Haris Alexiou

Haris Alexiou werd in 1950 in Thebe geboren. Haar naam wordt ook als Charis Alexiou geschreven; het publiek gebruikt vaak de vertrouwde vorm Haroula. Ze begon in 1970 opnamen te maken met een lied van Vasilis Vasileiadis en Pythagoras. Een belangrijke vroege ontmoeting volgde met Apostolos Kaldaras: naast Giorgos Dalaras zong ze op Μικρά Ασία (Klein-Azië), een project dat geschiedenis en populaire zang samenbracht. Ze ontwikkelde zich in een muziekwereld waar uitvoerders, componisten en tekstschrijvers nauw samenwerkten en ieder een ander deel aan het lied bijdroeg.

Haar eerste soloalbum, 12 Λαϊκά Τραγούδια (Twaalf populaire liederen), verscheen in 1975. Samenwerkingen met Manos Loizos, Christos Nikolopoulos, Nikos Antypas en vele anderen verbreedden geleidelijk haar repertoire. Concerten brachten haar buiten Griekenland, door Europa en naar andere werelddelen. Ze ontwikkelde ook een eigen stem als liedschrijver en voegde teksten en muziek toe aan haar werk als vertolker. Later verkende ze theater, film en televisie, waaronder Christoforos Papakaliatis’ serie Maestro. Haar loopbaan vertelt zo over herhaalde artistieke nieuwe beginnen: een gevestigde zangeres bleef leren communiceren via de dramatische wereld van een andere maker. In juni 2020 kondigde ze op ERT-radio haar afscheid van de professionele zang aan.

Alexious opnamen bieden verschillende routes naar het moderne Griekse lied. In 12 Λαϊκά Τραγούδια (Twaalf populaire liederen, 1975) hoort de luisteraar de directe emotionele aanspreking van laiko, een stedelijke populaire traditie. Op het album staat Δημητρούλα μου (Mijn Dimitroula). Alleen de titel is al een kleine taalles: een vertrouwde voornaam en het bezittelijke μου maken genegenheid hoorbaar voordat een leerling een heel couplet begrijpt. Alexiou is hier de vertolker; het album noemt verschillende componisten en tekstschrijvers.

Τα Τραγούδια της Χαρούλας (Haroula’s liederen, 1979) verbindt muziek van Manos Loizos met teksten van Pythagoras en Manolis Rasoulis. Er staan Όλα σε θυμίζουν (Alles herinnert aan jou) en Τίποτα δεν πάει χαμένο (Niets gaat verloren) op. Δι’ ευχών (Door gebeden, 1992), met muziek van Nikos Antypas, wijst naar een andere klank; onder de tekstschrijvers staan Lina Nikolakopoulou en Alexiou zelf. Vergelijk arrangement, tempo en het gewicht van de stem in plaats van elk album als dezelfde stijl te behandelen. Οδός Νεφέλης ’88 (Nefelisstraat 88, 1995), Ψίθυροι (Gefluister, 2000) en Reworks (2023) laten verdere veranderingen door de decennia horen.

Alexiou slaat een brug tussen de platencollectie en het scherm. Wie haar in Maestro ontdekt, kan teruggaan naar de opnamen en een andere manier van vertellen horen. Haar officiële website verzamelt een gedateerde discografie en nummerslijsten, zodat je haar loopbaan zonder anonieme afspeellijst kunt verkennen. Kies een album uit de jaren zeventig en een uit de jaren negentig, beluister van elk een nummer en noteer de instrumenten en drie herkende woorden. Vergelijk daarna een gefilmd optreden met een dramatische scène. Let op hoe een pauze, een ademhaling of een andere nadruk betekenis draagt in zang en spraak.

• Haroula is de vertrouwde naam waaronder veel luisteraars Haris Alexiou kennen.
• Haar officiële discografie dateert het eerste soloalbum op 1975.
• Het album Δι’ ευχών uit 1992 noemt Alexiou als een van de tekstschrijvers.
• Bij haar latere acteerwerk hoort de televisieserie Maestro.