Η Αθηνά και ο Ποσειδώνας

Παλιά, η πόλη δεν είχε ακόμα όνομα. Ήταν μια μικρή πόλη κάτω από έναν βράχο, κοντά στη θάλασσα. Η Αθηνά, η θεά της σοφίας, αγάπησε αυτή την πόλη. Ο Ποσειδώνας, ο θεός της θάλασσας, την αγάπησε κι αυτός.

«Η πόλη είναι δική μου», είπε ο Ποσειδώνας. «Όχι, δική μου», είπε η Αθηνά. Τότε ο Δίας είπε: «Δώστε ένα δώρο στους ανθρώπους. Αυτοί θα διαλέξουν».

Πρώτος ήρθε ο Ποσειδώνας. Χτύπησε τον βράχο με την τρίαινά του. Αμέσως βγήκε νερό! Οι άνθρωποι φώναξαν: «Τι μεγάλο δώρο!» Έτρεξαν και ήπιαν. Αλλά το νερό ήταν αλμυρό, σαν τη θάλασσα. Δεν μπορούσαν να το πιουν.

Μετά ήρθε η Αθηνά. Δεν έκανε θόρυβο. Άφησε κάτι μικρό μέσα στη γη και περίμενε. Σιγά σιγά βγήκε ένα δέντρο με πράσινα και ασημένια φύλλα: η πρώτη ελιά.

«Τι κάνει αυτό το δέντρο;» ρώτησαν οι άνθρωποι. «Σας δίνει φαγητό», είπε η Αθηνά. «Σας δίνει λάδι για το φως σας. Σας δίνει ξύλο και σκιά. Και ζει πολλά, πολλά χρόνια».

Οι άνθρωποι σκέφτηκαν. Το νερό του Ποσειδώνα ήταν εντυπωσιακό, αλλά δεν τους βοηθούσε. Το δέντρο της Αθηνάς ήταν ήσυχο, αλλά τους βοηθούσε κάθε μέρα. Έτσι διάλεξαν την Αθηνά. Και η πόλη πήρε το όνομά της: Αθήνα.

Από τότε οι Έλληνες λένε: το καλύτερο δώρο δεν είναι αυτό που κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο. Είναι αυτό που σε βοηθάει κάθε μέρα.