Yeorgios Drosinis

Drosinis 9 Aralık 1859'da Atina'da, eski Plaka semtinde, kökleri 1826'daki büyük kuşatmanın kenti Mesolongi'ye uzanan bir ailede doğdu. Varvakeio okuluna gitti, ardından Atina Üniversitesi'nde pek hevesli olmadan hukuk okudu ve 1880'lerde birkaç yılını Almanya'da, Leipzig, Dresden ve Berlin'de geçirerek edebiyat ve sanat tarihi okudu. Atina'da dostlarını buldu: Kostis Palamas, Nikos Kambas ve sonradan Yeni Atina Okulu ya da 1880 kuşağı diye anılacak öteki genç şairler.

Şiirin olduğu kadar kurumların da adamıydı. 1880'lerde edebiyat dergisi Εστία'nın (Hestia) editörlüğünü yaptı; dergi onun yönetiminde 1894'te günlük gazeteye dönüştü. 1899'dan itibaren, Dimitrios Vikelas'ın sıradan Yunanlıların eline ucuz ve özenli kitaplar ulaştırmak için kurduğu Σύλλογος προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων'un (Yararlı Kitapları Yayma Derneği) sekreteri, sonra başkanı oldu; derneği yarım yüzyıl yönetti. Eğitim Bakanlığı'nda Edebiyat ve Güzel Sanatlar Dairesi'ni yönetti (1914–1920 ve 1922–1923) ve okul kütüphanelerini destekledi.

1918'de kardeşiyle birlikte Atina'nın kuzeyindeki bahçeli banliyö Kifisya'da eski bir aile evi satın aldı ve 1939'dan itibaren orada sürekli yaşadı. Seksenlerinde de yazmayı sürdürdü, son derlemesini 1947'de yayımladı ve 3 Ocak 1951'de Kifisya'da doksan bir yaşında, kuşağının hayatta kalan son üyesi olarak öldü.

Drosinis ilk kitabı Ιστοί αράχνης'i (Örümcek Ağları) 1880'de, yirmi yaşındayken yayımladı; ardından Σταλακτίται (Sarkıtlar, 1881), Ειδύλλια (İdiller, 1884) ve Αμάραντα (Horozibikleri, 1890) geldi. Başlıklar bilerek alçakgönüllüdür. Önceki kuşağın gürültülü yurtsever söylemine karşı bunlar, halk diliyle yazılmış küçük, işlenmiş şiirlerdir; dostları adıyla oynayarak bazen bunlara «ποίηση της δροσιάς» derdi (δροσιά tazelik, çiy demektir): bir köy kızı, çiçek açmış bir badem ağacı, tepelerin ardında batan güneş, bir kırlangıç yuvası, yabancı topraklarda yatan ölüler. Yunan halk türküsünden ve öğrenciyken okuduğu Alman lirik şiirinden öğrendi ve Yunan şiirine eksik olan bir hafiflik kazandırdı.

Düzyazıda, kırda geçen ve büyük başarı kazanan bir yaz aşkı öyküsü olan pastoral uzun öykü Αμαρυλλίς'i (Amarillis, 1886), Το βοτάνι της αγάπης (Aşk Otu, 1901) ve Έρση (Ersi, 1922) romanlarını, köy ve kasaba öykülerini ve çocuklar için masallar yazdı. Sonraki derlemeleri Φωτερά σκοτάδια (Aydınlık Karanlıklar, 1915), Κλειστά βλέφαρα (Kapalı Göz Kapakları, 1918), Το μοιρολόι της όμορφης (Güzel Kız İçin Ağıt, 1927) ve Θα βραδιάζει (Akşam Olacak, 1930) daha sakin ve daha hüzünlüdür; yaşlılık ve veda şiirleridir, yine aynı berrak dille. Drosinis hiçbir zaman Palamas'ın hırsına ya da genişliğine sahip olmadı ve bunu biliyordu; onda olan incelik, musiki ve sıradan şeylere duyulan sevgiydi, bir de onları bir çocuğun okuyabileceği sözcüklerle söyleme yeteneği.

Drosinis'le tanışmanın en iyi yolu, Yunanlıların onunla tanıştığı yerdir: mevsimler ve kır üzerine kısa şiirlerinin kuşaklardır yer aldığı ilkokul okuma kitabı ve eski Atina'nın serenatları. Ανθισμένη αμυγδαλιά (Çiçek Açmış Badem Ağacı) şiiri klasik bir καντάδα oldu, öğrencilerin hâlâ gitarla söylediği bir şarkı, ve 1959 yapımı bir filme adını verdi. Kifisya'da istasyon yolu üzerindeki evi belediyeye aittir ve 1997'den beri çalışma odası, portreleri ve elyazmalarıyla Drosinis Müzesi'ne ev sahipliği yapar; yanında onun adını taşıyan halk kütüphanesi bulunur. Pek çok Yunan kentinde, genellikle Palamas'ın adını taşıyan bir sokağın yakınında, bir Οδός Δροσίνη vardır. 1951'de öldüğü için eserleri kamu malıdır ve şiirlerinin Yunanca metinleri internette serbestçe bulunabilir.

• İlk derlemesini yirmi yaşında, 1880'de, sonuncusunu seksen yedi yaşında, 1947'de yayımladı.
• Elli yıl boyunca, Yunanistan'ın her yerinde klasiklerin ucuz baskılarını ve pratik kılavuzlar satan Yararlı Kitapları Yayma Derneği'ni yönetti.
• Dostları adıyla oynardı: δροσιά çiy ya da serinlik demektir ve dizeleri tam da bu tazeliği yüzünden övüldü.
• 1880 kuşağının bütün öteki şairlerinden uzun yaşadı ve 1951'de doksan bir yaşında öldü.