Ο Μορφέας και οι δύο πύλες

Στη σπηλιά αυτή δεν υπάρχει κανένας ήχος.

Δεν λαλεί κόκορας. Δεν γαβγίζει σκύλος. Δεν κουνιέται κλαδί.

Δεν υπάρχει καν πόρτα, γιατί μια πόρτα θα έτριζε.

Το μόνο που ακούγεται είναι ένα ποτάμι που περνάει από κάτω, πολύ σιγά. Είναι η Λήθη, το ποτάμι που σβήνει τη μνήμη.

Μπροστά στην είσοδο φυτρώνουν παπαρούνες.

Μέσα, σε ένα μαύρο κρεβάτι, κοιμάται ο θεός Ύπνος.

Γύρω του κοιμούνται χίλια παιδιά του. Είναι τα Όνειρα.

Το πρώτο και το καλύτερο λέγεται Μορφέας.

Το όνομά του έρχεται από τη λέξη «μορφή».

Ο Μορφέας ξέρει να γίνεται άνθρωπος. Παίρνει το πρόσωπο, τη φωνή, το περπάτημα και τα ρούχα οποιουδήποτε.

Όταν δεις στον ύπνο σου κάποιον που ξέρεις, αυτός είναι.

Τα άλλα αδέλφια του κάνουν άλλες δουλειές. Ο ένας γίνεται ζώο. Ο άλλος γίνεται αντικείμενο: πέτρα, νερό, δέντρο.

Υπάρχει και ένα δεύτερο πράγμα που έλεγαν οι Έλληνες για τα όνειρα, και είναι πιο παλιό.

Το λέει η Πηνελόπη στην Οδύσσεια.

Τα όνειρα βγαίνουν από δύο πύλες.

Η μία είναι από ελεφαντόδοντο. Από εκεί βγαίνουν όνειρα που δεν βγαίνουν αληθινά. Μας κοροϊδεύουν.

Η άλλη είναι από κέρατο. Από εκεί βγαίνουν τα όνειρα που θα γίνουν.

Και το δύσκολο είναι ότι, όταν ξυπνάς, δεν ξέρεις από ποια πύλη ήρθε το δικό σου.