Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Ο Λυκούργος της Θράκης
Κυνήγησε έναν θεό με το τσεκούρι. Ο θεός δεν τον χτύπησε — του πήρε το μυαλό.
Ο Διόνυσος ταξίδευε από χώρα σε χώρα μαθαίνοντας στους ανθρώπους το αμπέλι. Στη Θράκη βασίλευε ο Λυκούργος, και δεν ήθελε ούτε τον θεό ούτε το κρασί του.
Ο Όμηρος τον αναφέρει σε λίγες γραμμές, στην Ιλιάδα, ως προειδοποίηση: «όποιος πολεμάει τους θεούς δεν ζει πολύ».
Ο Λυκούργος επιτέθηκε στην πομπή του Διονύσου κρατώντας μια βουκέντρα. Οι τροφοί του θεού πέταξαν στο χώμα τα ιερά τους αντικείμενα και έφυγαν. Ο ίδιος ο Διόνυσος — που ήταν τότε ακόμα νέος — τρόμαξε, έτρεξε στην ακτή και βούτηξε στη θάλασσα, όπου τον δέχτηκε στην αγκαλιά της η Θέτιδα.
Ο θεός δεν γύρισε με στρατό.
Άλλες πηγές λένε ότι ο Λυκούργος αιχμαλώτισε τους ακόλουθους και τους έκλεισε στη φυλακή, και ότι τα δεσμά τους έπεσαν μόνα τους. Άλλες, ότι έδιωξε τον Διόνυσο από τη χώρα και πανηγύρισε.
Η τιμωρία ήρθε από μέσα.
Ο Διόνυσος του έστειλε μανία — τη δική του, ειδική τρέλα. Ο Λυκούργος βγήκε στο αμπέλι με το τσεκούρι, αποφασισμένος να κόψει κάθε κλήμα στη Θράκη ώστε να μη γίνει ποτέ ξανά κρασί.
Έκοψε πολλά. Και σε κάποια στιγμή, μέσα στη μανία του, δεν έβλεπε πια κλήματα.
Σκότωσε τον γιο του νομίζοντας ότι κλαδεύει μια κληματαριά. Όταν συνήλθε, ήταν όρθιος πάνω από το σώμα με το τσεκούρι στο χέρι.
Και τότε η ίδια η γη της Θράκης στέρεψε. Δεν έβγαζε καρπό, ούτε σιτάρι ούτε σταφύλι. Οι Θράκες ρώτησαν το μαντείο, και η απάντηση ήταν ότι η γη δεν θα καρπίσει όσο ζει ο βασιλιάς.
Τον πήγαν στο βουνό Παγγαίο και τον άφησαν εκεί δεμένος.
Ο Λυκούργος στέκεται δίπλα στον Πενθέα ως το ίδιο πρόσωπο σε δύο πόλεις. Και οι δύο ήταν βασιλιάδες που θεώρησαν τον Διόνυσο απειλή για την τάξη. Και οι δύο τιμωρήθηκαν με τον ίδιο τρόπο: δεν χτυπήθηκαν, τους πήραν την ικανότητα να βλέπουν σωστά — και μετά τους άφησαν να δράσουν. Ο θεός του κρασιού δεν επιτίθεται· απλώς αφαιρεί τον έλεγχο, που είναι ακριβώς αυτό που ο εχθρός του φοβόταν περισσότερο.