Söz sanatları
Eğretileme, düzdeğişmece, abartma, azımsama: sözcüklere söylediklerinden fazlasını söyleten düzenekler — basın ve edebiyat için şart.
Eğretileme ve benzetme
Benzetme σαν’ını korur: Κοιμάται σαν πουλάκι. Eğretileme onu atar: Είναι θησαυρός αυτό το παιδί. Günlük Yunanca ölü eğretilemelerle doludur: πόδι του τραπεζιού, καρδιά του προβλήματος, ρίζα του κακού.
- Κοιμάται σαν πουλάκι.Bir kuş yavrusu gibi uyuyor.
- Είναι θησαυρός αυτό το παιδί.Bu çocuk bir hazine.
- το πόδι του τραπεζιούmasanın ayağı
Düzdeğişmece ve abartma
Düzdeğişmece — içerik yerine kap: Ήπια ένα ποτήρι (bir bardak içtim), Διάβασα όλον τον Καζαντζάκη (eser yerine yazar), Η Αθήνα αποφάσισε (hükümet yerine şehir). Abartma — kalıplaşmış aşırılık: Πεθαίνω της πείνας, Σε περίμενα αιώνες, Στο είπα χίλιες φορές.
- Ήπια ένα ποτήρι.Bir bardak içtim.
- Διάβασα όλον τον Καζαντζάκη.Kazancakis’in bütün eserlerini okudum.
- Πεθαίνω της πείνας.Açlıktan ölüyorum.
- Στο είπα χίλιες φορές!Sana bin kere söyledim!
Azımsama, alay, kişileştirme
Azımsama — az söyleyip çok demek: Όχι κι άσχημα (hiç fena değil), Δεν είναι και λίγο (az değil!). Alay — düşünülenin tersi: Ωραία τα κατάφερες! Kişileştirme: Η πόλη ξυπνάει, τα κύματα χορεύουν. Üçü de sözcükler kadar ezgiyle yaşar.
- Όχι κι άσχημα!Hiç fena değil!
- Ωραία τα κατάφερες!Aferin, tam becerdin!
- Η πόλη ξυπνάει.Şehir uyanıyor.
Sıra sizde
Doğru biçimi seçin.
Sık sorulan sorular
Yunancada benzetme ile eğretileme arasındaki fark nedir?
Benzetme «σαν» sözcüğünü korur: «Κοιμάται σαν πουλάκι» (kuş yavrusu gibi uyuyor). Eğretileme onu atar: «Είναι θησαυρός αυτό το παιδί» (bu çocuk bir hazine). Günlük Yunanca ölü eğretilemelerle doludur: «το πόδι του τραπεζιού» (masanın ayağı).
«Διάβασα όλον τον Καζαντζάκη» ne demektir?
“Kazancakis’in hepsini okudum” demektir — bu bir ad aktarmasıdır: yazar, eserlerinin yerine geçer. Aynı yöntem: «Ήπια ένα ποτήρι» (kap, içeriğin yerine), «Η Αθήνα αποφάσισε» (şehir, hükûmetin yerine).
Eksiltili anlatım nedir ve Yunanca onu nasıl kullanır?
Daha azını söyleyip daha çoğunu anlatmaktır: «Όχι κι άσχημα!» (hiç fena değil = gayet iyi), «Δεν είναι και λίγο» (az değil = epey çok). Sözcükler kadar tonlamaya da dayanır.