Η Λερναία Ύδρα

Ο Ηρακλής ήταν ο πιο δυνατός άντρας στον κόσμο. Πήρε το ρόπαλό του και πήγε στη λίμνη. Η Ύδρα βγήκε από το νερό. Τα κεφάλια της κουνιόνταν σαν φίδια.

Ο Ηρακλής χτύπησε δυνατά και έκοψε ένα κεφάλι. Χάρηκε. Αλλά αμέσως, στη θέση του, βγήκαν δύο καινούρια κεφάλια!

Ο Ηρακλής έκοψε κι άλλο. Βγήκαν δύο. Έκοψε κι άλλο. Βγήκαν δύο. Όσο περισσότερο χτυπούσε, τόσο πιο μεγάλο γινόταν το τέρας.

Ο Ηρακλής ήταν πολύ δυνατός, αλλά η δύναμη δεν βοηθούσε. Το πρόβλημα δεν ήθελε περισσότερη δύναμη. Ήθελε άλλη ιδέα.

Μαζί του ήταν ο ανιψιός του, ο Ιόλαος. Ο Ιόλαος πήρε φωτιά. Τώρα δούλευαν οι δύο μαζί: ο Ηρακλής έκοβε ένα κεφάλι και ο Ιόλαος έκαιγε αμέσως τον λαιμό.

Έτσι δεν έβγαινε τίποτα καινούριο. Ένα ένα, τα κεφάλια τελείωσαν. Η Ύδρα πέθανε.

Οι Έλληνες έλεγαν αυτή την ιστορία στα παιδιά τους για έναν λόγο. Μερικά προβλήματα μεγαλώνουν όταν τα χτυπάς. Δεν χρειάζεσαι πιο δυνατά χέρια — χρειάζεσαι διαφορετικό τρόπο. Και συχνά χρειάζεσαι και έναν φίλο.