Επιλέξτε γλώσσα

grecfacilegrecfacile
Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Andreas Vranas (1860-1933) · Public domain · Wikimedia Commons

C1Νεότερη Ελλάδα · Μυθιστοριογράφος

Κωνσταντίνος Θεοτόκης

1872 – 1923 · Κέρκυρα· Γκρατς· Καρουσάδες

Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1872–1923) ήταν Κερκυραίος αριστοκράτης, λόγιος που διάβαζε σανσκριτικά και μετέφρασε Λουκρήτιο και Σαίξπηρ, και πεπεισμένος σοσιαλιστής που έκανε λογοτεχνία τα χωριά και τα σαλόνια του νησιού του. Οι νουβέλες και τα μυθιστορήματά του, Η τιμή και το χρήμα, Κατάδικος, Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα και Οι σκλάβοι στα δεσμά τους, θεμελίωσαν το ελληνικό κοινωνικό μυθιστόρημα.

Η ζωή

Ο Θεοτόκης γεννήθηκε στην πόλη της Κέρκυρας στις 13 Μαΐου 1872, σε μια από τις παλαιότερες αρχοντικές οικογένειες του νησιού· ο πατέρας του ήταν κόμης της βενετικής αριστοκρατίας και η οικογένεια είχε το κτήμα των Καρουσάδων στον βορρά του νησιού. Μορφώθηκε με ιδιωτικούς δασκάλους, πήγε στα δεκαεπτά του στο Παρίσι για να σπουδάσει φυσικές επιστήμες και φιλοσοφία και στην ίδια ηλικία παντρεύτηκε την Ερνεστίνη φον Μάλοβιτς, βαρόνη από το Γκρατς, με την οποία έζησε ανάμεσα στην Αυστρία και την Κέρκυρα. Το 1897, μαζί με τον στενό του φίλο, τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη, πολέμησε εθελοντής στην κρητική επανάσταση κατά των Οθωμανών.

Ανήσυχος και πολυμαθής, σπούδασε σανσκριτικά στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, διάβασε Νίτσε και ύστερα, καθοριστικά, Μαρξ, και το 1910 ήταν από τους ιδρυτές του Σοσιαλιστικού Ομίλου Κέρκυρας, σκανδαλίζοντας την τάξη του. Ο θάνατος της μικρής του κόρης και η ολοένα μεγαλύτερη αποξένωσή του από τον αριστοκρατικό κόσμο γύρω του σκοτείνιασαν τα τελευταία του χρόνια και βάθυναν τη γραφή του. Ήταν φλογερός δημοτικιστής, δημοσίευε στο περιοδικό Ο Νουμάς και τάχθηκε με τους «μαλλιαρούς» στο γλωσσικό ζήτημα.

Την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του και πουλούσε οικογενειακή γη για να ζήσει. Πέθανε από καρκίνο στην Κέρκυρα την 1η Ιουλίου 1923, πενήντα ενός ετών, αφού είχε εκδώσει την προηγούμενη χρονιά το τελευταίο και μεγαλύτερο μυθιστόρημά του· μεγάλο μέρος του έργου του, μαζί με τα κερκυραϊκά διηγήματα, κυκλοφόρησε σε βιβλίο μόνο μετά τον θάνατό του.

Το έργο

Ο Θεοτόκης ξεκίνησε με σύντομες, βίαιες ιστορίες της ζωής του χωριού, που συγκεντρώθηκαν μετά τον θάνατό του στις Κορφιάτικες ιστορίες (1935). Η πιο γνωστή, το Πίστομα (1899), έχει μόλις τρεις σελίδες: ένας ληστής γυρίζει από τα βουνά, βρίσκει τη γυναίκα του με παιδί από άλλον άντρα, και η ιστορία τελειώνει με μία μόνο φοβερή προσταγή.

Οι νουβέλες που ακολούθησαν στράφηκαν στην κοινωνία και το χρήμα. Η τιμή και το χρήμα (1912) διαδραματίζεται στο Μαντούκι, φτωχογειτονιά της πόλης της Κέρκυρας: η Ρήνη αγαπά τον λαθρέμπορο Αντρέα, που δεν θέλει να την παντρευτεί χωρίς την προίκα που η μάνα της δεν μπορεί να πληρώσει, και όταν τελικά προσφέρεται να την πάρει χωρίς αυτήν, εκείνη αρνείται, προτιμώντας τη δική της δουλειά από έναν άντρα αγορασμένο με χρήμα. Ο Κατάδικος (1919) αφηγείται την ιστορία του Τουρκογιάννου, ενός κολίγα που δέχεται να φυλακιστεί για έναν φόνο που δεν διέπραξε και κηρύττει από το κελί του μια χριστιανική αγάπη. Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα (1920) παρακολουθεί έναν γέρο τσιγκούνη που τον καταστρέφει η απληστία του χωριού γύρω του.

Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (1922), είναι ένα πανόραμα της πόλης της Κέρκυρας στο γύρισμα του αιώνα: η ξεπεσμένη αρχοντική οικογένεια των Οφιομάχων, ο ανερχόμενος τραπεζίτης που αγοράζει την κόρη τους με γάμο, και ο νέος σοσιαλιστής που δεν μπορεί να τη σώσει. Γραμμένο σε μια πλούσια δημοτική γεμάτη κερκυραϊκές λέξεις, είναι το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που διαβάζεται σαν Μπαλζάκ, και «σκλάβοι» του τίτλου είναι όλοι μέσα σε αυτό, πλούσιοι και φτωχοί.

Η κληρονομιά στη σημερινή Ελλάδα

Ο Θεοτόκης μπήκε από παλιά στις ελληνικές σχολικές τάξεις: το Πίστομα, με το συγκλονιστικό του τέλος, και αποσπάσματα από Η τιμή και το χρήμα και τον Κατάδικο βρίσκονται στα ανθολόγια λογοτεχνίας του λυκείου, και το δίλημμα της Ρήνης, τιμή ή χρήμα, είναι κλασικό θέμα έκθεσης. Τα βιβλία του δεν εξαντλήθηκαν ποτέ· από το 1993, εβδομήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, ανήκουν στο κοινό κτήμα και τα κείμενά του είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο, κάτι που τα κάνει πρακτική επιλογή για προχωρημένο μαθητή, ιδίως η σύντομη Η τιμή και το χρήμα. Στην Κέρκυρα το όνομα Θεοτόκης δίνεται σε δρόμους και συνδέεται με τα οικογενειακά σπίτια στην πόλη και στους Καρουσάδες, και τα Ιόνια νησιά τον διεκδικούν, μαζί με τον Σολωμό, τον Μαβίλη και τον Κάλβο, ως μέλος της Επτανησιακής Σχολής. Οι ιστορικοί της λογοτεχνίας του αποδίδουν τα πρώτα γνήσια σοσιαλιστικά μυθιστορήματα στα ελληνικά.

Το ξέρατε;

  • Παντρεύτηκε στα δεκαεπτά του μια Αυστριακή βαρόνη, την Ερνεστίνη φον Μάλοβιτς, και μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στην Κέρκυρα και το Γκρατς.
  • Έμαθε σανσκριτικά και μετέφρασε από αυτά, ενώ μετέφρασε επίσης στη δημοτική το Περί φύσεως του Λουκρήτιου και αρκετά έργα του Σαίξπηρ.
  • Κόμης εκ γενετής, βοήθησε να ιδρυθεί ο Σοσιαλιστικός Όμιλος Κέρκυρας το 1910 και πέθανε σχεδόν φτωχός, έχοντας πουλήσει το οικογενειακό κτήμα.
  • Το διήγημά του Πίστομα (1899) έχει μόλις τρεις περίπου σελίδες και παραμένει ένα από τα πιο συζητημένα κείμενα στα ελληνικά σχολεία.

Βασικά έργα

ΤίτλοςΣημασίαΈτος
ΠίστομαΠίστομα (διήγημα)1899
Η τιμή και το χρήμαΗ τιμή και το χρήμα1912
ΚατάδικοςΚατάδικος1919
Η ζωή και ο θάνατος του ΚαραβέλαΗ ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα1920
Οι σκλάβοι στα δεσμά τουςΟι σκλάβοι στα δεσμά τους1922
Κορφιάτικες ιστορίεςΚορφιάτικες ιστορίες (μεταθανάτια συλλογή)1935

Μια φράση που μένει

Πίστομα!

Pistoma!

Πίστομα (1899), the single word that ends the story

Από το πρωτότυπο

Το κείμενο όπως το έγραψε ο/η Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ελεύθερο πνευματικών δικαιωμάτων.

«Πίστομα»

Η τελευταία σελίδα του διηγήματος. Ο ληστής Κουκουλιώτης γύρισε στο σπίτι του με αμνηστία και βρήκε τη γυναίκα του με το παιδί άλλου άντρα· τον εραστή τον έχει ήδη σκοτώσει. Η μία λέξη που κλείνει την ιστορία της δίνει και τον τίτλο.

Την ημέραν εκείνην ο ήλιος δεν εφάνη στην Ανατολή γιατί ο ουρανός είτουν γνέφια γιομάτος και το φως μετά βιάς επλήθαινε.
Κι ο Κουκουλιώτης βάνοντας φτιάρι και τσαπί στον ώμο εδιάταξε τη γυναίκα να τον ακολουθήσει μαζί με το παιδί της, κ' έτσι εβγήκαν κ' οι τρεις από το σπίτι.
Και φτάνοντας εις το χωράφι που είτουν πολύ νοτερό ακόμα από την πρωτυτερνή βροχή, ο ληστής εβάλθη να σκάψει λάκκο.
Δεν επρόφερνε λέξη και το πρόσωπό του είτουν χλωμό και ο ίδρος, που έβρεχε το μέτωπό του, έβγαινε κρύος. Το σταχτί φως που έπεφτε από τον ουρανό εχρωμάτιζε παράξενα τον τόπο· το χινόπωρο την αυγήν εκείνην έλεγεν όλη του τη θλίψη. Η γυναίκα εκοίταζε περίεργη κι ανήσυχη και το παιδάκι επαιγνιδούσε με τα γουλιά και με τα χώματα που ανάσκαφτεν ο κακούργος. Κ' εφάνη για μια στιγμήν ο ήλιος κ' εχρύσωσε τα ξανθά μαλλιά του νηπίου που αγγελικά χαμογελούσε.
Κι ωστόσο ο λάκκος είτουν έτοιμος, κι ο Κουκουλιώτης, ακουμπώντας στο φτυάρι, είπε της γυναικός του:
"Βάλ'το πίστομα μέσα".

«Πίστομα» (1899), the closing paragraphs · Κείμενο κοινού κτήματος, πηγή: el.wikisource.org

C1

Διαβάστε για τον/την Κωνσταντίνος Θεοτόκης (C1)

Λέξεις από το κείμενο

  • ο απόγονος, ο βλαστός
  • αυτός που προσφέρεται χωρίς υποχρέωση
  • η βαθιά πίστη
  • η γενική διαμαρτυρία
  • το στόλισμα της αλήθειας
  • η περιουσία της νύφης
  • ξεπέφτω, φθίνω
  • ο ιδρυτής

Άλλοι στο επίπεδο C1

Νεότερη Ελλάδα · Μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφοςΑλέξανδρος Παπαδιαμάντης1851 – 1911Αρχαιότητα · Λυρική ποιήτριαΣαπφώc. 630 BC – c. 570 BCΑρχαιότητα · Τραγικός ποιητήςΑισχύλοςc. 525 BC – 456 BCΑρχαιότητα · ΙστορικόςΗρόδοτοςc. 484 BC – c. 425 BCΑναγέννηση · Ποιητής (Κρητική Αναγέννηση)Βιτσέντζος Κορνάρος1553 – 1613 or 1614Αρχαιότητα · ΦιλόσοφοςΣωκράτηςc. 470 BC – 399 BCΑρχαιότητα · ΦιλόσοφοςΕπίκουρος341 BC – 270 BCΑρχαιότητα · Ρήτορας και πολιτικόςΔημοσθένης384 BC – 322 BCΑναγέννηση · ΥμνογράφοςΡωμανός ο Μελωδόςc. 490 – c. 556Νεότερη Ελλάδα · Στρατηγός του 1821, απομνημονευματογράφοςΙωάννης Μακρυγιάννης1797 – 1864Νεότερη Ελλάδα · ΠοιητήςΝαπολέων Λαπαθιώτης1888 – 1944Νεότερη Ελλάδα · Σκηνοθέτης κινηματογράφουΘόδωρος Αγγελόπουλος1935 – 2012Νεότερη Ελλάδα · Ποιητής, σατιρικόςΚώστας Βάρναλης1884 – 1974Νεότερη Ελλάδα · Σκηνοθέτης θεάτρουΚάρολος Κουν1908 – 1987Αρχαιότητα · ΜαθηματικόςΕυκλείδηςc. 325 BC – c. 265 BC

Και οι 100 προσωπικότητες →