Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Η Κερυνίτις έλαφος
Ο πιο εύκολος άθλος: δεν έπρεπε να σκοτώσει τίποτα. Κράτησε έναν χρόνο.
Στο βουνό Κερύνεια ζούσε ένα ελάφι. Δεν ήταν κανονικό ελάφι. Είχε χρυσά κέρατα και πόδια από χαλκό, και έτρεχε πιο γρήγορα από βέλος.
Το ελάφι αυτό ήταν ιερό: ανήκε στην Άρτεμη, τη θεά του κυνηγιού.
Ο τρίτος άθλος του Ηρακλή ήταν να το φέρει ζωντανό στον βασιλιά.
Εδώ ήταν το πρόβλημα. Αν το σκότωνε, θα θύμωνε την Άρτεμη — και κανείς δεν θέλει θεά για εχθρό. Έπρεπε να το πιάσει χωρίς να το πληγώσει.
Ο Ηρακλής άρχισε να τρέχει πίσω του.
Το ελάφι έτρεχε στα βουνά, στα δάση, στα ποτάμια. Ο Ηρακλής το ακολουθούσε. Πέρασαν μέρες. Μετά εβδομάδες. Μετά μήνες.
Λένε ότι το κυνήγησε για έναν ολόκληρο χρόνο, μέχρι τα βόρεια της Ευρώπης και πίσω.
Στο τέλος, δίπλα σε ένα ποτάμι, το ελάφι σταμάτησε για λίγο να πιει. Ο Ηρακλής το έπιασε.
Στον δρόμο της επιστροφής όμως τον περίμενε η Άρτεμη με τον αδελφό της, τον Απόλλωνα. Ήταν πολύ θυμωμένη.
Ο Ηρακλής δεν πολέμησε. Της είπε την αλήθεια: ότι δεν το ήθελε για τον εαυτό του, ότι είναι υποχρεωμένος να το πάει στον βασιλιά, και ότι μετά θα το ελευθερώσει αμέσως.
Η θεά τον άφησε να περάσει.
Ο Ηρακλής έδειξε το ελάφι στον Ευρυσθέα — και μετά, όπως είχε υποσχεθεί, άνοιξε τα χέρια του. Το ζώο έφυγε τρέχοντας πίσω στα βουνά του.
Είναι ο μόνος άθλος όπου κανείς δεν πέθανε.