Η Καλλιστώ και η Μεγάλη Άρκτος

Ο Δίας την πρόσεξε. Ήξερε ότι δεν θα τον πλησίαζε ποτέ, γι' αυτό πήρε τη μορφή της ίδιας της Άρτεμης. Η Καλλιστώ έτρεξε χαρούμενη προς τη «θεά» της.

Μήνες αργότερα, ενώ οι κοπέλες κολυμπούσαν, η Άρτεμη είδε ότι η Καλλιστώ περίμενε παιδί. Την έδιωξε αμέσως από την ομάδα. Δεν ρώτησε τίποτα.

Η Καλλιστώ γέννησε έναν γιο και τον ονόμασε Αρκάδα.

Τότε την πρόσεξε και η Ήρα. Δεν τιμώρησε τον άντρα της· ποτέ δεν τιμωρούσε εκείνον. Πλησίασε την Καλλιστώ, την έπιασε από τα μαλλιά και την έριξε στο χώμα. Το σώμα της κοπέλας γέμισε τρίχες, τα χέρια της έγιναν πόδια, τα νύχια της μεγάλωσαν, το πρόσωπό της άλλαξε σχήμα. Έγινε αρκούδα.

Η Ήρα της άφησε ένα μόνο πράγμα: το μυαλό της.

Η Καλλιστώ έζησε δεκαπέντε χρόνια στα δάση. Φοβόταν τα άγρια ζώα, αν και ήταν πλέον ένα από αυτά. Φοβόταν και τους κυνηγούς. Όταν συναντούσε ανθρώπους ήθελε να τους μιλήσει, αλλά από το στόμα της έβγαινε μόνο ένας βαθύς ήχος που τους τρόμαζε.

Μια μέρα, μέσα στο δάσος, βρέθηκε μπροστά σε έναν νέο κυνηγό. Ήταν ο Αρκάς, δεκαπέντε χρονών.

Εκείνη τον αναγνώρισε αμέσως και προχώρησε προς το μέρος του. Εκείνος είδε μια αρκούδα να έρχεται καταπάνω του και σήκωσε το δόρυ.

Την τελευταία στιγμή ο Δίας τους άρπαξε και τους δύο. Τους σήκωσε στον ουρανό και τους έκανε αστερισμούς: τη μητέρα Μεγάλη Άρκτο και τον γιο Μικρή Άρκτο, τον έναν δίπλα στον άλλον, εκεί όπου δεν μπορεί πια να τη σκοτώσει.

Η Ήρα δεν ησύχασε. Πήγε στον Ωκεανό και ζήτησε μια τελευταία χάρη: αυτοί οι δύο να μην κατεβαίνουν ποτέ να πιουν νερό, όπως κάνουν τα άλλα άστρα όταν δύουν.

Γι' αυτό, στο βόρειο ημισφαίριο, η Μεγάλη Άρκτος δεν αγγίζει ποτέ τον ορίζοντα. Γυρίζει γύρω από τον Πολικό Αστέρα όλη τη νύχτα, κάθε νύχτα του χρόνου, χωρίς να δύσει ποτέ.