Ο Αρίων και το δελφίνι

Την ιστορία τη λέει ο Ηρόδοτος.

Ο Αρίων ταξίδεψε στην Ιταλία και στη Σικελία και έδωσε πολλές παραστάσεις. Κέρδισε πάρα πολλά χρήματα.

Ύστερα θέλησε να γυρίσει σπίτι. Στον Τάραντα μπήκε σε ένα καράβι με Κορίνθιους ναύτες, γιατί τους εμπιστευόταν.

Στη μέση της θάλασσας, οι ναύτες αποφάσισαν να τον σκοτώσουν και να πάρουν τα χρήματα.

Πήγαν και του το είπαν καθαρά. Του έδωσαν δύο επιλογές: ή να αυτοκτονήσει μόνος του πάνω στο καράβι, για να τον θάψουν στη στεριά, ή να πηδήξει αμέσως στη θάλασσα.

Ο Αρίων τους παρακάλεσε. Τους πρόσφερε όλα τα χρήματα. Δεν άλλαξαν γνώμη.

Τότε ζήτησε μια τελευταία χάρη: να τον αφήσουν να τραγουδήσει μία φορά ακόμα, με όλα του τα ρούχα της σκηνής.

Οι ναύτες δέχτηκαν, γιατί ήθελαν να ακούσουν το τραγούδι του.

Ο Αρίων φόρεσε ολόκληρη τη στολή του κιθαρωδού, πήρε την αρχαία κιθάρα του και στάθηκε στο κατάστρωμα.

Τραγούδησε ένα τραγούδι σε υψηλό και επίσημο μουσικό τόνο.

Και μετά, με τα ρούχα και το όργανο στα χέρια, πήδηξε.

Το καράβι συνέχισε για την Κόρινθο.

Αλλά ο Αρίων δεν πνίγηκε. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ένα δελφίνι τον σήκωσε στην πλάτη του και τον πήγε ως το Ταίναρο, στην άκρη της Πελοποννήσου.

Από εκεί πήγε στην Κόρινθο και τα είπε όλα στον Περίανδρο.

Ο τύραννος δυσκολεύτηκε να πιστέψει την ιστορία. Τον κράτησε όμως υπό επιτήρηση και περίμενε.

Όταν έφτασε το καράβι, κάλεσε τους ναύτες και τους ρώτησε αν ξέρουν τίποτα για τον Αρίονα.

Εκείνοι είπαν ότι τον άφησαν καλά στην Ιταλία.

Τότε εμφανίστηκε μπροστά τους ο Αρίων, με τα ίδια ρούχα που φορούσε όταν πήδηξε. Οι ναύτες τα έχασαν και δεν μπορούσαν πια να αρνηθούν την πράξη τους.

Ο Ηρόδοτος τελειώνει με μια λεπτομέρεια. Λέει ότι στο Ταίναρο υπάρχει ένα μικρό χάλκινο άγαλμα: ένας άνθρωπος καθισμένος πάνω σε δελφίνι.

Ήταν ένα μικρό αφιέρωμα του Αρίωνα.

Ο Ηρόδοτος παρουσιάζει την αφήγηση ως θαυμαστή ιστορία που έλεγαν οι Κορίνθιοι και οι Λέσβιοι. Μπορούμε να τη διαβάσουμε ως έναν μύθο για τη δύναμη της μουσικής: ο Αρίων χρησιμοποίησε την τέχνη του ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του.