Ο Αρίων και το δελφίνι

Την ιστορία τη λέει ο Ηρόδοτος.

Ο Αρίων ταξίδεψε στην Ιταλία και στη Σικελία και έδωσε πολλές παραστάσεις. Κέρδισε πάρα πολλά χρήματα.

Ύστερα θέλησε να γυρίσει σπίτι. Στον Τάραντα μπήκε σε ένα καράβι με Κορίνθιους ναύτες, γιατί τους εμπιστευόταν.

Στη μέση της θάλασσας, οι ναύτες αποφάσισαν να τον σκοτώσουν και να πάρουν τα χρήματα.

Πήγαν και του το είπαν καθαρά. Του έδωσαν δύο επιλογές: ή να αυτοκτονήσει μόνος του πάνω στο καράβι, για να τον θάψουν στη στεριά, ή να πηδήξει αμέσως στη θάλασσα.

Ο Αρίων τους παρακάλεσε. Τους πρόσφερε όλα τα χρήματα. Δεν άλλαξαν γνώμη.

Τότε ζήτησε μια τελευταία χάρη: να τον αφήσουν να τραγουδήσει μία φορά ακόμα, με όλα του τα ρούχα της σκηνής.

Οι ναύτες δέχτηκαν — τους άρεσε η ιδέα να ακούσουν τον καλύτερο τραγουδιστή του κόσμου δωρεάν.

Ο Αρίων φόρεσε τη χρυσή του στολή, πήρε την κιθάρα του και ανέβηκε στην άκρη του καραβιού.

Τραγούδησε έναν ύμνο για τον Απόλλωνα, από την αρχή ως το τέλος.

Και μετά, με τα ρούχα και το όργανο στα χέρια, πήδηξε.

Το καράβι συνέχισε για την Κόρινθο.

Αλλά ο Αρίων δεν πνίγηκε. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ένα δελφίνι τον σήκωσε στην πλάτη του και τον πήγε ως το Ταίναρο, στην άκρη της Πελοποννήσου.

Από εκεί πήγε στην Κόρινθο και τα είπε όλα στον Περίανδρο.

Ο τύραννος δεν τον πίστεψε. Τον κράτησε όμως κρυμμένο και περίμενε.

Όταν έφτασε το καράβι, κάλεσε τους ναύτες και τους ρώτησε αν ξέρουν τίποτα για τον Αρίονα.

Εκείνοι είπαν ότι τον άφησαν καλά στην Ιταλία.

Και τότε άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Αρίων, με τα ίδια ρούχα που φορούσε όταν πήδηξε.

Ο Ηρόδοτος τελειώνει με μια λεπτομέρεια. Λέει ότι στο Ταίναρο υπάρχει ένα μικρό χάλκινο άγαλμα: ένας άνθρωπος καθισμένος πάνω σε δελφίνι.

Το είχε αφιερώσει ο ίδιος ο Αρίων.

Ο Αρίων δεν σώθηκε επειδή πολέμησε, και δεν σώθηκε επειδή παρακάλεσε. Δοκίμασε και τα δύο και δεν έπιασαν. Σώθηκε επειδή έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα από κάθε άνθρωπο — και το έκανε στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του.