Οι ληστές του δρόμου

Ήταν ο πιο επικίνδυνος δρόμος της Ελλάδας. Κανείς δεν τον περνούσε μόνος.

Ο Πλούταρχος εξηγεί γιατί το έκανε: ήθελε να μοιάσει στον Ηρακλή, που καθάριζε τη γη από τα τέρατα. Θεωρούσε ντροπή να φτάσει στον πατέρα του χωρίς να έχει κάνει τίποτα.

Ο πρώτος ήταν ο Περιφήτης, στην Επίδαυρο. Κρατούσε ένα βαρύ χάλκινο ρόπαλο και χτυπούσε στο κεφάλι όποιον περνούσε.

Ο Θησέας τον σκότωσε και κράτησε το ρόπαλο για τον εαυτό του. Το κουβαλούσε μετά παντού.

Ο δεύτερος ήταν ο Σίνις, στον Ισθμό. Τον έλεγαν «πιτυοκάμπτη», δηλαδή αυτόν που λυγίζει τα πεύκα.

Τραβούσε δύο δέντρα κάτω, έδενε τον ταξιδιώτη από τα χέρια στο ένα και από τα πόδια στο άλλο, και τα άφηνε.

Ο Θησέας του έκανε ακριβώς αυτό.

Ο τρίτος ήταν ο Σκίρωνας, στα βράχια πάνω από τη θάλασσα. Καθόταν στο στενό μονοπάτι και ζητούσε από τους περαστικούς να του πλύνουν τα πόδια. Όταν έσκυβαν, τους κλωτσούσε στον γκρεμό.

Κάτω περίμενε μια τεράστια χελώνα που έτρωγε ό,τι έπεφτε.

Ο Θησέας τον έριξε στην ίδια χελώνα.

Ο τέταρτος ήταν ο Κερκύονας, στην Ελευσίνα. Αυτός δεν έκλεβε: ανάγκαζε τους ταξιδιώτες να παλέψουν μαζί του και τους σκότωνε στην πάλη, γιατί ήταν πιο δυνατός από όλους.

Ο Θησέας δεν ήταν πιο δυνατός. Ήταν όμως ο πρώτος που πάλεψε με τέχνη και όχι με δύναμη — οι αρχαίοι έλεγαν ότι από εκείνον ξεκίνησε η πάλη ως άθλημα με κανόνες.

Τον σήκωσε ψηλά και τον χτύπησε στο χώμα.

Ο τελευταίος ήταν ο Προκρούστης, με το κρεβάτι του.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, ο Θησέας ήταν ήδη γνωστός σε όλη τη χώρα.

Υπάρχει ένας κανόνας σε όλες αυτές τις ιστορίες, και δεν είναι τυχαίος: κάθε ληστής παθαίνει το ίδιο ακριβώς που έκανε. Οι Έλληνες το έλεγαν «έπαθε ό,τι έκανε», και ήταν για αυτούς ο πιο καθαρός ορισμός της δικαιοσύνης.

Ο Θησέας δεν εφευρίσκει τιμωρία. Επιστρέφει την τιμωρία στον τόπο της.