Ο Υάκινθος

Ο θεός άφηνε το τόξο και τη λύρα του και ερχόταν στη Σπάρτη σαν απλός άνθρωπος. Σύμφωνα με τον Οβίδιο, πήγαιναν μαζί για κυνήγι και ασκούνταν στον δίσκο.

Ένα μεσημέρι έπαιζαν δίσκο. Ο Απόλλωνας πέταξε πρώτος. Ο δίσκος ανέβηκε ψηλά, πέρασε τα σύννεφα και έπεσε πολύ μακριά — κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να ρίξει τόσο μακριά.

Ο Υάκινθος ενθουσιάστηκε και έτρεξε να τον πιάσει πριν σταματήσει, για να δείξει ότι ήταν γρήγορος.

Ο δίσκος χτύπησε στο σκληρό χώμα, αναπήδησε και τον βρήκε στο κεφάλι.

Ο Απόλλωνας έτρεξε και τον κράτησε. Προσπάθησε να τον βοηθήσει με βότανα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Στην εκδοχή του Οβίδιου ήταν ατύχημα. Σε μια άλλη αρχαία παράδοση έφταιγε ο Ζέφυρος, ο δυτικός άνεμος, που ζήλευε και έστρεψε τον δίσκο προς τον Υάκινθο.

Ο Απόλλωνας είπε τότε κάτι που δεν είχε πει ποτέ θεός: ότι θα ήθελε να μπορούσε να πεθάνει στη θέση του — αλλά δεν του επιτρεπόταν, γιατί ήταν αθάνατος.

Αντί γι’ αυτό έκανε το μόνο που μπορούσε. Από το αίμα στο χώμα φύτρωσε ένα λουλούδι που οι αρχαίοι ονόμαζαν υάκινθο. Στα πέταλά του φαίνονταν τα γράμματα «ΑΙ ΑΙ», μια κραυγή πόνου στα αρχαία ελληνικά. Δεν είναι βέβαιο ποιο σημερινό λουλούδι εννοούσαν.

Στη Σπάρτη γιόρταζαν κάθε χρόνο τα Υακίνθια, μια γιορτή τριών ημερών. Άρχιζε με πένθος και λιτό φαγητό και έπειτα συνεχιζόταν με τραγούδια, χορούς και γιορτινές πομπές.

Τα Υακίνθια ήταν τόσο σημαντικά, ώστε οι Σπαρτιάτες τα τηρούσαν ακόμη και σε δύσκολες περιόδους πολέμου.