Maria Callas

Maria Anna Sofia Cecilia Kalogeropoulou, 2 Aralık 1923'te New York'ta, Mora Yarımadası'ndan (Peloponez) gelmiş Yunan bir eczacının kızı olarak doğdu. 1937'de annesi iki kızını Atina'ya geri götürdü; tombul ve miyop genç kız önce Ulusal Konservatuvar'a, sonra Atina Konservatuvarı'na girdi ve orada İspanyol soprano Elvira de Hidalgo ona alameti farikası olacak bel canto tekniğini öğretti. 1941'de, Alman işgali sırasında, Yunan Ulusal Operası'nda profesyonel olarak sahneye çıktı ve 1942'de, henüz on dokuz yaşına girmeden, Atina'da ilk Tosca'sını söyledi.

1945'te Amerika'ya döndü, iş bulamadı; 1947'de Verona Arenası'nda La Gioconda için sözleşme imzaladı, orada şef Tullio Serafin ve 1949'da evleneceği sanayici Giovanni Battista Meneghini ile tanıştı. 1950'ler onun büyük on yılıydı: 1950'den itibaren La Scala, 1952'de Covent Garden, 1956'da Metropolitan Operası, Luchino Visconti ve Franco Zeffirelli ile yapımlar ve onu fotoğraflardaki zarif figüre dönüştüren, otuz kiloya yakın ünlü zayıflaması.

1959'da Meneghini'yi armatör Aristotelis Onasis için terk etti; bu ilişki ve ardından Onasis'in 1968'de Jacqueline Kennedy ile evlenmesi on yıl boyunca gazeteleri doldurdu. Sesi erken geriledi; son opera temsili 1965'te Covent Garden'daki Tosca oldu. 1971–72'de Juilliard School'da ustalık sınıfları verdi, 1973–74'te son bir konser turnesine çıktı ve 16 Eylül 1977'de Paris'teki dairesinde, 53 yaşında, yalnız başına öldü. 1979'da külleri Ege Denizi'ne serpildi.

Callas çağının en güzel sesine sahip değildi ve bunu biliyordu. Onda olan şey muazzam bir ses aralığı, 1949'da Venedik'te yaptığı gibi Wagner'in Brünnhilde'sini ve Bellini'nin Elvira'sını aynı hafta içinde söylemesine izin veren bir teknik ve her şeyden önce sesiyle oyunculuk yapma yeteneğiydi; öyle ki her cümle bir anlam taşıyordu. On dokuzuncu yüzyıl başının unutulmuş operalarını, Bellini, Donizetti ve Cherubini'nin eserlerini yeniden hayata döndürdü ve bunların yalnızca vokal havai fişek gösterileri değil, dram olduklarını gösterdi.

Onun simge rolü, Bellini'nin Νόρμα (Norma) operasındaki, görev ile aşk arasında parçalanan Druid rahibesiydi; bu rolü yaklaşık doksan kez söyledi. 1953'te Victor de Sabata yönetiminde kaydedilen Tosca'sı hâlâ operanın referans kaydıdır; 1955'te La Scala'da Visconti'nin La Traviata yapımındaki Violetta'sı ve Λουτσία ντι Λάμερμουρ (Lucia di Lammermoor) yorumu, delilik sahnesini bir ses alıştırması olmaktan çıkarıp bir keder incelemesine dönüştürdü. Yunanlar için büyük anlar, Yunan Ulusal Operası ile Epidavros antik tiyatrosunda söylediği iki yazdır: 1960'ta Norma ve 1961'de Cherubini'nin Μήδεια (Medea) operası, kendine mal ettiği Yunan büyücü kadın rolü. 1969'da Pier Paolo Pasolini'nin Medea filminde, şarkı söylemeden, Medea'yı bir kez daha canlandırdı; bu onun tek sinema rolüydü. Çoğunu 1950'lerde Milano'da EMI için yaptığı kayıtlar, mirasının özü olmaya devam ediyor.

Atina onu yeniden sahiplendi. 2023'te şehir, Mitropoleos Caddesi'nde elbiseleri, mektupları, kayıtları ve Paris'teki dairesinden gelen piyanosuyla Maria Callas Müzesi'ni açtı; genç bir kadınken şarkı söylediği Akadimias Caddesi'ndeki belediyeye ait Olympia Tiyatrosu da artık onun adını taşıyor. De Hidalgo'nun ona ders verdiği konservatuvar sınıfları ziyaretçilere gösteriliyor ve Epidavros tiyatrosu hâlâ Callas yazlarının reklamını yapıyor. Doğum günü olan 2 Aralık konserler ve anma etkinlikleri getiriyor; adı Yunanistan'ın dört bir yanında sokaklara ve müzik okullarına veriliyor. Bir öğrenci için ilk adım basit: Norma'dan «Casta diva»sını ya da 1953 tarihli Tosca'sını dinleyin, sonra bir Yunan Medea'nın tek bir nota söylemeden Kapadokya manzarasında yürüdüğü Pasolini filmini izleyin.

• Ocak 1949'da Venedik'te Wagner'in Die Walküre operasında Brünnhilde'yi ve birkaç gün sonra Bellini'nin I Puritani operasında Elvira'yı söyledi; neredeyse hiçbir sopranonun aynı kariyerde denemediği iki rol.
• Aşırı derecede miyoptu ve şefi zar zor görebiliyordu, bu yüzden her partisyonu ezberliyordu.
• Tek film rolü olan Pasolini'nin Medea (1969) filminde hiç şarkı yoktur.
• Külleri, Paris'teki ölümünden iki yıl sonra, 1979'da Ege Denizi'ne serpildi.