Притяжательные: μου, σου, του…
«Моя книга» — это книга-меня: το βιβλίο μου. Притяжательное следует за именем; артикль остаётся впереди.
Полный ряд
Безударные и неизменяемые, они опираются на предшествующее имя. του = его, της = её, τους = их — греческий отмечает род владельца, а не вещи.
- Πού είναι το βιβλίο μου;Где моя книга?
- Αυτό είναι το βιβλίο του, όχι το βιβλίο της.Это его книга, а не её.
- Το καινούριο βιβλίο μου είναι στην τσάντα.Моя новая книга в сумке.
| πρόσωπο | κτητικό | παράδειγμα |
|---|---|---|
| εγώ | μου | το σπίτι μου |
| εσύ | σου | το σπίτι σου |
| αυτός | του | το σπίτι του |
| αυτή | της | το σπίτι της |
| εμείς | μας | το σπίτι μας |
| εσείς | σας | το σπίτι σας |
| αυτοί/αυτές | τους | το σπίτι τους |
Дополнительное ударение
Если слово с ударением на третьем от конца слоге, притяжательное рождает второе ударение: το αυτοκίνητό μου, ο δάσκαλός της. Иначе — четыре слога после ударения, не выговорить.
- Το αυτοκίνητό μου είναι στο γκαράζ.Моя машина в гараже.
- Ο δάσκαλός της είναι από την Κρήτη.Её учитель с Крита.
- Το τηλέφωνό σου χτυπάει!У тебя телефон звонит!
Эмфаза: δικός μου
Для выделения или контраста: δικός/δική/δικό + притяжательное, согласуется как прилагательное. Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου — эта книга МОЯ. Το δικό μου αυτοκίνητο είναι μικρό — МОЯ машина маленькая.
- Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου, όχι δικό σου.Эта книга моя, а не твоя.
- Αυτή η τσάντα είναι δική μου.Эта сумка моя.
- Το δικό μου αυτοκίνητο είναι μικρό.А моя машина маленькая.
Ваша очередь
Выберите правильную форму.