Mnie, ciebie, jego: με, σε, τον — i εμένα
Σε βλέπω! Dwa zestawy zaimków: krótkie przed czasownikiem (με, σε) i pełne dla podkreślenia (εμένα, εσένα).
«Με βλέπει»: kogo widzi?
Krótkie, nieakcentowane formy zastępują osobę lub rzecz będącą dopełnieniem bliższym: «Με βλέπεις;» (widzisz mnie?), «Σε ακούω» (słyszę cię), «Τον ξέρω» (znam go), «Την αγαπάω» (kocham ją), «Το θέλω» (chcę tego). Zwykle stoją bezpośrednio przed czasownikiem. W przeczeniu «δεν» stoi przed nimi: «Δεν σε ακούω» (nie słyszę cię). Po twierdzącym rozkazie zaimek stoi za czasownikiem: «Άκουσέ με!» (posłuchaj mnie!).
- Με βλέπεις;Widzisz mnie?
- Δεν σε ακούω.Nie słyszę cię.
- Άκουσέ με!Posłuchaj mnie!
| ενικός | πληθυντικός | |
|---|---|---|
| α΄ | με | μας |
| β΄ | σε | σας |
| γ΄ | τον / την / το | τους / τις / τα |
«Εμένα με βλέπει»: podkreślenie i przeciwstawienie
Dla podkreślenia lub przeciwstawienia dodaje się pełną formę, nie usuwając krótkiej: «Εμένα με ξέρει, εσένα όχι!» (Mnie zna, ciebie nie!). Po przyimku używa się pełnej formy: «για εσένα» (dla ciebie), «χωρίς αυτόν» (bez niego), «από εμάς» (od nas). Uważaj na częste wyrażenia z krótką formą, takie jak «μαζί μου» (ze mną) i «μπροστά σου» (przed tobą).
- Εμένα με ξέρει, εσένα όχι!Mnie zna, ciebie nie!
- Αυτό το δώρο είναι για εσένα.Ten prezent jest dla ciebie.
- Έλα μαζί μου.Chodź ze mną.
«Μου μιλάει»: do kogo mówi?
Formy «μου, σου, του/της/του, μας, σας, τους» wskazują zwykle odbiorcę lub osobę, do której coś jest skierowane: «Μου δίνεις το αλάτι;» (podasz mi sól?), «Σου γράφω» (piszę do ciebie), «Της μιλάω» (rozmawiam z nią). Przy pełnym rzeczowniku używa się «σε + biernik»: «Δίνω το βιβλίο στον Νίκο» (daję książkę Nikosowi). Tak odróżniamy «Με βλέπει» (widzi mnie) od «Μου μιλάει» (mówi do mnie).
- Μου δίνεις το αλάτι;Podasz mi sól?
- Της μιλάω κάθε μέρα.Rozmawiam z nią codziennie.
- Δίνω το βιβλίο στον Νίκο.Daję książkę Nikosowi.
| πρόσωπο | ποιον; / τι; | σε ποιον; |
|---|---|---|
| εγώ | με | μου |
| εσύ | σε | σου |
| αυτός / αυτή / αυτό | τον / την / το | του / της / του |
| εμείς | μας | μας |
| εσείς | σας | σας |
| αυτοί / αυτές / αυτά | τους / τις / τα | τους |
Teraz ty
Wybierz właściwą formę.
Najczęstsze pytania
Kiedy używa się «με», a kiedy «εμένα»?
Krótka forma («με, σε, τον») stoi zwykle bezpośrednio przed czasownikiem: «Με βλέπεις;» (Widzisz mnie?). Pełna forma («εμένα, εσένα, αυτόν») służy do podkreślenia lub przeciwstawienia: «Εμένα με ξέρει, εσένα όχι!» (Mnie zna, ciebie nie!). Po przyimku używa się pełnej formy, np. «για εσένα» (dla ciebie) albo «με εμένα» (ze mną).
Gdzie stoi zaimek w zdaniu przeczącym?
Najpierw stoi «δεν», potem krótki zaimek, a następnie czasownik: «Δεν σε ακούω» (nie słyszę cię). Zaimek nie stoi przed «δεν».
Jaka jest różnica między «με» a «μου»?
«Με» jest dopełnieniem bliższym: «Με βλέπεις;» (Widzisz mnie?). «Μου» oznacza dopełnienie dalsze, czyli osobę, której coś dajemy lub mówimy: «Μου δίνεις το αλάτι;» (Podasz mi sól?). Przy pełnym rzeczowniku używa się «σε» z biernikiem: «Δίνω το βιβλίο στον Νίκο» (Daję książkę Nikosowi).