Οι ληστές του δρόμου

Οι αρχαίες αφηγήσεις παρουσιάζουν αυτόν τον δρόμο γεμάτο ληστές και τέρατα.

Ο Πλούταρχος εξηγεί γιατί το έκανε: ήθελε να μοιάσει στον Ηρακλή, που καθάριζε τη γη από τα τέρατα. Θεωρούσε ντροπή να φτάσει στον πατέρα του χωρίς να έχει κάνει τίποτα.

Ο πρώτος ήταν ο Περιφήτης, στην Επίδαυρο. Κρατούσε ένα βαρύ χάλκινο ρόπαλο και χτυπούσε στο κεφάλι όποιον περνούσε.

Ο Θησέας νίκησε τον Περιφήτη και κράτησε το ρόπαλο ως δικό του όπλο.

Έπειτα συνάντησε τον Σίνι, στον Ισθμό. Τον έλεγαν «πιτυοκάμπτη», δηλαδή αυτόν που λυγίζει τα πεύκα.

Χρησιμοποιούσε λυγισμένα πεύκα για να παγιδεύει και να σκοτώνει ταξιδιώτες.

Ο Θησέας τον νίκησε με τον ίδιο τρόπο.

Αργότερα βρήκε τον Σκίρωνα, στα βράχια πάνω από τη θάλασσα. Καθόταν στο στενό μονοπάτι και ζητούσε από τους περαστικούς να του πλύνουν τα πόδια. Όταν έσκυβαν, τους κλωτσούσε στον γκρεμό.

Κάτω περίμενε μια τεράστια χελώνα.

Ο Θησέας τον έριξε στην ίδια χελώνα.

Στην Ελευσίνα συνάντησε τον Κερκύονα. Εκείνος ανάγκαζε τους ταξιδιώτες να παλέψουν μαζί του και τους σκότωνε στην πάλη, γιατί ήταν πιο δυνατός από όλους.

Ο Πλούταρχος λέει ότι ο Θησέας τον νίκησε με τέχνη και όχι μόνο με δύναμη. Κατά την ίδια παράδοση, ο Θησέας βοήθησε έτσι να γίνει η πάλη άθλημα με κανόνες.

Τον σήκωσε και τον έριξε στο έδαφος.

Τελευταίος ήταν ο Προκρούστης, που κακοποιούσε τους ταξιδιώτες για να ταιριάζουν στο παράξενο κρεβάτι του. Ο Θησέας τον τιμώρησε με τον δικό του τρόπο.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, ο Θησέας ήταν ήδη γνωστός σε όλη τη χώρα.

Στις περισσότερες από αυτές τις ιστορίες, κάθε ληστής παθαίνει ό,τι έκανε στους άλλους. Αυτό θυμίζει την αρχαία ιδέα ότι οι άδικες πράξεις φέρνουν ανάλογη τιμωρία.

Για έναν σημερινό αναγνώστη, όμως, η δικαιοσύνη δεν σημαίνει προσωπική εκδίκηση. Οι ιστορίες εκφράζουν τις αξίες και τη σκληρότητα μιας άλλης εποχής.