Η Γιγαντομαχία

Δεν ήταν απλώς μεγάλοι. Είχαν μαλλιά και γένια που δεν κόβονταν, και αντί για πόδια είχαν φιδίσιες ουρές. Πολεμούσαν πετώντας ολόκληρους βράχους και αναμμένα δέντρα.

Και υπήρχε ένας χρησμός που τους προστάτευε: κανένας Γίγαντας δεν μπορούσε να σκοτωθεί από θεό. Μόνο ένας θνητός, πολεμώντας στο πλευρό των θεών, μπορούσε να τους τελειώσει.

Η Γη το γνώριζε επίσης. Έψαχνε ένα βότανο που θα έκανε τα παιδιά της άτρωτα ακόμα και από θνητό χέρι.

Ο Δίας κινήθηκε πρώτος. Διέταξε τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Αυγή να μη φωτίσουν, και μέσα στο σκοτάδι βρήκε ο ίδιος το βότανο και το έκοψε ολόκληρο. Μετά κάλεσε τον Ηρακλή.

Η μάχη έγινε στα Φλέγρα. Ο Όλυμπος πολέμησε όπως ποτέ άλλοτε: η Αθηνά έριξε πάνω στον Εγκέλαδο ολόκληρο νησί — τη Σικελία — και ο Εγκέλαδος είναι ακόμα από κάτω, και όποτε γυρίζει, η γη τρέμει. Ο Ποσειδώνας έσπασε ένα κομμάτι από την Κω και το έριξε στον Πολυβώτη· έγινε το νησί Νίσυρος.

Σε κάθε Γίγαντα η σειρά ήταν η ίδια: ένας θεός τον έριχνε κάτω, και μετά ο Ηρακλής έριχνε το βέλος που τον τελείωνε. Ο Διόνυσος χτύπησε με τον θύρσο, ο Ήφαιστος με λιωμένο μέταλλο, ο Απόλλων με το τόξο — κανένα από αυτά δεν αρκούσε μόνο του.

Ο πιο δυνατός ήταν ο Αλκυονέας, και είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα: ήταν αθάνατος όσο πατούσε το χώμα της γης όπου γεννήθηκε. Ο Ηρακλής τον χτύπησε και τον είδε να σηκώνεται. Τότε — όπως θα έκανε αργότερα και με τον Ανταίο — τον σήκωσε στους ώμους του, τον κουβάλησε έξω από τα σύνορα εκείνης της γης, και εκεί τον τελείωσε.

Οι Αθηναίοι κέντησαν τη Γιγαντομαχία στο πέπλο που πρόσφεραν στην Αθηνά κάθε τέσσερα χρόνια, και τη σκάλισαν στον Παρθενώνα. Ήταν για αυτούς η εικόνα του πολιτισμού που αντιστέκεται στη βαρβαρότητα.

Στη διήγηση όμως υπάρχει και κάτι λιγότερο επίσημο. Ο Όλυμπος, με όλη του τη δύναμη, δεν μπορούσε να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο μόνος του. Χρειαζόταν έναν άνθρωπο — και οι θεοί το ήξεραν πριν αρχίσει η μάχη.