Os tempos na narrativa: o presente histórico
No Β2 concordava os tempos. No Γ1 escolhe-os: presente para tornar vivo o passado, imperfeito para o fundo, aoristo para o acontecimento.

O presente histórico
O grego passa ao presente no meio de uma narrativa no passado para colocar o leitor no local: «Περπατούσα στον δρόμο, και ξαφνικά βλέπω τον Νίκο.» Não é erro de concordância — é um efeito.
- Το 1453 πέφτει η Κωνσταντινούπολη.Em 1453 cai Constantinopla.
- Περπατούσα στον δρόμο και ξαφνικά βλέπω τον Νίκο.Ia a andar na rua e de repente vejo o Nikos.
- Ο υπουργός φτάνει στην Αθήνα και ανακοινώνει τα μέτρα.O ministro chega a Atenas e anuncia as medidas.
Fundo e primeiro plano
Na narrativa, o imperfeito põe o cenário e os estados duradouros; o aoristo faz avançar a ação. Trocá-los não torna a frase errada: desloca o que o leitor perceciona como acontecimento principal.
O mesmo tema noutros níveis
Perguntas frequentes
Porque é que uma narrativa no passado passa ao presente em grego?
É o presente histórico, um efeito estilístico que coloca o leitor no local: «Το 1453 πέφτει η Κωνσταντινούπολη» (em 1453 cai Constantinopla). Não é um erro de concordância de tempos.
Imperfeito ou aoristo numa narrativa grega?
O imperfeito monta o cenário e os estados duradouros; o aoristo faz avançar a ação: «Περπατούσα στον δρόμο και ξαφνικά είδα τον Νίκο». Trocá-los não é erro: desloca aquilo que o leitor toma como acontecimento principal.
O presente histórico é aceitável na escrita?
Sim: é muito comum no jornalismo e na narração histórica — «Ο υπουργός φτάνει στην Αθήνα και ανακοινώνει τα μέτρα» — desde que não se alterne ao acaso com o passado no mesmo parágrafo.