin 1987, dy vjet pas vdekjes së Tasosit, themeloi Shoqatën e Arteve Figurative «Α. Τάσσος» për të promovuar veprën e tij dhe për të mbështetur grafistët e rinj grekë. Vdiq në Athinë në vitin 2008.

Përveç gravurave në dru, vepra e saj grafike përfshin ilustrime për albume dhe libra. Ilustroi libra me gravura në dru, mes tyre Λειτουργία σε λα ύφεσις (Meshë në la bemol, 1943) të M. Karagacisit, si dhe libra të K. Paraskosit dhe K. Makrisit. Muzeu Shtetëror i Artit Bashkëkohor në Selanik i përshkruan grafikat e saj si të kursyera në vijë, me elemente ekspresioniste, dhe pikturën e saj si të butë në kalimet tonale dhe harmonike në ngjyrë.

Vepra e saj publike më e njohur u krijua me Tasosin në vitin 1960: Η καλλιέργεια του καπνού (Kultivimi i duhanit), porosi e kompanisë Papastratos për fabrikën e Organizatës Kombëtare të Duhanit në Stavrupoli, në perëndim të Selanikut. Ajo duhej të portretizonte punëtorët e duhanit të fabrikës, dhe në fillim ata ishin shikuesit e saj të vetëm. E realizuar me teknikë të përzier mbi pëlhurë të ngjitur në dru, ka përmasa 2 × 12,40 metra dhe shpaloset në pesë pjesë si një friz, duke u mbështetur në artin bizantin, në pikturën e vazove dhe në skulpturën antike, me tone dheu dhe gri. Pas restaurimit në Galerinë Kombëtare, u ekspozua në Manastirin e Lazaristëve në Selanik në vitin 2013.

Galeria Kombëtare në Athinë ruan dy piktura të saj: akuarelin Κατασκήνωση στη Βελίκα (Kamp në Velika), të datuar rreth vitit 1965 dhe të dhuruar nga Ministria e Arsimit, dhe pikturën e madhe me vaj Μεσημέρι (Mesditë), rreth vitit 1980.

Pikturat e Maxhorusë ndodhen në koleksione publike dhe ekspozohen ende. Në verën e vitit 2017, Bashkia e Skiathosit paraqiti më shumë se tridhjetë piktura dhe grafika origjinale të saj në qendrën e vet kulturore në Burxi. Shoqata e Arteve Figurative «Α. Τάσσος», që ajo themeloi, vazhdon të mbështesë grafikën greke. Për një ushtrim në greqisht, hapni regjistrimin online të Κατασκήνωση στη Βελίκα (Kamp në Velika) në Galerinë Kombëtare. Vini re titullin: shkruhet στη Βελίκα pa ν në fund, por στην Αθήνα dhe στην Κέρκυρα me ν, sepse ν ruhet para zanores dhe para tingujve si κ, π dhe τ. Pastaj shkruani një fjali të kujdesshme për datën: Ο πίνακας χρονολογείται γύρω στο 1965 (Piktura datohet rreth vitit 1965).

• Ajo dhe A. Tasos lindën të dy në vitin 1914 dhe u njohën si studentë në Shkollën e Arteve të Bukura të Athinës.
• Frizi i tyre për duhanin është 12,40 metra i gjatë, afërsisht sa një autobus qyteti.
• Janis Moralisi pikturoi portretin e saj në vitin 1939, kur ajo po përfundonte studimet.
• Akuareli i saj i Velikës hyri në Galerinë Kombëtare si dhuratë e Ministrisë së Arsimit.