Μυθολογία · Επίπεδο Γ1
Ο Πελίας και οι κόρες του
Τις έπεισε ότι τον σκοτώνουν για να τον σώσουν. Και το πίστεψαν.
Ο Πελίας ήταν αυτός που είχε στείλει τον Ιάσονα στην Κολχίδα. Δεν το είχε κάνει για το δέρας· το είχε κάνει για να μη γυρίσει. Ο θρόνος της Ιωλκού ανήκε στον νέο, και ο γέρος τον κρατούσε με βία.
Όταν η Αργώ επέστρεψε, ο Πελίας δεν παρέδωσε τίποτα. Και ο Ιάσονας δεν είχε δύναμη να τον αναγκάσει.
Είχε όμως τη Μήδεια.
Εκείνη μπήκε στην πόλη με άλλη μορφή — ο Οβίδιος και ο Διόδωρος λένε ότι πήρε την όψη μιας γριάς ιέρειας της Άρτεμης — και άρχισε να μιλάει για τη θεά και για τη δύναμη που έφερνε μαζί της.
Οι κόρες του Πελία την άκουσαν. Ο πατέρας τους ήταν πολύ γέρος πια, δεν περπατούσε καλά και ο νους του έφευγε.
Η Μήδεια τους είπε ότι μπορεί να ξανανιώσει έναν άνθρωπο. Ότι το σώμα πρέπει πρώτα να διαλυθεί και ύστερα να ξαναφτιαχτεί καθαρό, με φωτιά και βότανα.
Οι κόρες δεν την πίστεψαν. Ζήτησαν απόδειξη.
Και τους την έδωσε.
Έφεραν ένα κριάρι τόσο γέρο που τα κέρατά του είχαν γυρίσει και δεν το πλησίαζαν πια τα άλλα ζώα.
Η Μήδεια το έσφαξε, το έκοψε σε κομμάτια και το έριξε σε ένα χάλκινο καζάνι με νερό. Έριξε μέσα βότανα και είπε λόγια που δεν καταλάβαιναν.
Ύστερα από λίγο, από το καζάνι πήδηξε έξω ένα ζωντανό αρνί, και άρχισε να ψάχνει για γάλα.
Οι κόρες του Πελία το είδαν με τα μάτια τους.
Εκείνη τη νύχτα η Μήδεια έδωσε στον γέρο ένα ποτό για να κοιμηθεί βαθιά, και τις οδήγησε στο δωμάτιό του με τα μαχαίρια.
Και εδώ ο Οβίδιος γράφει τη σκηνή που έκανε αυτή την ιστορία να μείνει.
Οι κόρες στέκονταν γύρω από το κρεβάτι και καμία δεν μπορούσε να κοιτάξει. Χτυπούσαν με τα μάτια γυρισμένα αλλού, στα τυφλά, με το ένα χέρι μπροστά στο πρόσωπο.
Ο Πελίας ξύπνησε στη μέση. Σηκώθηκε στον αγκώνα του, μισοκομμένος, και τις ρώτησε τι κάνουν και ποιος τους το είπε.
Ο ποιητής σταματάει εκεί: «τους έπεσαν τα χέρια», γράφει.
Η Μήδεια τελείωσε τη δουλειά η ίδια. Έβαλε το σώμα στο καζάνι — χωρίς τα βότανα.
Δεν βγήκε τίποτα από το νερό.
Ο Ιάσονας δεν πήρε ποτέ τον θρόνο. Ο γιος του Πελία, ο Άκαστος, έδιωξε και τους δύο από την πόλη — γιατί ο λαός είχε δει τι είχε συμβεί, και κανένας δεν θα δεχόταν βασιλιά που ήρθε έτσι.
Πήγαν στην Κόρινθο. Και εκεί, δέκα χρόνια αργότερα, ο Ευριπίδης θα τοποθετούσε το επόμενο έργο.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο του μύθου δεν είναι η μαγεία. Είναι ότι η Μήδεια δεν είπε ούτε ένα ψέμα στις κόρες. Τους είπε ακριβώς τι θα κάνουν και γιατί. Παρέλειψε μόνο ένα συστατικό — και τις άφησε να το κάνουν με τα ίδια τους τα χέρια, από αγάπη.