Nazwy własne: ο Νίκος, η Ελλάδα
W grece imiona, kraje i miasta mają rodzajnik: Η Μαρία μένει στην Ελλάδα. Mała reguła, która wiele zmienia.
Rodzajnik przed imionami
W codziennej mowie imiona osób zwykle mają rodzajnik określony: Ο Νίκος δουλεύει. Η Μαρία διαβάζει. Rodzajnik i odmienne imiona zmieniają się zależnie od przypadka: ο Νίκος → βλέπω τον Νίκο → το σπίτι του Νίκου. Rodzajnik może zniknąć w zwrotach do kogoś, podpisach, listach oraz niektórych formalnych lub skróconych wypowiedziach.
- Ο Νίκος δουλεύει.Nikos pracuje.
- Η Μαρία διαβάζει.Maria czyta.
- Βλέπω τον Νίκο κάθε μέρα.Codziennie widzę Nikosa.
Kraje, miasta i języki
Nazwy krajów i miast zwykle występują z rodzajnikiem: η Ελλάδα, η Ελβετία, το Παρίσι, η Αθήνα. Z «σε» mówimy: Μένω στην Ελβετία. Πάω στην Αθήνα. Kiedy mówimy, jakimi językami się posługujemy, często używamy nieodmiennej formy liczby mnogiej rodzaju nijakiego, pisanej małą literą: Μιλάω ελληνικά και γαλλικά. Przymiotnik jednak odmienia się normalnie: η ελληνική γλώσσα.
- Μένω στην Ελβετία.Mieszkam w Szwajcarii.
- Πάω στην Αθήνα.Jadę do Aten.
- Μιλάω ελληνικά και γαλλικά.Mówię po grecku i francusku.
Wołanie kogoś: Νίκο! Μαρία!
Gdy zwracamy się bezpośrednio do kogoś, używamy wołacza bez rodzajnika: Νίκο, έλα εδώ! Wiele imion męskich zmienia końcówkę: ο Νίκος → Νίκο!, ο Γιάννης → Γιάννη!, ο Κώστας → Κώστα! Wiele imion żeńskich pozostaje bez zmian: Μαρία! Ελένη! Grzecznie mówimy: Κύριε Παπαδόπουλε! Κυρία Δήμου!
- Νίκο, έλα εδώ!Nikos, chodź tutaj!
- Γιάννη, τι κάνεις;Jannis, jak się masz?
- Ελένη, πού είσαι;Eleni, gdzie jesteś?
- Καλημέρα, κύριε Παπαδόπουλε!Dzień dobry, panie Papadopulosie!
Twoja kolej
Wybierz poprawną formę.
Najczęstsze pytania
Dlaczego nazwy własne w greckim mają rodzajnik?
Bo imię własne w greckim zwykle zachowuje się jak inny rzeczownik: «Ο Νίκος δουλεύει» (Nikos pracuje), «Η Μαρία διαβάζει» (Maria czyta). Imię także się odmienia: «Βλέπω τον Νίκο» (widzę Nikosa).
Czy nazwy krajów i miast mają rodzajnik?
Zwykle tak: «η Ελλάδα» (Grecja), «η Ελβετία» (Szwajcaria), «η Αθήνα» (Ateny), «το Παρίσι» (Paryż). Często występują z «σε»: «Μένω στην Ελβετία» (mieszkam w Szwajcarii), «Πάω στην Αθήνα» (jadę do Aten). Nazwy języków w tym użyciu mają często nieodmienną formę liczby mnogiej rodzaju nijakiego i pisze się je małą literą: «Μιλάω ελληνικά» (mówię po grecku).
Jak zwracać się do kogoś po imieniu po grecku?
Bez rodzajnika, w wołaczu. Wiele męskich imion traci końcowe -ς: «Νίκο, έλα εδώ!» (Nikos, chodź tutaj!), «Γιάννη, τι κάνεις;» (Jannis, jak się masz?). Wiele żeńskich imion pozostaje bez zmian: «Μαρία!», «Ελένη!». Grzecznie: «Κύριε Παπαδόπουλε!» (panie Papadopulosie!), «Κυρία Δήμου!» (pani Dimu!).