Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Οι Στυμφαλίδες όρνιθες
Δεν μπορούσε να τα πιάσει και δεν μπορούσε να τα φτάσει. Έπρεπε να τα κάνει να πετάξουν.
Κοντά στη λίμνη Στυμφαλία, στην Αρκαδία, ζούσαν χιλιάδες πουλιά. Δεν ήταν κανονικά πουλιά. Είχαν ράμφος από χαλκό, νύχια από μέταλλο και φτερά που τα πετούσαν σαν βέλη.
Είχαν γεμίσει όλη την περιοχή. Έτρωγαν τα χωράφια και επιτίθονταν στους ανθρώπους. Οι κάτοικοι δεν έβγαιναν από τα σπίτια τους.
Ο έκτος άθλος του Ηρακλή ήταν να τα διώξει.
Πήγε στη λίμνη και είδε αμέσως το πρόβλημα. Τα πουλιά κάθονταν μέσα σε ένα πυκνό δάσος γύρω από το νερό. Το έδαφος εκεί ήταν βάλτος: πολύ μαλακό για να περπατήσεις και πολύ σκληρό για να κολυμπήσεις.
Δεν μπορούσε να πλησιάσει. Και τα πουλιά ήταν πάρα πολλά για να τα χτυπήσει ένα ένα με τα βέλη του.
Τότε ήρθε η Αθηνά. Δεν του έδωσε όπλο. Του έδωσε δύο μεγάλα μεταλλικά όργανα, σαν κρόταλα, φτιαγμένα από τον Ήφαιστο.
Ο Ηρακλής ανέβηκε σε έναν λόφο πάνω από τη λίμνη και τα χτύπησε δυνατά.
Ο ήχος ήταν τρομερός. Τα πουλιά τρόμαξαν και σηκώθηκαν όλα μαζί στον αέρα — χιλιάδες, σαν μαύρο σύννεφο.
Και τότε, στον ανοιχτό ουρανό, ο Ηρακλής άρχισε να ρίχνει με το τόξο.
Πολλά έπεσαν. Τα υπόλοιπα έφυγαν μακριά, πέρα από τη θάλασσα, και δεν γύρισαν ποτέ.
Είναι ένας από τους λίγους άθλους όπου ο Ηρακλής δεν χρειάστηκε τη δύναμή του. Χρειάστηκε να κάνει τον εχθρό να βγει από το μέρος που τον προστάτευε.