Το ποτήρι στην Αθήνα

Είπε στη μητέρα του παιδιού: όταν ο γιος μου μπορέσει να σηκώσει μόνος του αυτή την πέτρα, στείλ' τον σε μένα με αυτά.

Όταν ο Θησέας μεγάλωσε, σήκωσε τον βράχο, πήρε τα σημάδια της καταγωγής του και ξεκίνησε για την Αθήνα.

Στο μεταξύ, στην Αθήνα, ο Αιγέας δεν ήταν μόνος. Ζούσε μαζί του η Μήδεια.

Είχε καταφύγει εκεί μετά τα φοβερά γεγονότα της Κορίνθου. Ο Αιγέας της είχε δώσει άσυλο και εκείνη του είχε υποσχεθεί ότι με τις τέχνες της θα τον βοηθούσε να αποκτήσει παιδί.

Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι απέκτησαν έναν γιο, τον Μήδο.

Όταν έφτασε στην πόλη ο νεαρός που είχε καθαρίσει τον δρόμο από τους ληστές, όλοι μιλούσαν γι' αυτόν. Ο Αιγέας δεν ήξερε ποιος είναι.

Η Μήδεια έμαθε ποιος ήταν πριν τον αναγνωρίσει ο Αιγέας. Οι πηγές δεν εξηγούν πώς το ανακάλυψε ούτε αναφέρουν ως κίνητρό της την κληρονομιά του Μήδου.

Πήγε λοιπόν στον ηλικιωμένο Αιγέα, ο οποίος ήδη φοβόταν τις πολιτικές διαμάχες στην πόλη, και τον έπεισε ότι ο άγνωστος νέος ήταν επικίνδυνος.

Ο Αιγέας φοβήθηκε.

Αποφάσισαν να τον καλέσουν σε δείπνο και να τον δηλητηριάσουν.

Το δηλητήριο το ετοίμασε η Μήδεια. Ήταν ακόνιτο — το φυτό που, έλεγαν, φύτρωσε από τον αφρό που έσταξε από το στόμα του Κέρβερου όταν ο Ηρακλής τον τράβηξε στο φως.

Ο Θησέας κάθισε στο τραπέζι και ο πατέρας του τού πρόσφερε το δηλητηριασμένο ποτήρι, χωρίς να ξέρει ακόμη ποιον είχε απέναντί του.

Και τότε ο Θησέας έκανε κάτι που είχε ετοιμάσει από πριν. Ήθελε να αναγνωριστεί χωρίς να το πει, όπως κάνουν οι ήρωες. Τράβηξε το σπαθί του σαν να έκοβε το κρέας.

Ο Πλούταρχος λέει ότι ο Αιγέας αναγνώρισε το σπαθί. Ο Οβίδιος προσθέτει ότι διέκρινε το γνωστό σχέδιο πάνω στην ελεφαντοστέινη λαβή, την ώρα που το ποτήρι πλησίαζε στα χείλη του νέου.

Ήταν το σπαθί που ο ίδιος είχε βάλει κάτω από τον βράχο.

Χτύπησε το ποτήρι και το έριξε από τα χέρια του παιδιού του. Το δηλητήριο χύθηκε και ο Θησέας σώθηκε. Έπειτα ο Αιγέας τον αγκάλιασε και τον παρουσίασε δημόσια στους Αθηναίους ως γιο του.

Οι εκδοχές συνεχίζουν διαφορετικά. Ο Οβίδιος λέει ότι η Μήδεια ξέφυγε μέσα σε ομίχλη που δημιούργησαν τα μάγια της. Ο Απολλόδωρος γράφει ότι έφυγε εξόριστη μαζί με τον Μήδο και ότι αργότερα η χώρα των Μήδων πήρε το όνομά της από εκείνον.

Σε πολλές ελληνικές ιστορίες, η αναγνώριση έρχεται την κρίσιμη στιγμή μέσα από ένα αντικείμενο, μια ουλή ή ένα άλλο γνώρισμα. Εδώ το σπαθί που είχε αφήσει ο Αιγέας αποδεικνύει την ταυτότητα του Θησέα και σώζει τη ζωή του.