Marika Ninu

Ninu, 1922'de Evangelia Atamyan adıyla, Küçük Asya Felaketi'nden sonra ailesini ve başka Ermeni mültecileri İzmir'den Pire'ye taşıyan Ευαγγελίστρια (Evangelistria) gemisinde doğdu. Sahneye giden yolu alışılmadıktı. 1944'te Nino diye tanınan akrobat Nikos Nikolaidis ile tanıştı; önce topluluğunun gişesinde çalıştı, sonra «Ντούο Νίνο» (Nino İkilisi) adlı akrobasi gösterisinde onun partneri olarak turnelere çıktı. Oyuncu olan annesi ona, büyük oyuncu Marika Kotopuli'nin adından esinlenerek Marika adını verdi; soyadı da Nino'dan geldi.

1948'de şarkıcı Stellakis Perpiniadis onu Atina'da Aleksandras Bulvarı'ndaki Florida kulübünde baş şarkıcı yaptı. Ardından hayatını değiştiren karşılaşma geldi: 1949'da, savaş sonrasının en önemli popüler şarkı bestecisi Vasilis Tsitsanis'in Aharnon Caddesi'ndeki «Τζίμης ο Χοντρός» (Şişko Jimmy) tavernasındaki topluluğunda Sotiria Bellu'nun yerini aldı. Onları dinlemek için insanlar dışarıda kuyruk olurdu ve plakları şarkıları bütün ülkeye yaydı. Ortaklık fırtınalıydı ve sık sık kavgalarla kesintiye uğradı, ama klasik plaklar ortaya çıkardı; 1951'de İstanbul'da birlikte bile şarkı söylediler.

1950'lerin ortasında kansere yakalandı. Atina'da ameliyat oldu ve tedavi için Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti, ama 23 Şubat 1957'de henüz otuz beş yaşındayken öldü ve tüm popüler müzik dünyası onun yasını tuttu.

Ninu şarkı yazmazdı; sanatı sesiydi. Sesi berrak, hafifçe genizden, keskin kenarlı ve çok duyguluydu; ağır ζεϊμπέκικα ve χασάπικα parçalarını her sözcüğü duyuran bir kesinlikle söylerdi. Rebetikonun bir erkekler dünyası olduğu bir dönemde, Sotiria Bellu ile birlikte bir kadın sesinin onun acısını ve gururunu aynı ölçüde taşıyabileceğini gösterdi. Ancak on yıl içinde baş ses ya da ikinci ses olarak 78 devirlik plaklara yaklaşık 170 şarkı kaydetti.

Adı her şeyden önce Tsitsanis'in şarkılarına bağlıdır; bunlar arasında Για τα μάτια π' αγαπώ (Sevdiğim gözler için, 1949) ve Ο τραυματίας (Yaralı, 1949) vardır. Dönemin başka bestecileri için de söyledi; örneğin Manolis Hiotis'in Ώρες σε κρυφοκοιτάζω (Saatlerce seni gizlice seyrediyorum, 1948) ve Yorgos Mitsakis'in Στα μπουζούκια να με πας (Beni buzukiye götür, 1950) şarkıları.

En değerli miraslarından biri, 1955'te «Τζίμης ο Χοντρός»da bir amatörün teyp ile yaptığı ve ancak 1977'de plak olarak yayımlanan canlı kayıttır. Yunan popüler müziği o zamanlar neredeyse her zaman stüdyoda kaydedilirdi; bu yüzden bu bant, bir buzuki kulübünde bir gecenin nasıl duyulduğunu dinlemek için ender bir fırsattır: salonun gürültüsü, şarkılar arasındaki konuşmalar ve mekânı dolduran Ninu'nun sesi.

Ninu'nun plakları bugün kolayca bulunur ve «Για τα μάτια π' αγαπώ» iyi bir ilk şarkıdır. Ninu'yu ve Bellu'yu art arda dinlemek, aynı müziği söylemenin çok farklı iki yolu üzerine bir derstir. Kısa ve kısmen gizemli hayatı Yunanistan'da kitaplara, tiyatro oyunlarına ve televizyon belgesellerine ilham verdi; hikâyesi sık sık Tsitsanis'in ve şarkı söyledikleri kulübün hikâyesiyle birlikte anlatılır. Tavernalarda ve müzik kulüplerinde şarkıcılar onun ünlü yaptığı şarkıları hâlâ söyler ve birçoğu onları onun plaklarından öğrendiğini söyler. Bir öğrenci onun şarkılarından birini sözleri önünde açık tutarak dinleyebilir ve sözcükleri dize dize takip edebilir.

• Gerçek adı Evangelia Atamyan'dı; Ninu soyadı partneri akrobat Nino'dan geldi.
• Rebetiko söylemeden önce ikili bir gösteride akrobat olarak turnelere çıktı.
• 1955'te «Τζίμης ο Χοντρός»da yapılan amatör bir bant, sesini gerçek bir kulüpte saklıyor; 1977'de plak olarak çıktı.
• 1949'da Tsitsanis'in yanında Sotiria Bellu'nun yerini aldı.