Ο Γλαύκος και ο Διομήδης

Ο Έλληνας λέγεται Διομήδης. Ο άλλος λέγεται Γλαύκος.

Ο Διομήδης δεν χτυπάει αμέσως. Ρωτάει πρώτα: «Ποιος είσαι;»

Ο Γλαύκος λέει το όνομα του παππού του.

Και ο Διομήδης χαμογελάει.

Ο δικός του παππούς και ο παππούς του Γλαύκου ήταν φίλοι. Έμειναν είκοσι μέρες μαζί στο ίδιο σπίτι. Και μετά αντάλλαξαν δώρα.

Για τους Έλληνες αυτό είναι πολύ σοβαρό. Λέγεται φιλοξενία. Και κρατάει από παππού σε εγγονό.

Ο Διομήδης λέει: «Τότε δεν είμαστε εχθροί. Είμαστε φίλοι από παλιά. Θα πολεμήσω άλλους».

Και οι δύο κατεβαίνουν από τα άλογα. Δίνουν τα χέρια.

Ύστερα αλλάζουν τα όπλα τους, για να το βλέπουν όλοι.

Εδώ ο Όμηρος κάνει ένα αστείο.

Τα όπλα του Γλαύκου είναι από χρυσάφι. Τα όπλα του Διομήδη είναι από χαλκό. Το ένα κοστίζει εκατό βόδια. Το άλλο εννιά.

Ο Όμηρος γράφει ότι ο Δίας πήρε το μυαλό του Γλαύκου εκείνη τη στιγμή.

Λέμε ακόμα σήμερα «χρυσά με χάλκινα» για μια αλλαγή που δεν είναι δίκαιη.

Αλλά η ιστορία δεν είναι για τα όπλα. Δύο άντρες σε πόλεμο βρήκαν έναν λόγο να μη σκοτωθούν.