« Θα πρέπει » et « μπορεί » : obligation ou supposition ?
Les mêmes mots servent à imposer et à deviner. C’est le temps du verbe qui suit qui tranche — et une erreur ici change une hypothèse en ordre.
Θα πρέπει : deux lectures
Avec un présent ou un futur, c’est une obligation atténuée : « Θα πρέπει να φύγεις » (tu devrais partir). Avec un parfait, c’est une déduction : « Θα πρέπει να έφυγε » (il a dû partir — je le déduis). Même formule, deux actes de langage opposés.
- Θα πρέπει να φύγεις νωρίς αύριο.Tu devrais partir tôt demain.
- Θα πρέπει να έχει φύγει ήδη· το φως είναι σβηστό.Il a dû déjà partir : la lumière est éteinte.
- Πρέπει να πληρώσεις μέχρι την Παρασκευή.Tu dois payer avant vendredi.
- Έπρεπε να το είχες πει νωρίτερα.Tu aurais dû le dire plus tôt.
| δομή | σημασία | παράδειγμα |
|---|---|---|
| θα πρέπει να + ενεστώτας | ήπια υποχρέωση | Θα πρέπει να προσέχεις. |
| θα πρέπει να + αόριστος | υποχρέωση, συνοπτικά | Θα πρέπει να φύγεις τώρα. |
| θα πρέπει να + παρακείμενος | συμπέρασμα για το παρελθόν | Θα πρέπει να έχει φύγει. |
| πρέπει να + ενεστώτας | ρητή υποχρέωση | Πρέπει να πληρώσεις. |
| έπρεπε να + … | υποχρέωση που δεν τηρήθηκε | Έπρεπε να το είχες πει. |
Μπορεί : permission, capacité, probabilité
Personnel, μπορώ exprime la capacité ou la permission : « Μπορώ να κολυμπήσω ». Impersonnel et figé à la 3e personne, μπορεί exprime la probabilité : « Μπορεί να βρέξει » (il se peut qu’il pleuve). Le pluriel trahit le débutant : « μπορούν να βρέξει » n’existe pas.