Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Τρωίλος
Ένας νεαρός Τρώας, μια ενέδρα και μια ιστορία που άλλαξε στον Μεσαίωνα.
Ο Τρωίλος ήταν ένας από τους νεότερους γιους του Πριάμου. Συνήθως παρουσιάζεται ως έφηβος, αλλά ο Όμηρος τον αποκαλεί πολεμιστή με άρμα.
Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε ότι, αν ο Τρωίλος έφτανε τα είκοσι χρόνια του, η Τροία δεν θα κυριευόταν. Αυτή η προφητεία δεν αναφέρεται στην Ιλιάδα ούτε στις παλαιότερες εικόνες της ιστορίας.
Ένα πρωί βγήκε έξω με την αδελφή του, την Πολυξένη, για να ποτίσει τα άλογά του.
Η πηγή ήταν λίγο έξω από την πόλη, μέσα στο ιερό του Θυμβραίου Απόλλωνα.
Ο Αχιλλέας τους περίμενε κρυμμένος πίσω από τον ναό.
Το αγόρι ανέβηκε στο άλογό του και προσπάθησε να ξεφύγει. Ο Αχιλλέας, ο «γοργοπόδαρος» ήρωας του Ομήρου, τον καταδίωξε.
Ο Τρωίλος μπήκε πίσω στο ιερό και έπεσε στον βωμό, γιατί εκεί κανείς δεν επιτρέπεται να χτυπήσει.
Ο Αχιλλέας τον σκότωσε πάνω στον βωμό.
Αυτό δεν ήταν απλώς φόνος. Ήταν ιεροσυλία — ο χειρότερος τρόπος να σκοτώσεις κάποιον, μέσα στον χώρο ενός θεού.
Και ο θεός ήταν ο Απόλλωνας.
Σε άλλη παράδοση ο Απόλλωνας βοηθά αργότερα τον Πάρη να σκοτώσει τον Αχιλλέα. Οι σωζόμενες αρχαίες πηγές δεν λένε καθαρά ότι το έκανε για να εκδικηθεί τον Τρωίλο, όμως η θέση του φόνου μέσα στο ιερό του θεού δημιουργεί αυτή τη σύνδεση.
Η σκηνή αυτή δεν υπάρχει στην Ιλιάδα. Ο Όμηρος αναφέρει τον Τρωίλο μόνο μία φορά, όταν ο Πρίαμος θυμάται τους γιους του που έχουν σκοτωθεί, και τον ονομάζει «πολεμιστή με άρμα».
Παρ' όλα αυτά, είναι από τις πιο αγαπημένες εικόνες των αρχαίων ζωγράφων.
Τη βρίσκουμε σε πολλά αγγεία: το αγόρι πάνω στο άλογο, η κοπέλα να τρέχει και να ρίχνει τη στάμνα της, και πίσω τους ένας άντρας με πανοπλία που έχει σχεδόν φτάσει.
Η ενέδρα και η καταδίωξη του Τρωίλου έγιναν ιδιαίτερα γνωστό θέμα στην αρχαϊκή αγγειογραφία.
Η ιστορία είχε και μια πολύ παράξενη συνέχεια, χίλια πεντακόσια χρόνια αργότερα.
Στον Μεσαίωνα, συγγραφείς ξαναέγραψαν την ιστορία της Τροίας με βάση κυρίως λατινικές αφηγήσεις. Έκαναν τον Τρωίλο ενήλικο πρίγκιπα και δημιούργησαν μια ερωτική ιστορία με τη Βρισηίδα, η οποία αργότερα ονομάστηκε Κρισηίδα ή Κρεσσίδα.
Έτσι έφτασε στον Βοκκάκιο, στον Τσόσερ και τελικά στον Σαίξπηρ, που έγραψε ολόκληρο έργο με τίτλο «Τρωίλος και Χρυσηίδα».
Από ένα αγόρι που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, βγήκε ένας από τους πιο γνωστούς έρωτες της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.
Οι αρχαίες εικόνες τονίζουν ότι ο φόνος έγινε σε ιερό χώρο και όχι σε κανονική μάχη. Η μεταγενέστερη λογοτεχνία κράτησε το όνομα του Τρωίλου, αλλά άλλαξε την ηλικία, τον χαρακτήρα και ολόκληρη την ιστορία του. Έτσι ένας δευτερεύων νέος της αρχαίας παράδοσης έγινε κεντρικός ήρωας ενός από τους γνωστότερους λογοτεχνικούς έρωτες της Ευρώπης.