Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Οι Λαιστρυγόνες
Έντεκα καράβια μπήκαν στο λιμάνι. Ένα έμεινε απ' έξω.
Μετά τον Αίολο και τον ασκό των ανέμων, ο Οδυσσέας είχε ακόμα δώδεκα καράβια. Έφτασαν σε μια χώρα με ένα τέλειο λιμάνι: στενή είσοδος, ψηλοί βράχοι γύρω γύρω, νερό ακίνητο σαν λίμνη.
Έντεκα καπετάνιοι μπήκαν μέσα και έδεσαν τα καράβια δίπλα δίπλα.
Ο Οδυσσέας δεν μπήκε. Έδεσε το δικό του έξω από την είσοδο, σε έναν βράχο. Ο Όμηρος δεν εξηγεί γιατί.
Έστειλε τρεις άντρες να δουν ποιοι ζουν εκεί. Στον δρόμο συνάντησαν μια κοπέλα που κουβαλούσε νερό και τη ρώτησαν για τον βασιλιά. Εκείνη τους έδειξε το σπίτι του πατέρα της.
Μπήκαν μέσα — και βρήκαν μια γυναίκα ψηλή σαν βουνό.
Ήταν η βασίλισσα. Φώναξε τον άντρα της, τον Αντιφάτη. Εκείνος ήρθε, άρπαξε έναν από τους τρεις άντρες και τον έφαγε.
Οι άλλοι δύο έτρεξαν. Ο Αντιφάτης έβγαλε μια κραυγή, και από παντού άρχισαν να μαζεύονται γίγαντες — χιλιάδες, γράφει ο Όμηρος, «όχι σαν άνθρωποι αλλά σαν Γίγαντες».
Ανέβηκαν στα βράχια γύρω από το λιμάνι.
Και άρχισαν να ρίχνουν πέτρες. Όχι μικρές — ογκόλιθους που μόνο γίγαντας σηκώνει. Τα έντεκα καράβια ήταν δεμένα το ένα δίπλα στο άλλο μέσα σε κλειστό νερό, χωρίς χώρο να στρίψουν και χωρίς έξοδο.
Δεν έγινε μάχη. Ο Όμηρος το περιγράφει με μια εικόνα ψαρέματος: οι Λαιστρυγόνες καμάκωναν τους άντρες μέσα στο νερό σαν ψάρια και τους πήγαιναν στα σπίτια τους για δείπνο.
Ο Οδυσσέας, απ' έξω, έκοψε το σχοινί του με το σπαθί του και φώναξε στους δικούς του να τραβήξουν κουπί με όλη τους τη δύναμη.
Ένα καράβι βγήκε. Έντεκα έμειναν.
Είναι η μεγαλύτερη απώλεια ολόκληρου του ταξιδιού — πολύ χειρότερη από τον Κύκλωπα ή τη Σκύλλα — και συμβαίνει μέσα σε λίγες γραμμές, χωρίς μονομαχία και χωρίς πονηριά. Ο Οδυσσέας δεν έκανε τίποτα έξυπνο. Απλώς δεν είχε μπει μέσα.