Os possessivos: μου, σου, του…
«O meu livro» é o-livro de-mim: το βιβλίο μου. O possessivo segue o nome; o artigo fica à frente.
A série completa
Átonos e invariáveis, apoiam-se no nome anterior. του = dele, της = dela, τους = deles — o grego marca o género do possuidor, não do possuído.
- Πού είναι το βιβλίο μου;Onde está o meu livro?
- Αυτό είναι το βιβλίο του, όχι το βιβλίο της.Este é o livro dele, não o dela.
- Το καινούριο βιβλίο μου είναι στην τσάντα.O meu livro novo está na mala.
| πρόσωπο | κτητικό | παράδειγμα |
|---|---|---|
| εγώ | μου | το σπίτι μου |
| εσύ | σου | το σπίτι σου |
| αυτός | του | το σπίτι του |
| αυτή | της | το σπίτι της |
| εμείς | μας | το σπίτι μας |
| εσείς | σας | το σπίτι σας |
| αυτοί/αυτές | τους | το σπίτι τους |
O acento extra
Quando o nome é acentuado na antepenúltima, o possessivo cria um segundo acento: το αυτοκίνητό μου, ο δάσκαλός της. Sem ele a sequência seria impronunciável — quatro sílabas após o acento.
- Το αυτοκίνητό μου είναι στο γκαράζ.O meu carro está na garagem.
- Ο δάσκαλός της είναι από την Κρήτη.O professor dela é de Creta.
- Το τηλέφωνό σου χτυπάει!O teu telemóvel está a tocar!
A ênfase: δικός μου
Para insistir ou contrastar: δικός/δική/δικό + possessivo, concordado como adjetivo. Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου — este livro é MEU. Το δικό μου αυτοκίνητο είναι μικρό — o MEU carro é pequeno.
- Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου, όχι δικό σου.Este livro é meu, não teu.
- Αυτή η τσάντα είναι δική μου.Esta mala é minha.
- Το δικό μου αυτοκίνητο είναι μικρό.O meu carro é pequeno.
É a sua vez
Escolha a forma correta.