Πηνελόπη Δέλτα

Η Πηνελόπη Μπενάκη γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1874, κόρη του Εμμανουήλ Μπενάκη, βαμβακέμπορου που ήταν από τους πλουσιότερους Έλληνες της Αιγύπτου και αργότερα δήμαρχος Αθηναίων· ο αδελφός της Αντώνης ίδρυσε το Μουσείο Μπενάκη. Μεγάλωσε σε ένα αυστηρό, εύπορο σπίτι, με γκουβερνάντες για δασκάλες, και το 1895 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Στέφανο Δέλτα, με τον οποίο απέκτησε τρεις κόρες. Ο γάμος ήταν τυπικά σωστός και δυστυχισμένος. Το 1905, στην Αλεξάνδρεια, γνώρισε τον διπλωμάτη και συγγραφέα Ίωνα Δραγούμη, και οι δυο τους ερωτεύτηκαν· η σχέση έμεινε πλατωνική και διακόπηκε, σημάδεψε όμως όλη την υπόλοιπη ζωή της και τα ημερολόγιά της, που εκδόθηκαν πολύ μετά τον θάνατό της.

Η οικογένεια έζησε για ένα διάστημα στη Φρανκφούρτη και εγκαταστάθηκε το 1916 στην Κηφισιά, βόρεια της Αθήνας, σε ένα σπίτι που σήμερα ανήκει στα αρχεία του Μουσείου Μπενάκη. Άρχισε να γράφει για παιδιά γύρω στο 1909, με την ενθάρρυνση του δημοτικιστικού κύκλου γύρω από τον Δραγούμη και τον παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο, και συνέχισε παρά την αρρώστια: από τη δεκαετία του 1920 έπασχε από προοδευτική παράλυση που τελικά την καθήλωσε στο κρεβάτι. Ο Δραγούμης δολοφονήθηκε στην Αθήνα το 1920, ένα χτύπημα που δεν ξεπέρασε ποτέ.

Στις 27 Απριλίου 1941, τη μέρα που τα γερμανικά στρατεύματα μπήκαν στην Αθήνα, πήρε δηλητήριο· πέθανε λίγες μέρες αργότερα, στις 2 Μαΐου, και θάφτηκε στον κήπο του σπιτιού της στην Κηφισιά. Στην ταφόπλακά της είναι χαραγμένη μία μόνο λέξη: ΣΙΩΠΗ.

Τα πρώτα της βιβλία ήταν ιστορικά. Για την πατρίδα (1909) και Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου (1911) διαδραματίζονται στο Βυζάντιο επί αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ και σκοπό είχαν να δώσουν στα ελληνικά παιδιά ήρωες από το δικό τους μεσαιωνικό παρελθόν. Το Παραμύθι χωρίς όνομα (1910) είναι αλληγορία: ένα βασίλειο οκνηρών, μοιρολάτρων ανθρώπων ξαναζωντανεύει χάρη σε έναν νεαρό βασιλόπουλο που τους βάζει να δουλέψουν, μια ιστορία γραμμένη με το βλέμμα στην Ελλάδα της εποχής, που αργότερα ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έκανε διάσημο θεατρικό έργο.

Τα πιο αγαπημένα της βιβλία ήρθαν αργά. Ο Τρελαντώνης (1932) ακολουθεί τέσσερα παιδιά από την Αλεξάνδρεια, τα δικά της αδέλφια, σε καλοκαιρινές διακοπές στον Πειραιά και την Αθήνα τη δεκαετία του 1880, και ο Αντώνης, που δεν σταματά να μπλέκει σε μπελάδες, είναι το πιο διάσημο άτακτο αγόρι της ελληνικής λογοτεχνίας. Ο Μάγκας (1935) είναι η αυτοβιογραφία ενός φοξ τεριέ που αφηγείται την ιστορία της ίδιας οικογένειας κάτω από το τραπέζι. Τα μυστικά του Βάλτου (1937) είναι το πιο φιλόδοξο μυθιστόρημά της: ο Μακεδονικός Αγώνας του 1904–08, ανάμεσα σε ελληνικά και βουλγαρικά σώματα στους βάλτους της λίμνης των Γιαννιτσών, μέσα από τα μάτια δύο παιδιών, με ήρωα τον πραγματικό καπετάν Άγρα (Τέλλο Αγαπηνό). Η Δέλτα έγραφε στη δημοτική, με σύντομες φράσεις γεμάτες διάλογο και δράση, σε μια εποχή που τα σχολικά βιβλία ήταν ακόμη σε δύσκαμπτη καθαρεύουσα, και τα βιβλία της ήταν μια σιωπηλή υπεράσπιση του δικαιώματος των παιδιών σε μια αληθινή γλώσσα.

Ο Τρελαντώνης και ο Μάγκας είναι από τα πρώτα ολόκληρα βιβλία που διαβάζουν μόνα τους τα ελληνόπουλα, και αποσπάσματά τους υπάρχουν στα αναγνωστικά του δημοτικού· Τα μυστικά του Βάλτου διαβάζονται στις μεγαλύτερες τάξεις. Ο Τρελαντώνης μεταφέρθηκε στην ελληνική τηλεόραση, και η θεατρική διασκευή του Καμπανέλλη για το Παραμύθι χωρίς όνομα παίζεται ακόμη. Το σπίτι της στην Κηφισιά, λίγα βήματα από τον σταθμό, ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη και φιλοξενεί τα χαρτιά της και τον τάφο της στον κήπο. Τα ημερολόγιά της και η αλληλογραφία της με τον Ίωνα Δραγούμη, που εκδόθηκαν από τη δεκαετία του 1980, την έκαναν μορφή και της λογοτεχνίας για ενηλίκους. Για έναν μαθητή της γλώσσας, ο Τρελαντώνης είναι ιδανικό πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα: σύντομα κεφάλαια, καθημερινές λέξεις και μια πλοκή που δεν χρειάζεται μάθημα ιστορίας.

• Ο αδελφός της Αντώνης Μπενάκης, ο πραγματικός Τρελαντώνης, ίδρυσε αργότερα το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα.
• Ήταν στενή φίλη του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην κυβέρνηση του οποίου ο πατέρας της είχε διατελέσει υπουργός, και τα ημερολόγιά της αποτελούν πηγή για την πολιτική της εποχής.
• Ο τάφος της στον κήπο του σπιτιού της στην Κηφισιά φέρει μία μόνο λέξη, ΣΙΩΠΗ.
• Πήρε δηλητήριο στις 27 Απριλίου 1941, τη μέρα που οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα, και πέθανε πέντε μέρες αργότερα.