Los tiempos en la narración: el presente histórico
En Β2 concordaba los tiempos. En Γ1 los elige: presente para hacer vivo el pasado, imperfecto para el fondo, aoristo para el suceso.

El presente histórico
El griego pasa al presente en medio de una narración en pasado para situar al lector en el lugar: «Περπατούσα στον δρόμο, και ξαφνικά βλέπω τον Νίκο.» No es un error de concordancia — es un efecto.
- Το 1453 πέφτει η Κωνσταντινούπολη.En 1453 cae Constantinopla.
- Περπατούσα στον δρόμο και ξαφνικά βλέπω τον Νίκο.Iba caminando por la calle y de repente veo a Nikos.
- Ο υπουργός φτάνει στην Αθήνα και ανακοινώνει τα μέτρα.El ministro llega a Atenas y anuncia las medidas.
Fondo y primer plano
En la narración el imperfecto pone el escenario y los estados duraderos; el aoristo hace avanzar la acción. Intercambiarlos no hace incorrecta la frase: desplaza lo que el lector percibe como suceso principal.
El mismo tema en otros niveles
Preguntas frecuentes
¿Por qué un relato en pasado cambia al presente en griego?
Es el presente histórico, un efecto estilístico que sitúa al lector en el lugar: «Το 1453 πέφτει η Κωνσταντινούπολη» (en 1453 cae Constantinopla). No es un error de concordancia temporal.
¿Imperfecto o aoristo en un relato griego?
El imperfecto pone el decorado y los estados duraderos; el aoristo hace avanzar la acción: «Περπατούσα στον δρόμο και ξαφνικά είδα τον Νίκο». Intercambiarlos no es incorrecto: cambia lo que el lector percibe como acontecimiento principal.
¿Es aceptable el presente histórico por escrito?
Sí: es muy frecuente en el periodismo y en la narración histórica — «Ο υπουργός φτάνει στην Αθήνα και ανακοινώνει τα μέτρα» — siempre que no se alterne al azar con el pasado en el mismo párrafo.