Mi, ti, lo: με, σε, τον — e εμένα
Σε βλέπω! Due serie di pronomi: i brevi prima del verbo (με, σε), i pieni per l’enfasi (εμένα, εσένα).
I brevi: prima del verbo
Una sillaba, subito prima del verbo: Με βλέπεις; Σε ακούω. Τον ξέρω. Την αγαπάω. Το θέλω. Nella negazione δεν viene prima: Δεν σε ακούω.
- Με βλέπεις;Mi vedi?
- Δεν σε ακούω.Non ti sento.
- Άκουσέ με!Ascoltami!
| ενικός | πληθυντικός | |
|---|---|---|
| α΄ | με | μας |
| β΄ | σε | σας |
| γ΄ | τον / την / το | τους / τις / τα |
I pieni: εμένα, εσένα
Per enfasi o contrasto si aggiunge la forma piena: Εμένα με ξέρει, εσένα όχι! E dopo una preposizione, SEMPRE la piena: με εμένα, για εσένα, χωρίς αυτόν.
- Εμένα με ξέρει, εσένα όχι!Me mi conosce, te no!
- Αυτό το δώρο είναι για εσένα.Questo regalo è per te.
- Έλα μαζί μου.Vieni con me.
Dare A qualcuno: μου, σου
L’oggetto indiretto in una sillaba: Μου δίνεις το αλάτι; Σου γράφω. Της μιλάω. Col nome pieno: σε + accusativo — Δίνω το βιβλίο στον Νίκο.
- Μου δίνεις το αλάτι;Mi passi il sale?
- Της μιλάω κάθε μέρα.Le parlo ogni giorno.
- Δίνω το βιβλίο στον Νίκο.Do il libro a Nikos.
| πρόσωπο | ποιον; / τι; | σε ποιον; |
|---|---|---|
| εγώ | με | μου |
| εσύ | σε | σου |
| αυτός / αυτή / αυτό | τον / την / το | του / της / του |
| εμείς | μας | μας |
| εσείς | σας | σας |
| αυτοί / αυτές / αυτά | τους / τις / τα | τους |
Tocca a voi
Scegliete la forma corretta.