Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Ο Λυκούργος της Θράκης
Οι αρχαίες πηγές δίνουν διαφορετικά τέλη στον βασιλιά που πολέμησε έναν θεό.
Ο Διόνυσος ταξίδευε από χώρα σε χώρα μαζί με τους ακολούθους του. Στη Θράκη βασίλευε ο Λυκούργος των Ηδωνών, ο οποίος αρνήθηκε να δεχτεί τον θεό.
Ο Όμηρος τον αναφέρει σε λίγες γραμμές, στην Ιλιάδα, ως προειδοποίηση: «όποιος πολεμάει τους θεούς δεν ζει πολύ».
Ο Λυκούργος επιτέθηκε στις τροφούς του Διονύσου κρατώντας μια βουκέντρα. Εκείνες πέταξαν στο χώμα τα ιερά ραβδιά τους και έφυγαν. Ο ίδιος ο Διόνυσος τρόμαξε και βούτηξε στη θάλασσα, όπου τον προστάτεψε η Θέτιδα.
Στην ομηρική εκδοχή οι θεοί θύμωσαν. Ο Δίας τύφλωσε τον Λυκούργο, ο οποίος δεν έζησε πολύ ακόμη.
Ο Απολλόδωρος αφηγείται μια διαφορετική και πιο μεγάλη ιστορία. Ο Λυκούργος αιχμαλώτισε τις Βάκχες και τους Σατύρους, αλλά εκείνοι ελευθερώθηκαν ξαφνικά.
Τότε ο Διόνυσος έστειλε μανία στον βασιλιά. Ο Λυκούργος έχασε την ικανότητα να βλέπει καθαρά τι έκανε.
Χτύπησε θανάσιμα τον γιο του Δρύαντα με το τσεκούρι, επειδή νόμιζε ότι κλάδευε ένα κλήμα. Έπειτα συνήλθε.
Και τότε η ίδια η γη της Θράκης στέρεψε. Δεν έβγαζε καρπό, ούτε σιτάρι ούτε σταφύλι. Οι Θράκες ρώτησαν το μαντείο, και η απάντηση ήταν ότι η γη δεν θα καρπίσει όσο ζει ο βασιλιάς.
Τον πήγαν δεμένο στο όρος Παγγαίο. Εκεί, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ο Λυκούργος πέθανε από άλογα με τη θέληση του Διονύσου.
Η ιστορία του Λυκούργου θυμίζει εκείνη του Πενθέα: και οι δύο βασιλιάδες θεώρησαν τον Διόνυσο απειλή για την τάξη τους και προσπάθησαν να σταματήσουν τη λατρεία του. Οι μύθοι τούς παρουσιάζουν να χάνουν τον έλεγχο που ήθελαν τόσο πολύ να προστατεύσουν.