Λουκία Μαγγιώρου

Η Λουκία Μαγγιώρου, που στα λατινικά γράφεται και Mangiorou ή Magiorou, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1914. Από το 1934 έως το 1939 σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, αρχικά κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη και έπειτα κοντά στον χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνό. Σε μεταγενέστερη συνέντευξη θυμήθηκε ότι ο Παρθένης την ενθάρρυνε να στραφεί στη χαρακτική. Το 1939–1940 συνέχισε στο εργαστήριο χαλκογραφίας της École des Beaux-Arts στο Παρίσι. Ο Γιάννης Μόραλης φιλοτέχνησε το πορτρέτο της με λάδι το 1939.

Στη Σχολή γνώρισε τον χαράκτη Α. Τάσσο (Αναστάσιο Αλεβίζο, 1914–1985), που έγινε σύντροφός της στη ζωή και στη δουλειά και αργότερα σύζυγός της. Στα χρόνια της Κατοχής ήταν ιδρυτικό μέλος της ομάδας των Καλλιτεχνών του ΕΑΜ και, μαζί με άλλους καλλιτέχνες, φιλοτέχνησε ξυλογραφίες που κυκλοφόρησαν ως αντικατοχική προπαγάνδα. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου, που ιδρύθηκε το 1944, και της καλλιτεχνικής ομάδας «Στάθμη».

Μετά τις σπουδές της, ένα ατύχημα στο χέρι σήμαινε ότι δεν έπρεπε να το κουράζει, και έτσι συνέχισε να εργάζεται κυρίως ως ζωγράφος. Το 1987, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Τάσσου, ίδρυσε την Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών «Α. Τάσσος» για να προβάλει το έργο του και να στηρίξει νέους Έλληνες χαράκτες. Πέθανε στην Αθήνα το 2008.

Εκτός από ξυλογραφίες, το χαρακτικό της έργο περιλαμβάνει εικονογραφήσεις σε λευκώματα και βιβλία. Εικονογράφησε με ξυλογραφίες βιβλία, ανάμεσά τους το Λειτουργία σε λα ύφεσις (1943) του Μ. Καραγάτση, καθώς και βιβλία του Κ. Πάρασχου και του Κ. Μακρή. Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη περιγράφει τα χαρακτικά της ως λιτά στη γραμμή, με εξπρεσιονιστικά στοιχεία, και τη ζωγραφική της ως απαλή στις τονικές διαβαθμίσεις και αρμονική στο χρώμα.

Το πιο γνωστό δημόσιο έργο της φιλοτεχνήθηκε μαζί με τον Τάσσο το 1960: Η καλλιέργεια του καπνού, παραγγελία της εταιρείας Παπαστράτος για το εργοστάσιο του Εθνικού Οργανισμού Καπνού στη Σταυρούπολη, στη δυτική Θεσσαλονίκη. Φτιάχτηκε για να αποδώσει τους καπνεργάτες του εργοστασίου, και αρχικά εκείνοι ήταν οι μόνοι θεατές του. Με μικτή τεχνική σε ύφασμα επικολλημένο σε ξύλο, έχει διαστάσεις 2 × 12,40 μέτρα και ξετυλίγεται σε πέντε τμήματα σαν ζωφόρος, με αναφορές στη βυζαντινή τέχνη, στην αγγειογραφία και στην αρχαία πλαστική, σε γήινους και γκρίζους τόνους. Μετά τη συντήρησή του στην Εθνική Πινακοθήκη, παρουσιάστηκε στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη το 2013.

Η Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα έχει δύο πίνακές της: την υδατογραφία Κατασκήνωση στη Βελίκα, που χρονολογείται γύρω στο 1965 και είναι δωρεά του Υπουργείου Παιδείας, και τη μεγάλη ελαιογραφία Μεσημέρι, γύρω στο 1980.

Οι πίνακες της Μαγγιώρου βρίσκονται σε δημόσιες συλλογές και εκτίθενται ακόμη. Το καλοκαίρι του 2017 ο Δήμος Σκιάθου παρουσίασε περισσότερα από τριάντα πρωτότυπα ζωγραφικά και χαρακτικά έργα της στο πολιτιστικό του κέντρο στο Μπούρτζι. Η Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών «Α. Τάσσος», που ίδρυσε η ίδια, εξακολουθεί να στηρίζει την ελληνική χαρακτική. Για μια άσκηση στα ελληνικά, ανοίξτε την ψηφιακή καταγραφή του έργου Κατασκήνωση στη Βελίκα στην Εθνική Πινακοθήκη. Προσέξτε τον τίτλο: γράφουμε «στη Βελίκα» χωρίς τελικό ν, αλλά «στην Αθήνα» και «στην Κέρκυρα» με ν, επειδή το ν διατηρείται πριν από φωνήεν και πριν από ήχους όπως το κ, το π και το τ. Έπειτα γράψτε μια προσεκτική πρόταση για τη χρονολογία: «Ο πίνακας χρονολογείται γύρω στο 1965».

• Η ίδια και ο Α. Τάσσος γεννήθηκαν και οι δύο το 1914 και γνωρίστηκαν ως φοιτητές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
• Η ζωφόρος τους για τον καπνό έχει μήκος 12,40 μέτρα, περίπου όσο ένα αστικό λεωφορείο.
• Ο Γιάννης Μόραλης ζωγράφισε το πορτρέτο της το 1939, όταν εκείνη ολοκλήρωνε τις σπουδές της.
• Η υδατογραφία της με θέμα τη Βελίκα έφτασε στην Εθνική Πινακοθήκη ως δωρεά του Υπουργείου Παιδείας.