Η ζωή
Ο Μάριος Φραγκούλης γεννήθηκε στη Ροδεσία, τη σημερινή Ζιμπάμπουε· οι περισσότερες πηγές αναφέρουν το 1966, κάποιες το 1967. Όταν ήταν περίπου τεσσάρων ετών, οι Έλληνες γονείς του τον έστειλαν στην Αθήνα να ζήσει με τη θεία του και τον σύζυγό της, εξαιτίας της ταραγμένης κατάστασης στην περιοχή, και εκεί μεγάλωσε. Έχει θυμηθεί ότι τα πρώτα τραγούδια που ερμήνευσε ήταν ελληνικά δημοτικά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 πήγε στο Guildhall School of Music and Drama του Λονδίνου για να σπουδάσει υποκριτική.
Στο Λονδίνο ο Κάμερον Μακίντος τον επέλεξε για τον ρόλο του Μάριου στην παραγωγή των «Αθλίων» στο West End, και αργότερα έπαιξε τον Ραούλ στο «Φάντασμα της Όπερας». Έπειτα στράφηκε στην όπερα: το επίσημο βιογραφικό του αναφέρει ιδιαίτερα μαθήματα με τους τενόρους Κάρλο Μπεργκόντσι και Αλφρέδο Κράους στην Ιταλία και περαιτέρω σπουδές στη Σχολή Juilliard της Νέας Υόρκης.
Το 1997 έκανε το ελληνικό σκηνικό του ντεμπούτο στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, πρώτα στο «Happy End» και ύστερα, το ίδιο καλοκαίρι, στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Το 2000 τραγούδησε τον Τόνι στο «West Side Story» στη Σκάλα του Μιλάνου. Το αρχαίο δράμα έμεινε μέρος της δουλειάς του: υποδύθηκε τον Διόνυσο στις «Βάκχες» του Ευριπίδη το 2001 και τον Αχιλλέα στην «Αχιλληίδα», μια παράσταση βασισμένη στον Αισχύλο, στην αρχαία Επίδαυρο το 2004. Έκτοτε εμφανίζεται συχνά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το έργο
Ο Φραγκούλης κινείται ανάμεσα στην όπερα, το μιούζικαλ, το ελληνικό έντεχνο τραγούδι και το διεθνές κλασικό crossover. Στην Ελλάδα, δύο πρώτες συνεργασίες τον καθόρισαν. Τον Μάιο του 1998 τραγούδησε στο «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, τη μελοποίηση του ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, με τον ίδιο τον συνθέτη στο πόντιουμ· αργότερα χαρακτήρισε εκείνη τη βραδιά ορόσημο της καριέρας του. Τον Σεπτέμβριο του 2000, στο ίδιο θέατρο, ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο στον «Ερωτόκριτο» του Γιάννη Μαρκόπουλου, μουσικό έργο βασισμένο στο κρητικό έμμετρο μυθιστόρημα του Βιτσέντζου Κορνάρου του 17ου αιώνα, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου, με την Τζένη Δριβάλα ως Αρετούσα.
Διεθνώς, ο Πίτερ Γκελμπ της Sony Classical τον έφερε σε ευρύτερο κοινό, και ο δίσκος «Sometimes I Dream» (Μερικές φορές ονειρεύομαι, 2002) σύστησε τη φωνή του στο κοινό του κλασικού crossover. Το επίσημο βιογραφικό του αναφέρει ότι το 2011 ψηφίστηκε καλύτερος άνδρας καλλιτέχνης κλασικού crossover, ενώ έχει μοιραστεί τη σκηνή με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο, τον Χοσέ Καρέρας και την ορχήστρα Boston Pops. Οι ελληνικές ηχογραφήσεις του αποτελούν ξεχωριστή διαδρομή. Η «Κιβωτός» (2016) είναι δίσκος ντουέτων με τον τραγουδιστή Γιώργο Περρή. Η «Γαλάζια Λίμνη», που κυκλοφόρησε από τη Minos EMI/Universal τον Φεβρουάριο του 2019, διαμορφώθηκε μαζί με τη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια· στίχους έγραψε και ο Άρης Δαβαράκης, τις ενορχηστρώσεις ο Πέτρος Κλαμπάνης, ενώ τη μουσική των περισσότερων τραγουδιών συνέθεσε ο ίδιος ο Φραγκούλης.
Η κληρονομιά στη σημερινή Ελλάδα
Ο Φραγκούλης δείχνει μια ελληνική καριέρα χτισμένη ανάμεσα σε γλώσσες και σκηνές: μιούζικαλ στο Λονδίνο, λυρικές σπουδές στην Ιταλία, αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο και συναυλίες στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για όσους μαθαίνουν ελληνικά, ο ελληνόφωνος δίσκος του «Γαλάζια Λίμνη» (2019) είναι πρακτικό υλικό ακρόασης. Διαλέξτε δύο τραγούδια του και ακούστε το καθένα δύο φορές. Την πρώτη φορά σημειώστε μόνο τα όργανα που ακούτε· τη δεύτερη, περιγράψτε στα ελληνικά τη φωνή και τη διάθεση, για παράδειγμα: «Στο πρώτο τραγούδι η φωνή ακούγεται πιο τρυφερή, ενώ στο δεύτερο η ενορχήστρωση είναι πιο έντονη». Αυτές οι προτάσεις-πρότυπα είναι δικές μας και δεν είναι στίχοι. Συγκρίνετε την περιγραφή σας με εκείνη ενός συνομιλητή.
Το ξέρατε;
- Στους «Όρνιθες» το 1997, η χορογράφος Ζουζού Νικολούδη, όπως λέει, τον δίδασκε πώς να πετά.
- Έχει αναφέρει ως αγαπημένο του τραγούδι το «Χάρτινο το φεγγαράκι» του Μάνου Χατζιδάκι.
- Το 2018 είπε ότι το απραγματοποίητο όνειρό του ήταν να τραγουδήσει τον «Οθέλλο» του Βέρντι στη Σκάλα.
- Έχει πει ότι το πιο θερμό κοινό το έχει συναντήσει στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία.
Βασικά έργα
| Τίτλος | Σημασία | Έτος |
|---|---|---|
| Όρνιθες | Όρνιθες — θεατρικός ρόλος, Θέατρο Τέχνης | 1997 |
| Το Άξιον Εστί | Το Άξιον Εστί — με διευθυντή τον Θεοδωράκη | 1998 |
| Ερωτόκριτος | Ερωτόκριτος — ομώνυμος ρόλος, Μαρκόπουλος | 2000 |
| Sometimes I Dream | Μερικές φορές ονειρεύομαι — δίσκος | 2002 |
| Κιβωτός | Κιβωτός — ντουέτα με τον Γιώργο Περρή | 2016 |
| Γαλάζια Λίμνη | Γαλάζια Λίμνη — ελληνικός δίσκος | 2019 |
Μια φράση που μένει
Το «Άξιον Εστί» στο Ηρώδειο, με τον ίδιο τον Μίκη στο πόντιουμ, το Μάιο του 1998 υπήρξε ορόσημο στην καριέρα μου.
To «Áxion Estí» sto Iródio, me ton ídio ton Míki sto pódium, to Máio tou 1998 ypírxe orósimo stin kariéra mou.
