Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Η Κερυνίτις έλαφος
Για έναν ολόκληρο χρόνο ο Ηρακλής κυνηγούσε ένα ιερό ελάφι.
Στην περιοχή της Κερύνειας ζούσε ένα παράξενο ελάφι. Είχε χρυσά κέρατα και, σε μερικές ιστορίες, πόδια από χαλκό. Έτρεχε πολύ γρήγορα.
Το ελάφι αυτό ήταν ιερό: ανήκε στην Άρτεμη, τη θεά του κυνηγιού.
Ο τρίτος άθλος του Ηρακλή ήταν να το φέρει ζωντανό στον βασιλιά.
Εδώ ήταν το πρόβλημα. Αν το σκότωνε, θα θύμωνε την Άρτεμη — και κανείς δεν θέλει θεά για εχθρό. Έπρεπε να το πιάσει χωρίς να το πληγώσει.
Ο Ηρακλής άρχισε να τρέχει πίσω του.
Το ελάφι έτρεχε στα βουνά, στα δάση, στα ποτάμια. Ο Ηρακλής το ακολουθούσε. Πέρασαν μέρες. Μετά εβδομάδες. Μετά μήνες.
Ο Απολλόδωρος λέει ότι το κυνήγησε για έναν ολόκληρο χρόνο. Άλλες αρχαίες ιστορίες λένε ότι έφτασε ως τη μακρινή χώρα των Υπερβορείων.
Οι ιστορίες δεν συμφωνούν για το πώς το έπιασε. Σε μία εκδοχή χρησιμοποίησε δίχτυ, ενώ σε άλλη το βρήκε να κοιμάται. Ο Απολλόδωρος λέει ότι το χτύπησε με ένα βέλος κοντά στον ποταμό Λάδωνα και το έπιασε ζωντανό.
Στον δρόμο της επιστροφής τον συνάντησε η θυμωμένη Άρτεμη μαζί με τον αδελφό της, τον Απόλλωνα.
Ο Ηρακλής δεν πολέμησε. Της εξήγησε ότι δεν ήθελε να σκοτώσει το ζώο και ότι ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει στον Ευρυσθέα. Έριξε την ευθύνη στον βασιλιά και η θεά ηρέμησε.
Η θεά τον άφησε να περάσει.
Ο Ηρακλής μετέφερε το ελάφι ζωντανό στις Μυκήνες και το παρέδωσε στον Ευρυσθέα. Έτσι τελείωσε ο τρίτος άθλος του.
Σε αυτόν τον άθλο, η υπομονή και η εξυπνάδα ήταν πιο σημαντικές από τη δύναμη.